Uzasadnienie
Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (dalej jako: R 3821/85), art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm., powoływanej dalej jako u.t.d.) oraz lp. 11.1. ust.1 lit c) załącznika do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą spółkę P. SA w Z., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. [...] maja 2006 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia GITD wskazał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie, że w dniu kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] marca 2006 r. zainstalowany w pojeździe marki [...] o nr rej [...] przyrząd kontrolny (tachograf) nie rejestruje jednocześnie, ale oddzielnie, danych dotyczących okresów aktywności dwóch kierowców prowadzących pojazd.
Organ powołał się na przepisy rozdziału II załącznika nr 1 R 3821/85 i wskazał, ze jeżeli pojazd prowadzony jest przez dwóch kierowców, a tak było w rozpatrywanej sprawie tachograf musi rejestrować jednocześnie, a przy tym wyraźnie i na dwóch oddzielnych wykresówkach dane dotyczące okresów czasu prowadzenia pojazdu, innych okresów pracy lub dyspozycyjności kierowcy oraz przerw w pracy i okresów dziennego odpoczynku. Ponieważ podczas kontroli stwierdzono, iż zainstalowany tachograf jest przystosowany do rejestracji czasu pracy tylko jednego kierowcy, zdaniem organu, należało nałożyć karę pieniężną w wysokości 1000 złotych zgodnie z l.p. 11.1 ust.1 lit c) załącznika do u.t.d.
Odnosząc się argumentacji strony podnoszonej w odwołaniu od decyzji organu I instancji organ odwoławczy stwierdził, że użycie sformułowania w uzasadnieniu w/w decyzji dotyczącego "niedozwolonego urządzenia dodatkowego" jest oczywistym błędem pisarskim, ponieważ przedmiotem prowadzonego postępowania nie było wykonywanie transportu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, do którego zostały podłączone niedozwolone urządzenia, sankcjonowane karą w wysokości 10 000 złotych a wykonywanie transportu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje jednocześnie ale oddzielnie, danych dotyczących okresów aktywności dwóch kierowców prowadzących pojazd. Organ odwoławczy podkreślił, że postanowienie Nr [...] wydane przez organ I instancji o sprostowaniu w/w błędu pisarskiego zostało zakwestionowane zażaleniem przez stronę skarżącą, która – wnosząc o uchylenie postanowienia - podniosła, że "stwierdzenie nieważności decyzji innej niż się zamierzało, nie może być przedmiotem sprostowania w trybie art. 113 k.p.a. oraz, że "sprostowaniem decyzji nie można zmienić jej istoty". W ocenie GITD dokonane sprostowanie nie zmienia istoty spornej decyzji a z jej brzmienia w sposób jasny wynika, jakie naruszenie przepisów jest jej przedmiotem.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca spółka, wnosząc o jej uchylenie zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz R 3821/85 na skutek czego "mylnie zostały przypisane skarżącemu wykroczenia polegające rzekomo na zainstalowaniu w kontrolowanym pojeździe niewłaściwego urządzenia rejestrującego podczas gdy wykroczenia tego rodzaju nie miały miejsca". W ocenie strony zamontowany w pojeździe tachograf wyposażony w pojedynczy mechanizm spełniał wszystkie wymogi ustawowe i w sposób prawidłowy rejestrował wymagane dane opisane w rozdz. II pkt 1-6 R 3821/85. Zdaniem skarżącej spółki równoczesna rejestracja pracy obu kierowców jest niemożliwa ponieważ tylko jeden z nich w danym czasie faktycznie prowadził pojazd, a drugi wówczas miał przerwę w prowadzeniu.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w skardze organ stwierdził m.in. że przewóz był realizowany przez załogę dwuosobową, podczas gdy tachograf przystosowany był do rejestracji czasu pracy tylko jednego kierowcy a więc wykresówka drugiego, nie prowadzącego w danej chwili kierowcy, znajdowała się poza urządzeniem co było wadliwe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej ale ocenia ten akt pod względem legalności.
Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez P. SA w Z. (dalej również jako P. SA) nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Z uwagi na to, że organ odwoławczy przed wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. nie rozpatrzył zażalenia skarżącej spółki na postanowienie WITD z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] o sprostowaniu decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] w pierwszej kolejności należy dokonać oceny, czy postanowienie o sprostowaniu zostało wydane zgodnie z prawem a więc bez przekroczenia uprawnień zawartych w art. 113 §1 k.p.a. Proponowana kolejność jest uzasadniona tym, że badając zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny, jest obowiązany ją ocenić z uwzględnieniem sprostowania dokonanego przez organ administracji na podstawie art. 113 § 1 k.p.a bez względu na to, czy postanowienie organu w przedmiocie sprostowania było, czy nie było przedmiotem zaskarżenia do Sądu.
