Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej także: "SKO w [...] " lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. i art. 17 pkt 1 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 - dalej: "k.p.a.") - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia przedsiębiorcy [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej także: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca") licencji nr [...] listopada na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.
W dniu [...] lutego 2015 r. Prezydent [...]udzielił skarżącej spółce [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] licencję nr [...] listopada na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.
W dniu [...] marca 2015 r. funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego Komendy S. Policji w [...] przeprowadzili kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...], zgłoszonego do licencji nr [...] listopada, kierowanego przez [...]. W toku przedmiotowej kontroli drogowej funkcjonariusze WRD KSP stwierdzili, że kierowca nie posiada zaświadczenia o ukończeniu kursu w zakresie transportu drogowego taksówką, a tym samym nie spełnia warunku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o transporcie drogowym.
W związku z powyższym, w dniu [...] kwietnia 2015 r. organ udzielił skarżącej spółce pisemnego ostrzeżenia, informując ją jednocześnie, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia obowiązującego prawa, zostanie wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.
Czynności kontrolne przeprowadzone przez funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego Komendy S. Policji oraz Straży Miejskiej [...] w dniach [...] i [...] maja 2015 r. wykazały, że kierującym ww. pojazdem był ponownie [...]. W toku owych czynności funkcjonariusze Policji oraz Straży Miejskiej ustalili, że kierowca nadal nie spełniał warunku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c u.t.d., albowiem nie posiadał stosownego zaświadczenia o ukończeniu kursu w zakresie transportu drogowego taksówką.
W piśmie z dnia [...] września 2015 r. Prezydent [...] poinformował skarżącą spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia przedsiębiorcy licencji nr [...] listopada na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.
Pismem z dnia [...] września 2015 r. organ pierwszej instancji poinformował stronę skarżącą, iż na podstawie art. 10 k.p.a. przysługuje jej prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań przed wydaniem decyzji.
Pomimo powyższego pouczenia, skarżący przedsiębiorca nie zgłosił się do siedziby organu licencyjnego i nie złożył wyjaśnień w sprawie.
W wyniku analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Prezydent [...], działając na podstawie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 3 i ust. 4 pkt 3 lit. c oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze.zm. - dalej także: "u.t.d."), decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], cofnął skarżącej spółce licencję nr [...] listopada z dnia [...] lutego 2015 r. na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką.
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji uznał, iż nieprawidłowości w wykonywaniu transportu drogowego taksówką, które zostały ujawnione przez kontrolujących, wskazują na brak poszanowania przez skarżącego przedsiębiorcę obowiązującego prawa. Organ stwierdził, że od osoby prowadzącej działalność gospodarczą, jako od profesjonalisty, wymaga się szczególnej dbałości w zakresie przestrzegania przepisów regulujących tę sferę działalności przewozowej. Zdaniem organu, powtarzalność naruszeń, jakich dopuścił się przedsiębiorca, zwłaszcza, że dotyczą one tego samego rodzaju czynów, tj. wykonywania przewozów przez kierowcę, który nie spełnia wymagań określonych w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c u.t.d., prowadzi do zakwalifikowania opisanego powyżej kompleksu zdarzeń, jako rażącego naruszenia innych warunków wykonywania działalności objętej licencją. W związku z powyższym, Prezydent [...] uznał, iż skarżąca spółka [...] sp. z o.o. swoim postępowaniem wyczerpała dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d.
Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez adwokata, wniosła odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezydenta [...], skarżąca spółka zarzuciła:
- 1) naruszenie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d. - poprzez niewłaściwą jego interpretację i niedopuszczalną dowolność w uznaniu, że strona skarżąca rażąco naruszyła warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa;
- 2) naruszenie norm postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz 80 k.p.a. - poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, przejawiające się w nieprawidłowym uznaniu, że kierowca wykonywał transport drogowy taksówką, podczas gdy wskazana osoba nie świadczyła usług przewozowych i nie korzystała z pojazdu w celu zarobkowym.
