Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z "(...)" grudnia 2019 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej Urząd Patentowy, Urząd), działając na podstawie art. 151 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 - dalej k.p.a.) w związku z art. 252 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2017 r. poz. 776 z późn. zm. - dalej p.w.p.), oraz na podstawie art. 245 ust. 1 pkt 2 p.w.p. po rozpatrzeniu wniosku L.S.(dalej "Skarżący", "Wnioskodawca") o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia "(...)"lipca 2019 r. o umorzeniu postępowania o wznowienie postępowania w sprawie zgłoszenia wynalazku pt "Korpus przepływomierza skrzydełkowego, zwłaszcza wodomierza" nr "(...)", zgłoszonego "(...)"Spółka Akcyjna, "(...)" (poprzednio: "(...)"Spółka Akcyjna, "(...)") w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt 2 stwierdził, że decyzja z dnia "(...)" marca 2009 r. nie została wydana z naruszeniem prawa.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
I. Decyzją z dnia "(...)" marca 2009 r. Urząd Patentowy odmówił udzielenia patentu na wynalazek pt "Korpus przepływomierza skrzydełkowego, zwłaszcza wodomierza", nr "(...)"zgłoszony przez "(...)"Spółka Akcyjna z siedzibą w "(...)" (obecnie "(...)"Spółka Akcyjna) - dalej Zgłaszający.
Pismem z dnia 7 maja 2018 r. L. S. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie na podstawie art. 145 k.p.a., podnosząc, że dowód w oparciu o który Urząd wydał decyzję o odmowie udzielenia patentu był fałszywy. Zdaniem Wnioskodawcy w opisie ochronnym wzoru użytkowego nr "(...)", który został powołany jako materiał przeciwstawny w decyzji o odmowie udzielenia patentu nie ujawniono rozwiązania mogącego stanowić przeciwstawienie dla wynalazku będącego przedmiotem zgłoszenia nr "(...)". W kolejnym piśmie (z 3 sierpnia 2018 r.) Wnioskodawca podał, że dowody na których oparł się Urząd są fałszywe, gdyż tak wynika z opinii sporządzonej przez eksperta "(...)"oraz z opinii biegłego sądowego sporządzonej na potrzeby postępowania przed Sądem Okręgowym w "(...)" (sygn. akt XII C 1012/15).
II. Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2018 r. Urząd wznowił postępowanie w sprawie wyznaczając jednocześnie Zgłaszającemu termin na zajęcie stanowiska odnośnie zarzutów przedstawionych we wniosku o wznowienie postępowania.
Zgłaszający przedstawił swoje stanowisko w piśmie z dnia 25 września 2018 r. argumentując przeciwko uchyleniu decyzji o odmowie udzielenia patentu. Podniósł, że Wnioskodawca nie przedstawił, żadnych dowodów na to, że Urząd wydając decyzję oparł się na fałszywych dowodach, a to na stronie postępowania spoczywa obowiązek przedłożenia właściwemu organowi dowodu w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Również zarzut, że wyszły na jaw nowe okoliczności lub dowody nieznane Urzędowi, a istniejące w dniu wydania decyzji nie jest uzasadniony. Za dowód taki nie może zostać uznany w szczególności pogląd Sądu wyrażony w wyroku Sądu Okręgowego w "(...)"z dnia "(...)"kwietnia 2017 r. (sygn. akt "(...)") zwłaszcza, że wyrok ten został zmieniony wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia "(...)" marca 2018 r. (sygn. akt "(...)".
Dodatkowo Zgłaszający podniósł, że podanie o wznowienie postępowania składa się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wnioskodawca pierwsze podanie złożył w maju 2018 r., a więc niespełna 10 lat od najpóźniejszej chwili, w której dowiedział się o decyzji z "(...)" marca 2009 r. Ponadto w przypadkach gdy wznowienie postępowania nastąpiło na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., decyzja nie może zostać uchylona, jeśli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat.
