Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ww. organu z [...] listopada 2011 r. nakładającą na J. P., skarżącego w niniejszej sprawie, karę pieniężną w wysokości 9000 zł.
Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 9000 zł. Decyzja została doręczona w powyższej dacie.
W piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. (data nadania [...] listopada 2013 r.) przesłanym uprzednio faxem, który wpłynął do organu [...] listopada 2011 r. A. E. występując, jak podał, w imieniu skarżącego, złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją. Pod pismem złożono nieczytelny podpis.
Pismem z [...] kwietnia 2012 r. przesłanym faxem E. R. podała jako adres do korespondencji A. M. ul. [...][...]upoważniając ww. do odbioru poczty.
Pismem z dnia [...] września 2012 r. skierowanym do skarżącego na adres A. M. organ na podstawie art. 64 § 2 kpa wezwał wnoszącego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez przedłożenie oryginału lub uwierzytelnionej notarialnie bądź urzędowo kserokopii pełnomocnictwa udzielonego osobie podpisanej na wniosku tj. A. E. do reprezentowania strony w postępowaniu administracyjnym przed organem – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Przy piśmie z dnia [...] września 2012 r. A. E. przesłał, jak podał, pełnomocnictwo udzielone kancelarii przez skarżącego – sporządzone w języku niemieckim.
Pismem z [...] października 2012 r. skierowanym do skarżącego na adres A. M., organ na podstawie art. 64 § 2 kpa wezwał wnoszącego wniosek do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez przedłożenie oryginału lub uwierzytelnionej notarialnie bądź urzędowo kserokopii pełnomocnictwa udzielonego osobie podpisanej na wniosku tj. A. E. do reprezentowania strony w postępowaniu administracyjnym, które zostanie przetłumaczone na język polski – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Przy piśmie z [...] października 2012 r. A. E., jak podał, przesłał dalszy egzemplarz pełnomocnictwa z tłumaczeniem na język polski.
Postanowieniem z [...] grudnia 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 127 § 3 i art. 134 kpa stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z [...] listopada 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu podniósł, że skarżący przy piśmie z [...] października 2012 r. przedłożył tłumaczenie szczególnego pełnomocnictwa na język polski, zgodnie z którym udzielił upoważnienia do reprezentacji kancelarii [...] podczas, gdy zgodnie z art. 33 § 1 i § 2 kpa pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Tym samym strona nie uzupełniła braków formalnych pisma, co skutkuje stwierdzeniem jego niedopuszczalności. Nadto organ stwierdził, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony przez osobę nieupoważnioną do reprezentowania skarżącego co uzasadnia stwierdzenie niedopuszczalności wniosku.
W skardze na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie zarzucając naruszenie art. 33 § 3 kpa polegające na błędnym przyjęciu, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony przez osobę nieupoważnioną do reprezentowania skarżącego, skoro pełnomocnictwo zostało udzielone A. E. członkowi Kancelarii składającej się z osób fizycznych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym stosownie do § 2 powołanego artykułu ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. ppsa – Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Badając skargę wg. powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie narusza bowiem prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Zaskarżonym postanowieniem organ odwołując się do art. 134 kpa stwierdził niedopuszczalność ww. wniosku.
Należy zatem podnieść, iż odwołanie bądź wniosek w trybie art. 127 § 3 kpa są niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych tj. wówczas, gdy wyczerpany został tok instancji – zapadła już decyzja organu odwoławczego, gdy decyzja nie podlega zaskarżeniu, decyzji nie wydano, bądź organ podjął czynność innego rodzaju niż wydanie decyzji. Natomiast niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych zachodzi w przypadku, gdy podmiot wnoszący nie jest stroną w sprawie i z tego tytułu nie jest legitymowany do złożenia jednego z powyższych środków.
Żadna ze wskazanych wyżej sytuacji w sprawie nie zachodzi.
W świetle treści wniosku podpisanego przez A. E. i pełnomocnictwa nie ma bowiem jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż wniosek został złożony przez osobę nie będącą stroną w sprawie. Z ww. dokumentów wynika, iż został wniosek złożony w imieniu skarżącego, który, co bezsporne jest stroną w postępowaniu administracyjnym zakończonym ww. decyzją.
Podstawy do zastosowania art. 134 kpa nie może również, jak błędnie uznał organ, stanowić nieuzupełnienie braków formalnych pisma w wyznaczonym terminie w tym przypadku nie złożenia żądanego przez organ pełnomocnictwa.
Organ trafnie odwołał się do art. 64 § 2 kpa wzywając do uzupełnienia braków formalnych wniosku, bo w tym trybie następuje uzupełnienie tego rodzaju braków. Zgodnie jednak z tym przepisem organ w przypadku nieuzupełnienia braków organ pozostawia wniosek bez rozpoznania. O takim rygorze organ zresztą pouczył, natomiast w postanowieniu błędnie stwierdził, iż nieuzupełnienie braków formalnych skutkuje w tym przypadku niedopuszczalnością wniosku.
Ten stan rzeczy oznacza, iż organ podejmując zaskarżone postanowienie naruszył tak art. 134 kpa stanowiący jego podstawę prawną, jak i w/powołany przepis.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 po myśli art. 152 ppsa, zaś o kosztach orzeczono uwzględniając art. 200 ppsa.