Uzasadnienie
Skarżący K. J. złożył w dniu [...] marca 2013 r. na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji stwierdzającej objęcie ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Z informacji podanych przez K. J. w formularzu oraz z nadesłanych dokumentów wynika, iż skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Skarżący pobiera świadczenie emerytalne w wysokości 1061,23 zł netto miesięcznie (załączono decyzję ZUS potwierdzającą powyższe).
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej cyt. jako p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
W sytuacji, gdy skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, a źródłem utrzymania skarżącego jest jego świadczenie emerytalne w wysokości 1061,23 zł netto miesięcznie, w ocenie rozpoznającego wniosek skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Mając zatem powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.