- III. Odnosząc się ww. pisma Wnioskodawca podniósł, że powoływanie się przez Zgłaszającego na wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 19 marca 2018 r., jest nieuzasadnione, gdyż Sąd ten nie badał merytorycznie decyzji Urzędu Patentowego, ponieważ stwierdził, że nie jest do tego upoważniony. Sąd Apelacyjny w swym wyroku odmawiającym prawa współtwórcy wynalazku, który nie uzyskał patentu, do wynagrodzenia, nie zanegował i nie zmienił ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego w wyroku z "(...)" kwietnia 2017 r. (sygn. akt "(...)") w tym ustaleń, że decyzja Urzędu Patentowego RP odmawiająca udzielenia patentu na zgłoszenie wynalazku "(...)"była niezgodna ze stanem faktycznym, gdyż nie istniały przeszkody do udzielenia patentu. Świadczyło o tym przyjęcie jako podstawy do wydania wyroku przez Sąd Okręgowy ekspertyzy WKTiR i opinii biegłego sądowego, które zostały przesłane do Urzędu przy piśmie z 3 kwietnia 2018 r. Stanowisko Sądu Apelacyjnego, który stwierdził, że sądy powszechne nie są upoważnione do badania decyzji organów administracyjnych, nawet jeżeli są one błędne, pozwala wznowić postępowanie przed Urzędem Patentowym RP w trybie określonym w art. 145 § 3 k.p.a. Wnioskodawca ponownie podniósł, że decyzja o odmowie udzielania patentu oparta była na fałszywych dowodach. Zdaniem wnioskodawcy w opisie ochronnym wzoru użytkowego nr "(...)"nie ujawniono rozwiązania przeciwstawnego dla zgłoszenia nr "(...)". Zatem nie istnieje dowód w oparciu o który można było odmówić udzielenia patentu. Dowód, którego nie ma, jest dowodem fałszywym.
- IV. Pismem z dnia 20 maja 2019 r. Urząd poinformował strony postępowania, że wskazane przez Wnioskodawcę okoliczności nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania. W szczególności, Urząd zaznaczył, że wznowienie postępowania ze względu na fałszerstwo dowodów jest możliwe dopiero po stwierdzeniu ich fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. Przez pojęcie "inny organ" uznaje w szczególności: Trybunał Stanu, sądy dyscyplinarne, a także jakikolwiek inny organ, któremu akty prawne powierzają wykonywanie funkcji orzeczniczych w powyższym zakresie (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz 2018, wyd. 26 red. prof. zw. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska). Tymczasem Wnioskodawca takiego wyroku (orzeczenia) nie przedstawił. Nie została również spełniona druga podnoszona przesłanka t.j. pojawienie się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). W wyroku, który wskazuje Wnioskodawca jako nowy dowód w sprawie, Sąd przytoczył jedynie opinię biegłego sądowego z dnia 28 kwietnia 2016 r. dotyczącą analizy znanych już wcześniej Urzędowi dokumentów.
- V. Następnie decyzją z dnia 2 lipca 2019 r. umorzył postępowanie w sprawie wniosku L. S. o wznowienie postępowania.
W uzasadnieniu decyzji podano, że zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 k.p.a. oraz w art. 145a i art. 145b k.p.a., jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W przedmiotowej sprawie jako przyczyny wznowienia postępowania wskazano przesłanki wymienione w art.: 145 § 1 pkt 1 oraz w 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Decyzja z dnia "(...)" marca 2009 r. została doręczona stronie w dniu 31 marca 2009 r. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie w dniu 1 kwietnia 2019 r.- minął 10 letni termin, o którym mowa powyżej, co uniemożliwia uchylenie decyzji o odmowie udzielenia patentu w trybie wznowienia postępowania. Postępowanie w tej sytuacji stało się bezprzedmiotowe.
VI
Powyższa decyzja została zaskarżona przez Wnioskodawcę, który podniósł, że upływ czasu jaki minął od momentu wydania decyzji nie może stanowić podstawy do umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Organ obowiązany jest na podstawie art. 151 k.p.a. wydać decyzję stwierdzającą, że pierwotna decyzja o odmowie udzielenia patentu nr "(...)"była wydana z naruszeniem prawa.