W uzasadnieniu odwołana skarżąca spółka uznała, że za faktem, iż wskazana w spornej decyzji osoba nie świadczyła usług przewozowych i nie korzystała z pojazdu w celu zarobkowym, przemawia okoliczność braku pasażerów w chwili zatrzymania do kontroli. Ponadto, w ocenie strony skarżącej, pomimo transparentu TAXI oraz dodatkowych oznaczeń taksówki nie można jednoznacznie ocenić, że kierowca wykonywał podczas kontroli przewóz zarobkowy, albowiem "w większym zakresie" wskazany w decyzji pojazd służył kierowcy do celów prywatnych i oba sporne przejazdy były wykonywane na własne potrzeby. Jednocześnie, skarżąca spółka uznała, że jazda samochodem prywatnym, oznaczonym jako taksówka, nie wymaga od kierującego dodatkowych uprawnień. Strona skarżąca zarzuciła również, iż organ pierwszej instancji nie wykazał, aby stwierdzone w toku kontroli uchybienia miały charakter "rażących".
W wyniku rozpoznania odwołania strony skarżącej SKO w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymało w mocy w/w decyzję Prezydenta [...]z dnia [...] listopada 2015 r.
W uzasadnieniu SKO w [...], powołując się na ustalenia dokonane w toku kontroli drogowych przeprowadzonych zarówno przez funkcjonariuszy WRD KSP (vide: kontrole drogowe z dnia [...] marca 2015 r. oraz [...] maja 2015 r. przeprowadzone na terenie Portu Lotniczego [...] w [...]), jak i funkcjonariuszy Straży Miejskiej [...] (vide: kontrola z dnia [...] maja 2015 r. przeprowadzona na terenie postoju TAXI przy ul. [...] w [...]), stwierdziło, że został spełniony warunek przewidziany w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o transporcie drogowym z uwagi na nieposiadanie przez kierowcę zatrudnionego przez przedsiębiorcę zaświadczenia potwierdzającego spełnienie warunku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c u.t.d.
W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że wykonywanie transportu drogowego osób taksówką przez kierowcę, który nie spełnia jednego z obligatoryjnych warunków uzyskania licencji, stanowi podstawę do cofnięcia udzielonej licencji.
Organ odwoławczy stwierdził, że kierowca wykonujący przewozy winien okazywać podczas kontroli wszystkie dokumenty wymagane zarówno przez ustawę o transporcie drogowym, jak i inne regulacje prawne, albowiem brak owych dokumentów rodzi określone sankcje, do nakładania których upoważnione są organy kontrolne.
Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej spółki, organ odwoławczy uznał przede wszystkim, iż niezasadne są twierdzenia, jakoby w dniach, w których przeprowadzane były powyższe kontrole, kierowca nie wykonywał przewozu (z powodu braku pasażera w pojeździe), czy też wykonywał przejazd na własne potrzeby, albowiem - jak zauważył organ - wszystkie kontrole wykazały, iż [...] kierował pojazdem oznakowanym jako taksówka osobowa. Tymczasem, jak wskazał organ odwoławczy, zgodnie z § 22 pkt 2 uchwały nr XXVI/314/2000 Rady [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagaży taksówkami osobowymi oraz funkcjonowania postojów taxi na terenie [...], w przypadku czasowego zawieszenia wykonywania działalności przewozu osób taksówką, transparent "TAXI" umieszczony na dachu pojazdu musi być zasłonięty a dodatkowe oznaczenia taksówki (nr boczny, herb, pasy) zaklejone.
W konsekwencji, SKO w [...] uznał, że brak jest podstaw do uznania zarzutu skarżącej spółki, iż były to przejazdy na własne potrzeby, tym bardziej, że kierujący nie zgłosił takich zastrzeżenia do protokołów kontroli.
Ustosunkowując się z kolei do zarzutów strony skarżącej związanych z wadliwą - jej zdaniem - oceną stopnia naruszenia warunków wykonywania transportu drogowego, organ odwoławczy stwierdził, że wspomniana ocena może być wykonywa w dwóch płaszczyznach, a mianowicie: - nasilenia stopnia zagrożenia dla dóbr chronionych ustawą o transporcie drogowym, a także - powtarzalności naruszeń.
