Uzasadnienie
Skarżąca – B. K., reprezentowana przez adwokata, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie oraz w prawem przewidzianym trybie skargę na decyzję Prezesa NFZ.
Zarządzeniami z 17 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącej został przez Sąd wezwany – pod rygorem odrzucenia skargi, do:
- a. uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego skargi poprzez przedłożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej;
- b. uiszczenia w terminie 7 dni wpisu od skargi w kwocie 200 złotych.
Wezwania te zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej na adres kancelarii dnia 30 marca 2016 r. (z.p.o. k. 20 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. jeżeli nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi to taka skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z dyspozycją art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3 art. 220). Nadto zgodnie z art. 219 § 2 p.p.s.a. należny wpis winien zostać uiszczony gotówką w kasie Sądu lub na rachunek bankowy tegoż Sądu.
Jak wynika ze sprawy pełnomocnik skarżącej dnia 30 marca 2016 r. został skutecznie wezwany zarówno do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi, jak i do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec tego ostatnim dniem ustawowego, siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braku i uiszczenia wpisu był 6 kwietnia 2016 r.
Sąd stwierdza, że w powyższym terminie ani brak skargi, ani wpis od skargi nie zostały uzupełnione. Wezwania Sądu pozostały bez wykonania, a zatem nie ma możliwości nie zastosowania w niniejszej sprawie rygoru przewidzianego w art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe ustalenia Sąd orzekł jak w postanowieniu, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a.