Uzasadnienie
M. C. (dalej też jako skarżący) wniósł w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Z informacji podanych w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz nadesłanych dokumentów wynika, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe razem z żoną i dwójką małoletnich dzieci. Skarżący posiada 50 % udziału we własności domu, którego powierzchnia wynosi 75 m2.
Skarżący w dniu 31 grudnia 2014 r. zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej i obecnie pozostaje bez pracy, natomiast żona skarżącego uzyskuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 2725,48 zł netto miesięcznie (załączono zaświadczenie pracodawcy potwierdzające powyższe). Ponadto skarżący pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczył, że posiada środki pieniężne o wartości 11.000 zł.
Stosownie natomiast do treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej cyt. jako p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
W niniejszej sprawie istotne jest, że skarżący dysponuje środkami pieniężnymi w kwocie 11.000 zł. W ocenie rozpoznającego wniosek brak jest przeciwwskazań do pokrycia przez skarżącego z posiadanych zasobów pieniężnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie.
W konsekwencji nie można uznać, iż przy posiadanych przez skarżącego środkach pieniężnych nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.