Mając na względzie powyższe, SKO w [...] stwierdziło, że faktycznie sam fakt nieposiadania przez kierowców zaświadczeń o spełnianiu wymogów przewidzianych w art.6 ust. 1 pkt 2 litera c u.t.d. pozornie może się wydawać uchybieniem mniejszej rangi. Jednakże, jak zauważył organ odwoławczy, działalność gospodarcza koncesjonowana (w tym przypadku zezwolenie na wykonywanie transportu osób) charakteryzuje się tym, że nie jest dostępna dla wszystkich chętnych, lecz jedynie tych przedsiębiorców, którzy spełnią dość znaczne wymagania. Zdaniem organu, uzyskanie licencji powoduje to, że odbiorca świadczonych usług licencjonowanych ma świadomość, że taki przedsiębiorca (i jego kierowcy) spełnił wiele wymagań, podlega kontroli organu koncesyjnego, a więc winien świadczyć usługi na wysokim poziomie. Z drugiej strony, jak stwierdził organ, fakt posiadania licencji nakłada na przedsiębiorcę także szereg ważnych obowiązków, których niewykonanie powoduje poważne sankcje.
SKO w [...] uznało, że w przypadku skarżącej spółki o zaistnieniu rażącego naruszenia warunków wykonywania transportu drogowego decyduje powtarzalność identycznych naruszeń dokonanych w niedługim okresie czasu i brak reakcji przedsiębiorcy na pierwsze stwierdzone uchybienie, o którym zawiadomiono go ostrzeżeniem. Organ odwoławczy zauważył, że w ciągu 3 miesięcy stwierdzono trzykrotne popełnienie identycznego naruszenia przez kierowcę wykonującego transport na rzecz skarżącej spółki. Powyższe, w ocenie organu odwoławczego, świadczy o tym, że skarżący przedsiębiorca, po udzieleniu mu ostrzeżenia, nie podjął działań zmierzających do uniknięcia naruszania prawa przez kierowcę wykonującego przewozy na jego rzecz.
Ponadto, SKO w [...] stwierdziło, że - pomimo, iż przepisy tego wyraźnie nie wymagają - wydaje się jednak, że przedsiębiorca posiadający licencję na transport drogowy winien w chwili zawierania umowy z kierowcą pracującym na jego rzecz sprawdzić, czy ów kierowca spełnia wymagania przewidziane w przepisie art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, albowiem przedsiębiorca odpowiada za wykroczenia kierowców, którym udostępnił egzemplarz licencji w ramach współpracy.
Jednak, jak wskazał organ odwoławczy, mimo udzielenia skarżącej spółce ostrzeżenia w dniu [...] maja 2015 r., przedsiębiorca nie wyeliminował sytuacji wykonywania transportu na jego rzecz przez osobę, która nie spełniała wymagań ustawowych.
W tym stanie rzeczy, SKO w [...] uznało, że skarżąca spółka wypełniła znamiona rażącego naruszenia warunków wykonywania transportu drogowego, z uwagi na wysoką powtarzalność stwierdzonych naruszeń w krótkim okresie czasu.
Ponadto, organ odwoławczy uznał, że wykonywanie przewozu osób taksówką przez osobę, która nie posiada wymaganej wiedzy z zakresu topografii miejscowości oraz przepisów prawa miejscowego naraża korzystających z przewozów na świadczenie usług o jakości niższej, niż wynikająca z renomy związanej z posiadaniem przez przedsiębiorcę licencji na transport drogowy.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż konieczność rygorystycznego interpretowania sytuacji naruszania warunków świadczenia transportu drogowego wynika również z dotychczasowego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, czego przykładem mogą być orzeczenia NSA z dnia 27 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 255/10 (LEX nr 107113), a także z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2111/12 (LEX nr 1495168), w których NSA uznał, że skoro istnieje przepis prawa nakazujący określone zachowanie się posiadaczowi licencji, a jego faktyczne i notoryjne zachowanie bez uzasadnionego powodu jest sprzeczne z przepisem prawnym, to zachodzi przypadek rażącego naruszenia warunków określonych w licencji, albowiem nie da się pogodzić z wymaganiami praworządności zachowania, które pozostaje w oczywistej i jawnej sprzeczności z wzorcem wynikającym z ustawy.
Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję SKO w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, strona skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym:
- - niewłaściwe zastosowanie § 22 pkt 2 uchwały nr XXVI/314/2000 Rady m.s.. W. z dnia 28 sierpnia 2000 r., która utraciła moc obowiązującą na podstawie uchwały nr LXXXV/2185/2014 Rady m.s. W. z dnia 3 lipca 2014 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2014 r., poz. 6873) w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami;
- - niewłaściwą interpretację art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o transporcie drogowym - z uwagi na niedopuszczalną dowolność w uznaniu, że skarżący przedsiębiorca rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa;
- 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym:
- - naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. - poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także z uwagi na dowolną, a nie swobodną, ocenę dowodów przejawiającą się w nieprawidłowym uznaniu, iż kierowca [...] wykonywał transport drogowy taksówką, podczas gdy kierowca ten nie świadczył usług przewozu taksówką i nie korzystał z pojazdu w celu zarobkowym.
W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła przede wszystkim, iż skarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów, ponieważ organ niewystarczająco przeanalizował istotne dla sprawy okoliczności.
Zdaniem strony skarżącej, organ odwoławczy zignorował po pierwsze fakt, iż [...] w dniu kontroli, a więc [...] marca 2015 r., a także w dniu [...] i [...] maja 2015 r. nie świadczył usług przewozu taksówką i nie korzystał z pojazdu w celu zarobkowym. Według strony skarżącej, za faktem tym przemawia okoliczność braku pasażerów w chwili zatrzymania, co świadczy o tym, że przejazdy te były wykonywane na własne potrzeby. Po drugie, jak wskazała strona skarżąca, pomimo transparentu "Taxi" umieszczonego na dachu pojazdu i dodatkowych oznaczeń taksówki, nie można jednoznacznie ocenić, że kierowca w chwili kontroli wykonywał przewóz zarobkowy, ponieważ przewóz odbywał się bez pasażerów, a więc brak jest podstaw faktycznych do uznania za słuszne zarzutów organu. Według strony skarżącej, w większym zakresie pojazd służył kierowcy dla celów prywatnych, a oba przejazdy były wykonywane na własne potrzeby.
W tym miejscu, strona skarżąca podkreśliła, że jazda samochodem prywatnym, oznaczonym jako taksówka, nie wymaga od kierowcy obowiązku posiadania dodatkowych uprawnień, tj. zaświadczenia o ukończeniu kursu w zakresie transportu drogowego taksówką. W związku z powyższym, strona skarżąca uznała, iż analiza przeprowadzona przez organ odwoławczy jest nieprawidłowa, a wnioski z niej wyciągnięte wewnętrznie sprzeczne.
Ponadto, strona skarżąca zarzuciła, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dopuściło się naruszenia prawa materialnego, albowiem powołało się w spornej decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. na przepis § 22 pkt 2 uchwały nr XXVI/314/2000 Rady m.s. W z dnia 28 sierpnia 2000 r., który utracił moc obowiązującą na podstawie uchwały nr LXXXV/2185/2014 Rady m.s. W w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami.
Ponadto, strona skarżąca zarzuciła, iż organ - poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także dowolną ocenę dowodów - błędnie przyjął, iż skarżący przedsiębiorca swoim postępowaniem wyczerpał dyspozycję art. 15 ust 1 pkt 2 lit b ustawy o transporcie drogowym, gdy tymczasem, w ocenie strony, nie ma podstaw do stwierdzenia, że powtarzalność naruszeń, jakich dopuścił się przedsiębiorca, prowadzi do rażącego naruszenia innych warunków wykonywania działalności objętej licencją. Strona skarżąca wskazała, że aby zakwalifikować wykonywanie przez przedsiębiorcę działalności objętej licencją, jako "rażące" wykonywanie wspomnianych warunków, organ powinien ocenić szczegółowo powtarzalność i charakter naruszeń. Zdaniem strony skarżącej, nie można bowiem na podstawie błędnej oceny stanu faktycznego, które organ uznał za udowodnione, zakwalifikować pojedynczych naruszeń jako "rażących".
