Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] listopada 2004r. kierowanym do Ministra Finansów B. Spółka Jawna z siedzibą w O. wystąpiło o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] lutego 2003r. nr [...] oraz decyzji Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2004r. nr [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. Minister Finansów odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2004r., stwierdzając jednocześnie, iż zgodnie z art. 156 § 1 w zw. z art. 17 pkt 3 k.p.a. Minister Finansów jest właściwy do wydania orzeczenia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wyłącznie w odniesieniu do tejże decyzji. W uzasadnieniu decyzji podano, iż w dniu wydania decyzji przez Dyrektora Izby Celnej w [...] istniała podstawa prawna do jej wydania, albowiem podstawą materialnoprawną tej decyzji był art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 40 b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Wskazano także, że zarówno waga jak i przymiar wstęgowy, tj. przyrządy pomiarowe użyte do sprawdzenia pojazdu w momencie kontroli, posiadały ważne świadectwa legalizacyjne.
W decyzji zawarto pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Skarga na powyższą decyzję - za pośrednictwem organu - wpłynęła do Sądu [...] marca 2005r. Skarżący wnosił w niej o zmianę decyzji poprzez orzeczenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2004r.
Wskazał, iż decyzję wydano bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Z jednej bowiem strony organy administracyjne naruszyły przepisy postępowania administracyjnego nie przestrzegając w trakcie kontroli szczególnych uwarunkowań unormowanych w rozporządzeniu wykonawczym w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchy. Z drugiej strony wydanie decyzji było wadliwe, albowiem skoro ważenie pojazdów - a więc samo postępowanie kontrolne - przy braku przepisów wykonawczych nie powinno mieć miejsca, to tym bardziej nie można było wydać prawnie skutecznej decyzji w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Wydanie decyzji administracyjnej z naruszeniem wymogów procesowych powoduje różne skutki w zależności od rodzaju tych naruszeń.
Zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny i orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja wydana na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. jest decyzją w nowej sprawie i wobec tego podlega weryfikacji w toku instancji, w trybach nadzwyczajnych i zaskarżeniu do sądu administracyjnego (tak w komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego - A. Adamczak, J. Borkowski i komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego Z. Janowicz, orzeczenia NSA z 12 marca 1981r. sygn. akt SA 471/81 - ONSA 1981 Nr 1, poz. 21, z 11 kwietnia 1981r. sygn. akt SA 584/81 - ONSA 1981, Nr 1, poz. 55).
W przypadku, gdy decyzja wydana była przez ministra albo przez samorządowe kolegium odwoławcze, służyć od niej będzie stronom wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy a następnie skarga do sądu administracyjnego.
Skarga ta może być wniesiona po wyczerpaniu środków odwoławczych, co oznacza, że musi być ona zawsze poprzedzona albo odwołaniem, gdy ono służy, albo też wniesieniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (uchwała NSA (7) z 9 grudnia 1996r. OPS 4/96, ONSA 1997 Nr 1, poz. 44).
W sytuacji, gdy niewyczerpane zostały środki zaskarżenia sąd odrzuca skargę (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W sprawie niniejszej w wyniku złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności Minister Finansów wydał [...] stycznia 2005r. decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności. Od decyzji tej, jako wydanej w nowej sprawie, zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Tymczasem strona została błędnie pouczona o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i z prawa tego skorzystała.
Skarga wpłynęła zatem do Sądu mimo przysługującego stronie środka zaskarżenia - wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.
Uznając, że nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia Sąd mając powyższe względy na uwadze, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.