Nie można bowiem oceniać zgodności z prawem decyzji w oderwaniu od jej aktualnej treści. Należy przy tym podkreślić, że w ten sposób są w pełni chronione interesy strony (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 1993 r. sygn. I SA 1429/92, ONSA 1994/1/39).
W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, sprostowanie oczywistej omyłki na podstawie art. 113 § 1 k.p.a w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] nie spowodowało naruszenia art. 110 k.p.a. a więc zostało dokonane prawidłowo. Jak wynika z treści protokołu kontroli z dnia [...] marca 2006 r. w trakcie czynności kontrolnych stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf nie rejestrujący jednocześnie, ale oddzielnie, danych dotyczących okresów aktywności dwóch kierowców prowadzących pojazd. Odpis tego protokołu został doręczony spółce wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] (zwrotne poświadczenie odbioru k. 50 akt adm.). Z powyższego wynika, że przedmiot prowadzonego postępowania jest niesporny. Prawdą jest, że na drugiej stronie uzasadnienia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. organ stwierdził, iż konsekwencją poczynionych ustaleń jest "treść. l.p. 11.1. pkt 1 lit c) załącznika do ustawy, który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 1000 złotych wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące do którego podłączone zostały niedozwolone urządzenia dodatkowe".
Nie budzi wątpliwości Sądu, że organ popełnił błąd pisarski, gdyż z pozostałej treści w/w decyzji wynika niespornie, iż organ dokonał ustalenia stanu faktycznego i nałożył karę pieniężną za naruszenie wymienione w l.p. 11.1. ust.1 lit c) załącznika do ustawy a więc za "wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf nie rejestrujący jednocześnie, ale oddzielnie, danych dotyczących okresów aktywności kierowców prowadzących pojazd" a nie za "wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące do którego podłączone zostały niedozwolone urządzenia dodatkowe". Podkreślenia wymaga, że kara za drugie z wymienionych wyżej naruszeń wynosi 10 000 złotych (patrz: l.p. 11.1 ust. 2 lit a) załącznika do u.t.d.). Postanowienie o sprostowaniu zostało więc wydane prawidłowo.
Odnosząc się do zarzutów skargi, co do naruszenia przepisów prawa materialnego należy stwierdzić, że nie są uzasadnione. Zgodnie z l.p. 4.1. pkt c) rozdziału III załącznika nr 1 do R 3821/85 urządzenie rejestrujące powinno być tak skonstruowane, aby okres prowadzenia pojazdu był zawsze rejestrowany automatycznie i aby była możliwa przy użyciu przełącznika, o ile jest to konieczne, oddzielna rejestracja innych okresów czasu, jak wskazano w art. 15 ust. 3 lit. b), c) oraz d) tiret drugie rozporządzenia.
W myśl l.p. 4.3. w/w aktu, jeżeli pojazd obsługuje załoga składająca się z więcej niż jednego kierowcy, wówczas zapisy przewidziane w ppkt 4.1 są wykonywane na dwóch oddzielnych wykresówkach, tzn. każdy kierowca posiada swoją własną wykresówkę. W takim przypadku przesuw oddzielnych wykresówek jest realizowany albo przez pojedynczy mechanizm albo przez oddzielne, zsynchronizowane mechanizmy.
Zdaniem Sądu, z zestawienia powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że pojazd, który prowadzony jest przez załogę dwusobową musi mieć zainstalowany tachograf przystosowany do jednoczesnej, ale oddzielnej rejestracji, danych dotyczących okresów aktywności obydwu kierowców. A więc również okresów przerw w pracy, okresów dyspozycyjności do których zalicza się m.in. czas spędzony obok kierowcy prowadzącego pojazd. Ponieważ w toku postępowania administracyjnego ustalono, że tachograf zamontowany w skontrolowanym pojeździe nie był przystosowany do jednoczesnej obsługi załogi składającej się z dwóch kierowców organ prawidłowo nałożył karę w wysokości 1000 złotych, gdyż jej wysokość wynikała z l.p. 11.1. ust. 1 lit c) załącznika do ustawy o transporcie drogowym.
Mając na uwadze powyższe należało skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić jako nie znajdującą usprawiedliwionych podstaw.