Strona skarżąca zauważyła, iż powyższe stanowisko podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 7 maja 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 149/07, uznał, że "Tylko rażące naruszenie warunków określonych w licencji lub innych warunków objętych licencją, określonych przepisami prawa pociąga za sobą konieczność cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego osób. "Rażący" oznacza kwalifikowaną postać naruszenia, a więc w sposób jaskrawy, horrendalny (...)" oraz, że "(...) Pojedyncze naruszenia nie można zakwalifikować jako rażące naruszenie warunków określonych w licencji. Dla oceny, czy naruszenia są pojedyncze, czy wielokrotne należałoby porównać czas, okres badania, ilość naruszeń w stosunku do ilości kierowców wykonujących przewozy. Suma, więc i powtarzalność naruszeń wyczerpie dopiero przesłanki normy art. 15 ust 1 pkt. a) i b) ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym.
Nie bez znaczenia jest charakter naruszenia. Przyjmując określony stan faktyczny jako spełniający warunki określone w cytowanym przepisie art. 15 ustawy o transporcie drogowym organ winien jednoznacznie uzasadnić, dlaczego, jego zdaniem, wskazana ilość, powtarzalność i charakter naruszeń kwalifikuje określoną sytuację do przyjęcia, że dyspozycja cytowanego przepisu została wypełniona".
Mając powyższe na względzie, strona skarżąca zarzuciła, iż organ błędnie uznał, że nieprawidłowości w wykonywaniu transportu drogowego taksówką wskazują na brak poszanowania przez przedsiębiorcę obowiązującego prawa. Zdaniem skarżącej spółki, organ nie poczynił żadnej oceny naruszeń prawa dokonanych przez kierowcę, ograniczył się tylko do stwierdzenia, że przedsiębiorca naruszył w sposób rażący warunki określone w licencji i inne warunki określone przepisami prawa. Tymczasem, jak uznała strona skarżąca, obowiązkiem organu winna być prawidłowa ocena naruszeń prawa przez kierowcę świadczącego usługi przewozu osób na rzecz spółki [...] sp. z o.o., a więc rzetelna kwalifikacja, czy stwierdzone u kierowcy uchybienia są takiej wagi, że skutkują oceną przedsiębiorcy jako rażąco naruszającego warunki określone w licencji i inne warunki określone przepisami prawa.
W związku z okolicznościami przedstawionymi powyżej, strona skarżąca uznała, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż przedsiębiorca w sposób "rażący" naruszył warunki wykonywania działalności objętej licencją, albowiem jest to stwierdzenie krzywdzące dla skarżącej spółki.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się w odpowiedzi na skargę do zarzutu wadliwego powołania w spornej decyzji przepisu § 22 ust. 2 uchwały Rady m.s. W. nr XXVI/314/2000, organ odwoławczy uznał, że uchybienie polegające na omyłkowym przytoczeniu oznaczenia aktu prawnego nieobowiązującego pozostało bez wpływu na wynik sprawy, albowiem § 21 pkt 2 aktualnie obowiązującej uchwały Rady m.s. W nr LXXXV/2185/2014 z dnia 3 lipca 2014 r. ma identyczne brzemiennie, jak przepis uchylony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").
W ocenie Sądu, analizując pod tym kątem skargę przedsiębiorcy [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] stwierdził bowiem, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], cofającą skarżącej spółce licencję nr [...] listopada na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką - nie naruszyło obowiązujących przepisów prawa.
Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skarżącego przedsiębiorcy, organy obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zasadnie przyjmując w niniejszej sprawie, iż skarżący przedsiębiorca rażąco naruszył warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa.
W działaniu organów administracji publicznej, wydających wskazane powyżej decyzje, Sąd nie dopatrzył się istotnych nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Ponadto, Sąd uznał, że w uzasadnieniu obu spornych rozstrzygnięć organów administracji wyjaśnione zostały w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący motywy ich podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do stanowiska strony skarżącej.
Jak stanowi przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa.
Należy zauważyć, że wśród warunków uzyskania licencji, wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 2 u.t.d. wskazano wymóg, aby zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy posiadali zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem w przypadku, o którym mowa w ust. 3a (vide: art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy).