- VII. Urząd Patentowy uznał, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zasługuje na uwzględnienie bowiem w sprawie należało zastosować art. 151 § 2 k.p.a.
Organ wskazał, że jako przyczyny wznowienia postępowania powołano przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Decyzja z dnia "(...)" marca 2009r. o udzieleniu patentu została doręczona w dniu 31 marca 2009 r. W związku z tym w dniu 31 marca 2014 r. - minęło 5 lat, a w dniu 31 marca 2019 r. 10 lat, od dnia wydania decyzji, co uniemożliwia uchylenie decyzji o odmowie udzielenia patentu w trybie wznowienia postępowania.
Zgodnie jednak z wymogiem art. 151 § 2 k.p.a. mającym zastosowanie na podstawie art. 252 p.w.p. organ, mimo stwierdzenia upływu przedawnienia,obowiązany jest orzec czy doszło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa.
W ocenie Urzędu wskazane przez Wnioskodawcę okoliczności, nie mogą stanowić podstawy do uznania, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.
Zdaniem organu podstawą wydania decyzji na podstawie 151 § 2 k.p.a. nie może być jakiekolwiek naruszenie prawa, ale jedynie okoliczności uzasadniające uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wnioskodawca, żądał wznowienia postępowania zakończonego decyzją o odmowie udzielenia patentu ze względu na fakt, iż dowody na których oparł się Urząd są fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.) oraz że, wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi który ją wydał (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.).
Odnosząc się do pierwszego zarzutu, Urząd stwierdził, że dowodem na jaki powołał się Urząd Patentowy odmawiając udzielenia patentu, z powodu braku nowości był opis ochrony wzoru użytkowego "(...)".
Zdaniem Urzędu Patentowego, aby można było skutecznie powołać się na argument braku nowości konieczne byłoby wykazanie, że sfałszowane zostało świadectwo ochronne nr "(...)". Natomiast zasadą jest, że wznowienie postępowania ze względu na fałszerstwo dowodów jest możliwe dopiero po stwierdzeniu ich sfałszowania orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. Literatura przedmiotu przez pojęcie "inny organ" uznaje w szczególności: Trybunał Stanu, sądy dyscyplinarne, a także jakikolwiek inny organ, któremu akty prawne powierzają wykonywanie funkcji orzeczniczych w powyższym zakresie (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz 2018, wyd. 26 red. prof. zw. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska). Ponadto Urząd zauważył, że w wyroku Sądu Okręgowego w "(...)"Wydział "(...)"nie wskazano, że świadectwo ochronne "(...)"zostało sfałszowane.
Odnosząc się do drugiej przesłanki uchylenia decyzji tj. pojawienia się istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi który ja wydał (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) Urząd stwierdził, że pojawienie się opinii, że dane rozwiązanie posiada zdolność patentową nie może stanowić podstawy uchylenia decyzji o odmowie udzielenia patentu w wyniku wznowienia postępowania. W szczególności za okoliczność taką nie można uznać opinii sporządzonej przez eksperta "(...)"oraz z opinii biegłego sądowego sporządzonej na potrzeby postępowania przed Sądem Okręgowym w "(...)" (sygn. akt "(...)"). Pojawienie się po wydaniu decyzji dokumentu w którym ujawniono pogląd odmienny od rozstrzygnięcia Urzędu nie można uznać za okoliczność (dowód) nieznany organowi w momencie wydania decyzji.
Co więcej, nawet gdyby ten pogląd pojawił się przed wydaniem decyzji i był znany Urzędowi, nie byłby wiążący, gdyż tylko Urząd Patentowy jest właściwy w sprawach udzielania patentów. Dokument, w oparciu o który Urząd odmówił udzielenia patentu (świadectwo ochronne "(...)") nie stanowi nowej okoliczności w sprawie, skoro był powoływany w decyzji, nie został on też sfałszowany, zatem w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa w oparciu o przepis art. 151 § 2 k.p.a.
