Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku M. G. (nazywanego dalej "skarżącym") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2012 r. [...] nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych z tytułu nieuiszczonej opłaty elektronicznej za przejazd pojazdem o nr rej. [...] w dniu [...] sierpnia 2011 r. o godzinie [...] po drodze ekspresowej [...].
Pismem z dnia 29 stycznia 2013 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.
Skarżący podał, że nałożono na niego 40 kar w formie decyzji administracyjnych, w wysokości 3.000 złotych każda. Skarżący jest zobowiązany do zapłaty łącznie kwoty 120.000 złotych czemu nie jest w stanie podołać z uwagi na swoją sytuację materialną. Z tego też powodu skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z 19 kwietnia 2013 r. skarżący został zwolniony od kosztów sądowych (k. 61 akt sadowych).
Podstawą wydania postanowienia były informacje podane przez skarżącego w formularzu o przyznanie prawa pomocy (PPF) oraz informacje zawarte w nadesłanych przez niego dokumentach, z których wynikało, że prowadzi gospodarstwo domowe razem z żoną i małoletnią córką. Z tytułu zawartych dwóch umów o pracę na ½ etatu uzyskuje wynagrodzenie w łącznej wysokości 2.129,07 zł netto miesięcznie, pomniejszone o kwotę 977 zł na podstawie zawiadomień Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] marca 2013 r. o zajęciu części wynagrodzenia skarżącego na poczet egzekucji nałożonych na niego kar za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej w łącznej kwocie 139.550.06 zł (załączono dwie kopie zaświadczeń pracodawców oraz dwie kopie ww. zawiadomień Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. potwierdzające powyższe informacje). Żona skarżącego pozostaje bez pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazał, że na skutek nałożonych na niego kar jest zobowiązany do zapłaty 120.000 złotych.
Znajdujące się w aktach sprawy dokumenty potwierdzają, że skarżący ma na utrzymaniu żonę oraz małoletnią córkę, a jedynym źródłem utrzymania skarżącego jest jego wynagrodzenie za pracę, w części zajęte na poczet egzekucji nałożonych na niego kar pieniężnych.
Sąd wziął pod uwagę dysproporcję pomiędzy wysokością nałożonej na skarżącego kary w wysokości 3.000 złotych, jak również kwoty 120.000 złotych powstałej w wyniku zsumowania wszystkich kar nałożonych na stronę za wykonywanie przejazdów bez uiszczenia opłaty elektronicznej i wysokością comiesięcznych dochodów osiąganych przez niego, z których połowa zajmowana jest na poczet egzekucji.
Zdaniem Sądu, zgromadzone w sprawie dokumenty, jak również wyjaśnienia skarżącego, pozwoliły na ocenę jego sytuacji osobistej i finansowej, wskazując na konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.