W ocenie Sądu, z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, iż kontrole przeprowadzone zarówno przez funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego Komendy S. Policji, jak i Straży Miejskiej [...] w dniach [...] marca 2015 r, a także [...] i [...] maja 2015 r., wykazały, że kierujący skontrolowaną taksówką [...], wykonując na rzecz skarżącej spółki transport drogowy taksówką, nie posiadał zaświadczenia o ukończeniu kursu w zakresie transportu drogowego taksówką, a tym samym nie spełniał warunku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o transporcie drogowym.
Nie ulega wątpliwości, że w świetle przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit. e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. Redakcja tego przepisu wskazuje, że w przypadku stwierdzenia uchybień w wykonywania transportu przez przedsiębiorcę, organ licencyjny powinien zachować określoną sekwencję działań, a więc w pierwszej kolejności udzielić przedsiębiorcy wyraźnego pisemnego ostrzeżenia o możliwości cofnięcia licencji, a dopiero następnie, w przypadku stwierdzenia popełnienia uchybień naruszających przepisy regulujące wykonywanie transportu drogowego taksówką - cofnąć licencję.
Analiza akt niniejszej sprawy wskazuje, iż organ pierwszej instancji zachował wymaganą przepisem art. 15 ust. 2 u.t.d. procedurę postępowania.
Przechodząc do oceny legalności obu spornych decyzji administracyjnych wydanych w niniejszej sprawie, w kontekście zarzutów strony skarżącej, należy na wstępie wyraźnie wskazać, że - w ocenie Sądu - organ odwoławczy prawidłowo przyjął przede wszystkim, iż niezasadne są twierdzenia skarżącej spółki, jakoby w dniach, w których przeprowadzane były wskazane powyżej kontrole na terenie m.s. W, kierowca [...] nie wykonywał przewozu w ramach licencji taksówkarskiej, czy też wykonywał przejazd na własne potrzeby, czego dowodem miało być brak pasażera w kontrolowanym pojeździe.
Otóż, należy wskazać, iż organ odwoławczy słusznie zauważył, że wszystkie przywołane w decyzji kontrole wykazały jednoznacznie, iż [...] kierował pojazdem oznakowanym jako taksówka osobowa. Tymczasem, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy (powołując się jedynie w sposób nieprawidłowy na nieobowiązujący już wówczas przepis § 22 pkt 2 uchwały nr XXVI/314/2000 Rady m.s. W.z dnia 28 sierpnia 2000 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagaży taksówkami osobowymi oraz funkcjonowania postojów taxi na terenie [...]), w przypadku czasowego zawieszenia wykonywania działalności przewozu osób taksówką, transparent "TAXI" umieszczony na dachu pojazdu musi być zasłonięty a dodatkowe oznaczenia taksówki (nr boczny, herb, pasy) zaklejone (vide: § 21 pkt 2 uchwały nr LXXXV/2185/2014 Rady m.s. W. z dnia 3 lipca 2014 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagaży taksówkami osobowymi oraz funkcjonowanie postojów taxi na terenie [...] - Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2014 r., poz. 6783).
W związku z powyższym, uznać należy, że w przypadku wykonywania przejazdu taksówką na cele prywatne, kierowca winien zasłonić transparent "TAXI" umieszczony na dachu pojazdu, zaś dodatkowe oznaczenia taksówki (nr boczny, herb, pasy) zakleić. Tymczasem, z akt sprawy wynika, iż w przypadkach spornych kontroli, powyżej wskazane oznaczenia taksówki nie zostały zasłonięte, a zatem należało uznać, że przejazdy wykonywane przez [...] były zarobkowe. W konsekwencji, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzutu skarżącej spółki, iż były to przejazdy na własne potrzeby, tym bardziej, że kierujący nie zgłosił takich zastrzeżenia do protokołów kontroli.
Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego powołania w decyzji nieobowiązującego aktu prawa miejscowego, Sąd stwierdził, że wadliwe przywołanie w spornej decyzji SKO w [...] przepisu § 22 ust. 2 uchwały Rady m.s. W. nr XXVI/314/2000, choć stanowiło niewątpliwe uchybienie organu odwoławczego, pozostało ono bez jakiegokolwiek istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem § 21 pkt 2 aktualnie obowiązującej uchwały Rady m.s. W. nr LXXXV/2185/2014 z dnia 3 lipca 2014 r. ma identyczne brzemiennie, jak przepis wskazany w zaskarżonej decyzji.
Ustosunkowując się z kolei do zarzutu strony skarżącej dotyczącego rzekomego naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o transporcie drogowym, polegającego na wadliwej - zdaniem skarżącej spółki - ocenie stopnia naruszenia warunków wykonywania transportu drogowego, należy uznać, iż organ odwoławczy, dokonując wspomnianej oceny, uwzględnił zarówno nasilenie stopnia zagrożenia dla dóbr chronionych ustawą o transporcie drogowym, a także - powtarzalność naruszeń stwierdzonych w toku kontroli.
Mając na względzie powyższe, zgodzić się należy z SKO w [...], że o ile sam fakt nieposiadania przez kierowcę zaświadczenia o spełnianiu wymogów przewidzianych w art.6 ust. 1 pkt 2 lit. c u.t.d. pozornie może się wydawać uchybieniem mniejszej rangi, o tyle okoliczność ta winna być analizowana zarówno w kontekście charakterystyki działalności gospodarczej koncesjonowanej polegającej na wykonywaniu transportu osób, jak i powtarzalności stwierdzonych naruszeń.
Nie ulega wątpliwości, że fakt posiadania licencji nakłada na przedsiębiorcę szereg ważnych obowiązków, których niewykonanie powoduje poważne sankcje.
SKO w [...] zasadnie, zdaniem Sądu, uznało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w przypadku skarżącej spółki o zaistnieniu rażącego naruszenia warunków wykonywania transportu drogowego decyduje przede wszystkim powtarzalność identycznych naruszeń dokonanych w niedługim okresie czasu i brak reakcji ze strony skarżącego przedsiębiorcy na pierwsze stwierdzone uchybienie, o którym zawiadomiono go poprzez stosowne pisemne ostrzeżenie.
W ocenie Sądu, skoro w ciągu trzech miesięcy stwierdzono trzykrotne popełnienie identycznego naruszenia przez kierowcę wykonującego transport drogowy osób taksówką na rzecz skarżącej spółki, zgodzić się trzeba z organem odwoławczym, iż świadczy to ewidentnie o tym, że skarżący przedsiębiorca, pomimo udzielenia mu ostrzeżenia, nie podjął działań zmierzających do uniknięcia naruszania prawa przez kierowcę wykonującego na jego rzecz przewozy osób taksówką. Mimo udzielenia skarżącej spółce ostrzeżenia w dniu [...] maja 2015 r., przedsiębiorca ten nie wyeliminował sytuacji wykonywania transportu na jego rzecz przez osobę, która nie spełniała wymagań ustawowych.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarżąca spółka wypełniła znamiona rażącego naruszenia warunków wykonywania transportu drogowego, z uwagi na wysoką powtarzalność stwierdzonych w krótkim okresie czasu naruszeń regulacji dotyczących wykonywania licencjonowanej działalności transportowej.
Nie ulega wątpliwości, że skoro istnieje przepis prawa nakazujący określone zachowanie się posiadaczowi licencji, a jego faktyczne i notoryjne zachowanie bez uzasadnionego powodu jest sprzeczne z danym przepisem prawa, to zachodzi przypadek rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności objętej licencją (podobnie: m.in. wyrok NSA z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2111/12, LEX nr 1495168).
W konsekwencji powyższych ustaleń, Sąd uznał, że w analizowanej sprawie nie naruszono zasad postępowania administracyjnego, w szczególności wynikających z przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a.
W ocenie Sądu, należy przyjąć, że organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z tą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.), dokonując przy tym wszechstronnej oceny tego materiału dowodowego, a także uzasadniając obie sporne decyzje administracyjne w sposób wymagany przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
W tej sytuacji, należy uznać, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał wystarczające podstawy do podjętych przez organy rozstrzygnięć, co oznacza również, że organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji - nie naruszył przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.