Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. nałożył na Wielozakładowe Przedsiębiorstwo [...]"[...]" S.A. w K. karę pieniężną w łącznej wysokości 11.200 zł w tym; za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia (2.000 zł), wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych (6.000 zł), brak opłaty za przejazd po drogach krajowych (3.000 zł), nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (200 zł).
Podstawę faktyczną decyzji stanowiły wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2004 r. na drodze krajowej nr [...] (okolice G.). Podczas tej kontroli kierowca A. B., prowadzący pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą (pojazd oznakowany był tablicami barwy pomarańczowej) oświadczył, że jest pracownikiem firmy [...], zaś kontrolowany pojazd jest własnością jego pracodawcy. Ponadto wyjaśnił, że przewóz towaru (materiału niebezpiecznego o symbolu [...]) jest wykonywany na potrzeby własne. Kierowca okazał także do kontroli kartę opłat za przejazd po drogach krajowych 7-dniową z datą wydania [...] kwietnia 2004 r., która nie zawierała wpisanych początkowych i końcowych dni oraz miesiąca ważności karty.
W trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego strona dostarczyła zaświadczenie nr [...] na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne z datą wydania [...] czerwca 2004 r. oraz świadectwo dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych nr [...] wydane w dniu [...] czerwca 2004 r. Jednakże z uwagi na fakt, że kontrola miała miejsce wcześniej niż wydanie powyższych dokumentów organ nałożył na Spółkę kary pieniężne.
Jako podstawę prawną decyzji wskazano przepisy art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt. 1 i 6, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późniejszymi zmianami), lp. 1.1.7, lp. 1.6.1.8, lp. 1.4.1. lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b załącznika o ustawy o transporcie drogowym oraz co do wykresówki art. 15 ust. 2 i ust.7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985 r., P.0008-0021 str. 8 - dalej jako rozporządzenie Rady EWG Nr 3821/85) a także przepisy 8.1.2.2 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie 30 września 1957 r. - Dz. U. Nr 194, poz. 1629 z 2002 r. - dalej jako ADR) i art. 9, art. 3 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671 z późn. zm.).
Na skutek rozpoznania odwołania strony decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Głównego Inspektora działanie organu pierwszej instancji było zgodne z prawem.
W skardze do Sądu Spółka wnosząc o uchylenie decyzji podtrzymała w całości zarzuty opisane w odwołaniu polegające na twierdzeniu, że podmiotem postępowania powinien być kierowca. Zdaniem skarżącej nie ponosi ona odpowiedzialności za to, iż kierowca nie dysponował podczas kontroli wymaganymi dokumentami.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Zaznaczył, że na gruncie przepisów ustawy o transporcie drogowym podmiotem wykonującym przewóz drogowy była Spółka, nie zaś kierowca. Potwierdzeniem tego jest brzmienie przepisów art. 4 pkt. 1-3 i 4, art. 15 ust. 1 pkt 2 lit e) art. 92 ust. 1 oraz art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.
Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim nie można podzielić stanowiska strony skarżącej w kwestii wyłączenia jej odpowiedzialności jako przedsiębiorcy wykonującego niezarobkowy przewóz drogowy czyli przewóz na potrzeby własne.
Zgodnie z brzmieniem art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym karze pieniężnej podlega ten, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Niewątpliwie w sprawie niniejszej to skarżąca Spółka w dniu kontroli przewoziła materiały niebezpieczne a zatem miał miejsce przewóz towaru na potrzeby własne dokonywany przez skarżącą Spółkę. Jednocześnie przewóz ten odpowiadał definicji niezarobkowego przewozu drogowego określonej w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym.
Konsekwencją rozwiązania przyjętego przez ustawodawcę jest także treść przepisu art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym uprawnieni do kontroli mają prawo nałożyć na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Należy też zwrócić uwagę, że zmiana ustawy o transporcie drogowym dokonana ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452), która weszła w życie z dniem 28 września 2003 r. ustaw doprecyzowała treść przepisu art. 93 ust. 1 wprowadzając w miejsce sformułowania "kontrolowany" pojęcie "przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy lub przedsiębiorcy wykonującego przewozy na potrzeby własne albo podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2". Natomiast przepis art. 87 ust. 3 cytowanej ustawy nakłada na te wyżej wymienione podmioty odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane dokumenty.
Analizując zatem cytowane wyżej przepisy trudno zaakceptować pogląd skarżącej aby obowiązujące przepisy umożliwiały nałożenie kary pieniężnej na kierowcę. Cytowane przepisy uzupełniają się nawzajem i w żaden sposób nie upoważniają do twierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie podmiotem podlegającym karze pieniężnej na podstawie ustawy o transporcie drogowym jest kierowca pojazdu. Ponadto bezsporna w sprawie niniejszej byłą okoliczność, iż kierowca pojazdu A. B. był pracownikiem skarżącej zatrudnionym na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.
Niewątpliwie wymagane prawem dokumenty muszą istnieć w dacie dokonywania kontroli. Natomiast skarżąca Spółka przedstawiła zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne wystawione w dniu [...] czerwca 2004 r. oraz świadectwo dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych wydane w dniu [...] czerwca 2004 r. a zatem po dacie kontroli, która miała miejsce w dniu [...] maja 2004 r.
Z tych wszystkich względów na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu wymagającym jej uchylenia.