Odnosząc się do zarzutu, że w przedmiotowej sprawie Urząd mógł z urzędu wszcząć postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, należy mieć na względzie, że wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z urzędu jest uzasadnione wówczas, gdy pojawią się okoliczności uzasadniające przypuszczenie, że decyzja mogła zostać podjęta z naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie za okoliczność taką nie może być uznanie pojawienie się odmiennego poglądu na zdolność patentową, nawet gdy pogląd ten został wyrażony przez Sąd Okręgowy ponieważ sądy cywilne nie są właściwe do orzekania w sprawie zdolności patentowej.
- VIII. Wnioskodawca – L. S. (dalej Skarżący), niezgadzając się z decyzją Urzędu Patentowego RP w terminie zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie zarzucając:
1.Naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 24 i 25 p.w.p. przez wadliwe przyjęcie, że wynalazek według zgłoszenia "(...)"nie spełniał wymogu nowości określonego w ww. przepisach prawa;
2.Naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:
- 2.1. Art. 6 k.p.a. poprzez wydanie bez podstawy prawnej decyzji stwierdzającej, że decyzja odmawiająca udzielenie patentu na wynalazek zgłoszony za numerem "(...)"nie została wy dana z naruszeniem prawa:
- 2.2. Art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że okoliczności, na które Skarżący powołał się w toku wznowionego postępowania, nie spełniały wskazanych w ww. przepisie kryteriów - istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję;
2.3.Art. 149 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy - w odniesieniu do zarzutu Skarżącego, iż rozwiązanie według prawa ochronnego na wzór użytkowy "(...)" zostało bezpodstawnie przeciwstawione wynalazkowi według zgłoszenia "(...)"
2.4. Art. 151 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawną odmowę stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia 25.03.2009 r. o odmowie udzielenia patentu na przedmiot zgłoszenia "(...)"została wydana z naruszeniem prawa.
Powołując się na powyższe podstawy wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podnoszone zarzuty zostały omówione.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Uczestnik postępowania "(...)"S.A. w "(...)"wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
W rozpoznawanej sprawie jako przyczyny wznowienia postępowania wskazano przesłanki wymienione w przepisach: art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Za fałszywe dowody w postępowaniu administracyjnym mogą być uznane zarówno środki dowodowe wskazane w k.p.a. - dowody nazwane, jak i dowody, których k.p.a. wprost nie wymienia - dowody nienazwane, (tak m.in. B. Adamiak, [w:] Adamiak, Borkowski, Komentarz, 2012, s. 551).
Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że stosownie do art. 146 § 1 k.p.a. kontynuowanie postępowania wznowieniowego w sprawie nie było możliwe z uwagi na upływ czasu, a mianowicie decyzja z "(...)" marca 2009 r. o odmowie udzielenia patentu została doręczona w dniu 31 marca 2009 r. W związku z tym w dniu 31 marca 2014 r. - minęło pięć lat, a w dniu 31 marca 2019 r. dziesięć lat, od dnia wydania decyzji.
W tej sytuacji Urząd Patentowy prawidłowo ocenił złożony przez Skarżącego wniosek w trybie art. 151 k.p.a.
Sąd podzielił argumentację Urzędu Patentowego, że okoliczności powoływane przez Skarżącego, dotyczące pojawienia się po wydaniu decyzji dokumentu w którym ujawniono pogląd odmienny od rozstrzygnięcia Urzędu nie można uznać za okoliczności (dowód) nieznany organowi w momencie wydania decyzji. W rozpoznawanej sprawie będzie to opinia wydana w sprawie cywilnej, a mianowicie opinia sporządzona przez eksperta "(...)"oraz opinia biegłego sądowego sporządzona na potrzeby postępowania przed Sądem Okręgowym w "(...)" (sygn. akt "(...)").
