Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2005 r. wydaną na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 4, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jednolity- Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) i lp. 1.5.3 załącznika do tej ustawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na "P." S.A. z siedzibą w P., zwaną dalej skarżącą, karę pieniężną w kwocie 500 zł za wykonywanie przewozu zwierząt bez wymaganego orzeczenia lekarza weterynarii.
Decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym:
W dniu [...] września 2005 r. na drodze krajowej w miejscowości P. została przeprowadzona kontrola drogowa pojazdu ciężarowego m-ki [...] nr rej [...] wraz z naczepą. Zestaw prowadził kierowca W. M., który okazał m.in. umowę o pracę z dnia [...] maja 2005 r. zawartą z P. S.A. Kontrowanym pojazdem wykonywany był krajowy przewóz drogowy zwierząt (tuczników) na potrzeby własne. Kierowca nie okazał orzeczenia lekarza weterynarii na przewożone sztuki zwierząt.
W tym stanie rzeczy organ stwierdził naruszenie przepisu art. 24 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002) oraz § 6 ust. 1 pkt 2c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 października 2003 r. w sprawie szczególnych warunków i sposobu transportu zwierząt (Dz.U. Nr 185, poz. 1809).
W odwołaniu od tej decyzji P. S.A. wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i ustawy o ochronie zwierząt wraz z aktami wykonawczymi. Zdaniem Spółki pominięto fakt, iż przewóz zwierząt odbywał się w ramach przewozów wykonywanych na potrzeby własne. W tej sytuacji przepis § 6 ust. 1 pkt 2c powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 października 2003 r. nie znajduje zastosowania z uwagi na to, iż nie był to transport o charakterze zarobkowym bowiem skarżąca nie jest zawodowym przewoźnikiem, którego definicja zawarta jest w § 2 ust.. 2 powoływanego rozporządzenia.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., § 6 ust. 1 pkt 2c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 października 2003r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu transportu zwierząt (Dz. U. Nr 185, poz. 1809), art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2004r., nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.5.3. załącznika do tej ustawy i art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 180, poz. 1497) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji odwołując się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do powołanych w podstawie prawnej przepisów uznał, iż argumenty strony podniesione przy w odwołaniu nie mogą stanowić podstawy do jego uwzględnienia. Określenie niezarobkowy transport drogowy ma bowiem zastosowanie jedynie w sytuacji, w której środek transportu, ładunek w nim przewożony oraz obiekty w miejscu załadunku i miejsce przeznaczenia są własnością tego samego podmiotu.
Każdy transport zwierząt, w efekcie którego dochodzi do zmiany właściciela ma charakter komercyjny i podlega przepisom ustawy o ochronie zwierząt i jej aktów wykonawczych. Takie też stanowisko jest zawarte w piśmie Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...].12.2004r. [...]. W dniu kontroli wykonywany był przewóz na potrzeby własne strony, przewożony był ładunek - 165 tuczników do odbiorcy (dowód – dokument przewozowy). Był to przewóz o charakterze komercyjnym, do którego mają zastosowanie wyżej powołane przepisy, zaś strona była przewoźnikiem w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków i sposobu transportu zwierząt - czyli osobą prawną dokonującą zarobkowo, we własnym imieniu transportu zwierząt. W związku z tym w dniu kontroli przewożone zwierzęta powinny mieć wystawione orzeczenie lekarza weterynarii, a dokumentów tego nie przedstawiono.
W skardze na te decyzję P. S.A. wniosła o jej uchylenie i uchylenie decyzji organu I instancji zarzucając, iż uzasadnienie decyzji nie zawiera odniesienia się do argumentów strony podnoszonych w toku dotychczasowego postępowania i w odwołaniu. Skarżąca podnosi, iż organ błędnie przywołał definicję przewoźnika zawartą w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zamiast definicję zamieszczonej w przepisie § 2 ust. 10 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 października 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu transportu zwierząt.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przy czym stosownie do § 2 powołanego artykułu ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile przepis nie stanowi inaczej.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach skargi nie będąc związany zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.)
Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Stosownie do wskazanego w podstawie materialnoprawnej zaskarżonej decyzji § 6 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 października 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu transportu zwierząt (Dz. U. 2003r. Nr 185, poz. 1809) wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 21sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (Dz. U. 2003r. Nr 106 poz. 1002) obowiązek uzyskania orzeczenia, że zwierzęta nadają się do przewozu (jeśli nie jest wymagane świadectwo zdrowia zwierząt) spoczywa na przewoźniku. W rozumieniu § 2 ust. 6 powołanego rozporządzenia przewoźnikiem jest osoba fizyczna lub prawna dokonująca zarobkowo transportu zwierząt w imieniu własnym lub imieniu innej osoby albo dostarczająca środki transportu przystosowane do przewozu zwierząt. Przyjąć zatem należy, iż określone w rozporządzeniu szczegółowe warunki i sposób transportu zwierząt odnoszą się wyłącznie do transportu o charakterze zarobkowym.
Na co zresztą wskazuje w sposób jednoznaczny przepis § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia wyłączający stosowanie rozporządzenia do transportu o charakterze niezarobkowym. Powstaje zatem kwestia rozumienia pojęcia transportu zarobkowego. Powołane rozporządzenie, tego pojęcia wprost bowiem nie definiuje. Organ II instancji za taki transport uznaje każdy transport zwierząt mający związek z prowadzoną działalnością zarobkową niezależnie od jej rodzaju i charakteru. Powołane rozporządzenie, jak wyżej wskazano jest aktem wykonawczym do ustawy o ochronie zwierząt. W tym względzie należy zatem odwołać się do jej przepisów. Przepisy te w szczególności art. 24 ust. 4a wprowadzają rozróżnienie na zarobkowy transport drogowy i transport zwierząt związany z prowadzeniem innej działalności, nawiązując do pojęcia transportu niezarobkowego (przewóz na potrzeby własne) w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym.
Przyjąć, zdaniem Sądu, zatem należy, iż transport zarobkowy zwierząt w rozumieniu powołanego rozporządzenia to transport polegający na wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie transportu. Za taki transport nie może być zatem uznany transport zwierząt związany z prowadzeniem innej działalności. Co prawda z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej wynika, iż w dziale 3, rubryki 1- przedmiot działalności przedsiębiorcy - Spółka P. ma wpisany towarowy transport drogowy (poz.32), jednakże okazany w toku kontroli kwit rozchodu z dnia [...] września 2005 r. świadczy o tym, że wykonywany był przewóz na potrzeby własne bowiem transportowano tuczniki pochodzące z fermy należącej do skarżącej. Organ błędnie uznał, iż każdy transport zwierząt, w efekcie którego dochodzi do zmiany właściciela ma charakter komercyjny, a zatem wymaga to stosownego orzeczenia lekarza weterynarii. Organ nie wziął jednak pod uwagę, iż skoro skarżący jest producentem transportowanych tuczników to przedmiotem transakcji nie jest usługa przewozowa lecz sprzedaż tuczników.
W tej sytuacji sam transport ma charakter niezarobkowy w rozumieniu cytowanych wyżej przepisów i w konsekwencji w myśl § 1 ust. 2 pkt 1 nie stosuje się do takiego przewozu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 października 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu transportu zwierząt.
Powyższe uchybienia mogły mieć zdaniem Sądu, istotny wpływ na wynik sprawy, a ta okoliczność skutkuje wadliwością obu w/w decyzji w powyższym zakresie i ich uchyleniem.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Na zasadzie art.152 p.p.s.a. uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.