Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. W. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Następnie pismem z dnia [...] marca 2016 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając wniosek skarżący podał, że działalność jaką wykonuje na podstawie zezwolenia nr [...] jest jedynym źródłem utrzymania całej jego rodziny. Wskazał, że pracuje on osobiście, syn oraz zięć, a na utrzymaniu firmy jest 10 osób. Skarżący wskazał ponadto, że dużo osób korzysta z dowozu do pracy, a w momencie likwidacji prowadzonej przez niego działalności, ludzie zostaliby bez środków transportu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe wynika z samego przepisu i zostało potwierdzone obowiązującym orzecznictwem. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 marca 2005 r. sygn. I OZ 62/05, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji (podobnie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05, oraz z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1506/04).
Skarżący wskazuje we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że prowadzona przez niego działalność polegająca na wykonywaniu przewozów regularnych, stanowi jedyne źródło utrzymania skarżącego i jego rodziny, oraz, że w przypadku likwidacji tej działalności, ludzie korzystający z dowozu do pracy, zostaną bez środków transportu. W ocenie Sądu, powołane przez skarżącego argumenty, że on i jego rodzina zostaną pozbawieni jedynego źródła utrzymania, mogą stanowić o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie wtedy, gdy zostaną poparte stosownymi dokumentami, z których wynika przedstawiona argumentacja. W interesie skarżącego leży bowiem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jego przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami.
Nie jest bowiem wystarczające powołanie się na przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, lecz Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt I GSK 1030/12). Tymczasem skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że prowadzona przez niego działalność jest jego jedynym źródłem utrzymania, jakie uzyskuje dochody, kogo ma na utrzymaniu. Powyższe uniemożliwia dokonanie przez Sąd oceny, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.