Ponadto, zgodnie z poglądem doktryny wznowienie postępowania na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. ograniczone jest łącznym wystąpieniem następujących warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej wystąpił fałszywy dowód, po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, po trzecie, fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz, wyd. 12, Warszawa 2012, s. 551-553). Podstawą wznowienia postępowania może być zarówno fałsz dowodów uregulowanych w k.p.a., jak i dowodów nienazwanych, tj. np. fotografie czy nagrania dźwiękowe. Z uwagi na szerokie pojęcie dowodu, wynikające z treści art. 75 § 1 k.p.a. ("Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny"), należy uznać, że fałsz dowodu może przejawiać się np. w fałszywych dokumentach, w fałszywych zeznaniach świadków, fałszywej opinii biegłego, w fałszywym oświadczeniu strony czy w fałszywych zeznaniach strony złożonych w trybie przesłuchania strony. Zgodnie zaś z tezą zawartą w niepublikowanym wyroku NSA z dnia 24 czerwca 1986 r. o sygn. akt SA/Lu 300/86 "Za fałszywe dowody uznaje się m.in. fałszywe dokumenty. Fałszywy zaś jest dokument podrobiony oraz dokument, którego treść została sfałszowana. Fałszywość dowodu powinna być stwierdzona uprzednio orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli nie zachodzą przesłanki z art. 145 § 2 k.p.a." (cyt. za Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., 2011 r., str. 842).
Po drugie, wznowienie postępowania jest instytucją szczególną stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji, a więc wykładnia przepisów określających warunki wznowienia musi być ścisła. Konsekwencją przyjęcia wykładni ścieśniającej jest, że okoliczności, o których stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. mają być istotne, a więc mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a ponadto muszą ujawnić się po wydaniu decyzji, co oznacza, że dowody na istnienie tych okoliczności nie mogą znajdować się w aktach sprawy administracyjnej zakończonej wydaniem decyzji podlegającej wznowieniu.(por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt II GSK 889/09).
Nie uzasadnia natomiast żądania wznowienia odmienna ocena dowodu, który był znany (por. wyrok NSA w Łodzi z 23.04.1999 r., I SA/Łd 1331/97, ONSA 2000/2, poz. 74, według którego art. 145 § 1 pkt 5 nie może dotyczyć sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną). Zgodnie z wyrokiem NSA z 4.12.2014 r., II OSK 1200/13, LEX nr 1646229, nowe okoliczności faktyczne dotyczą tylko dowodów nowo odkrytych lub okoliczności zgłoszonych po raz pierwszy w postępowaniu, a więc takich, o których organ nie wiedział bez względu na przyczyny braku tej wiedzy. Nowej okoliczności nie stanowi zatem odmienna ocena okoliczności lub dowodów znanych już wcześniej organowi.
Sąd podziela stanowisko Urzędu Patentowego, że za okoliczność taką nie można uznać opinii sporządzonej przez eksperta "(...)"oraz z opinii biegłego sądowego sporządzonej na potrzeby postępowania przed Sądem Okręgowym w "(...)" (sygn. akt "(...)").
W tym stanie rzeczy za niezasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania.
Nie zasługiwał też na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 24 i 25 p.w.p. przez wadliwe przyjęcie, że wynalazek według zgłoszenia "(...)"nie spełniał wymogu nowości określonego w ww. przepisach prawa.
Słusznie Urząd uznał, że pojawienie się po wydaniu decyzji dokumentu w którym ujawniono pogląd odmienny od rozstrzygnięcia Urzędu co do nowości wynalazku nie można uznać za okoliczność (dowód) nieznaną organowi w momencie wydania decyzji. Nawet gdyby ten pogląd pojawił się przed wydaniem decyzji i był znany Urzędowi, nie byłby wiążący, gdyż tylko Urząd Patentowy jest właściwy w sprawach udzielania patentów, o czym stanowi art. 6 p.w.p. W myśl tego przepisu na warunkach określonych w ustawie udzielane są patenty oraz dodatkowe prawa ochronne na wynalazki, prawa ochronne na wzory użytkowe i znaki towarowe, a także prawa z rejestracji na wzory przemysłowe, topografie układów scalonych oraz oznaczenia geograficzne (ust.1).W sprawach, o których mowa w ust. 1, właściwy jest Urząd Patentowy (ust.2).
Idąc tym tokiem rozumowania Sąd nie mógł przyznać racji Skarżącemu, że w niniejszej sprawie decyzja z 25 marca 2009 r. została wydania z naruszeniem prawa.
Sąd rozpoznał sprawę w postępowaniu uproszczonym w oparciu o art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia, które ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.