Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 stycznia 2014r. M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013r. o odmowie zawieszenia postępowania.
Komendant Główny Policji pismem z dnia 4 lutego 2014 r.(odpowiedz na skargę) wniósł o umorzenie postępowania i poinformował, że po zapoznaniu się z wniesioną skargą na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił uwzględnić skargę M. P.. Wskazał, że w sprawie będącej przedmiotem skargi w dniu wydania zaskarżonego postanowienia zgodnie z treścią art. 101 § 3 k.p.a. zażalenie przysługiwało wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania.
Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. stwierdził nieważność postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r.
Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia.
Skarżący pismem z dnia 15 kwietnia 2014 r. cofnął skargę w związku z umorzeniem postępowania przez Komendanta Głównego Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W myśl art. 60 p.p.s.a., skarżący może rozporządzać skargą. Oznacza to, że może zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba że zmierzałoby to do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, wówczas Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne.
W przedmiotowej sprawie skarżący cofnął skargę pismem z dnia 15 kwietnia 2014 r. Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby wniosek skarżącego niedopuszczalnym. W związku z powyższym, cofnięcie skargi należało uznać za dopuszczalne i prawnie skuteczne.
W tej sytuacji, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Odnośnie punktu 2 postanowienia, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.