Uzasadnienie
F. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej "skarżąca", "spółka"), reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata, pismem z 27 stycznia 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za dokonanie zbycia produktów leczniczych bez uprzedniego zgłoszenia.
W związku z ujawnieniem braków formalnych skargi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z dnia 5 marca 2020 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałami kopii:
- a) pełnomocnictwa upoważniającego go do działania w imieniu spółki w postępowaniu prowadzonym przed sądami administracyjnymi;
- b) odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (ewentualnie pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wydruku komputerowego) celem wykazania sposobu reprezentacji skarżącej spółki, obejmującego swym zakresem dzień udzielenia pełnomocnictwa.
Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 22 kwietnia 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 12).
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 29 maja 2020 r. (nadanym w placówce operatora wyznaczonego w dniu 01 czerwca 2020 r.) w załączeniu przysłał jedynie pełnomocnictwo, pod którym podpisała się pani M. A., jednak drugiego braku formalnego skargi w postaci nadesłania oryginału (lub wydruku komputerowego) z Krajowego Rejestru Sądowego do dnia wydania niniejszego orzeczenia nie uzupełnił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza ustalenie, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a.").
Wymogi formalne skargi określa przepis art. 57 oraz art. 46 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 ab initio p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, warunki te zaś określa art. 46 tej ustawy. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do postanowień art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
W przypadku stwierdzenia przez sąd, że skarga nie spełnia warunków formalnych, stosownie do postanowień art. 49 § 1 p.p.s.a., przewodniczący jest uprawniony do wezwania strony do jej uzupełnienia lub poprawienia, pod rygorem określonych skutków prawnych – w przypadku wniesienia skargi - pod rygorem jej odrzucenia. Jedynie spełnienie wszystkich wymogów formalnych stawianych przez ustawodawcę skardze, gwarantuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem tylko prawidłowa pod względem formy i treści skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. W przypadku, gdy skarżącym jest osoba prawna (tak jak w rozpatrywanej sprawie) skarga musi być podpisana przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób. W art. 29 p.p.s.a. ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie stosownym dokumentem.
Wskazanie organów właściwych do działania za konkretne podmioty musi opierać się na przepisach regulujących ich strukturę organizacyjną i sposób prowadzenia działalności. Wykazanie umocowania wymaga zatem stosownego dokumentu (np. odpisu Krajowego Rejestru Sądowego, uchwały). Zatem aby występujący w niniejszej sprawie pełnomocnik mógł skutecznie wnieść skargę musi on okazać nie tylko dokument pełnomocnictwa, ale także wykazać, za pomocą dokumentu, że osoba udzielająca mu umocowania, sama uprawniona jest do występowania w imieniu spółki.
Skarżącą w niniejszej sprawie jest F. działająca w formie spółki z ograniczona odpowiedzialnością. Sposób reprezentacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością podlega zgłoszeniu do KRS (art. 164 § 1 w zw. z art. 166 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 505). W związku z tym, że do skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo oraz odpis z KRS skarżącej, z którego wynikałby sposób oraz osoby umocowane do działania w jej imieniu, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie ww. dokumentów.
Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik skarżącej został skutecznie wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, z pouczeniem o konsekwencjach procesowych w przypadku braku wykonania tych obowiązków. Wezwanie w tym przedmiocie zostało przesłane na adres pełnomocnika spółki wskazany w skardze, które skutecznie doręczono w dniu 22 kwietnia 2020 r. Zatem, co do zasady termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynąłby spółce w dniu 29 kwietnia 2020 r., ale sytuacja w tym zakresie uległa zmianie ze względu na wprowadzony od dnia 14 marca 2020 r. rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz.U. 2020, poz. 433), stan zagrożenia epidemicznego.
Zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 374 ze zm.), zwanej dalej "ustawą COVID-19", w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
Pomimo tego, że ww. przepis wszedł w życie z dniem 31 marca 2020 r., to wynika z niego, że nierozpoczęcie biegu terminów, jak i zawieszenie terminów już rozpoczętych, obowiązuje w okresie zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Jeśli więc stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 14 marca 2020 r., to z tym dniem uległy zawieszeniu terminy procesowe i sądowe w postępowaniu sądowym.
Dopiero wejście w życie, z dniem 16 maja 2020 r., ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. 2020, poz. 875) spowodowało rozpoczęcie biegu wskazanych terminów. Przepis art. 68 ust. 6 powołanej wyżej ustawy stanowi, że terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46 (ustawa COVID-19), których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Stosownie do art. 76 ustawa ta weszła w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, tj. w dniu 16 maja 2020 r., co oznacza, że bieg terminów rozpoczął się w dniu 25 maja 2020 r., zaś ostatnim dniem do uzupełnienia braków formalnych skargi był dzień 31 maja 2020 r., który był dniem wolnym od pracy. Uwzględniając więc treść art. 83 § 2 p.p.s.a., stwierdzić należy, że termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upłynął w dniu 1 czerwca 2020 r.
Mając na uwadze powyższe, oraz wobec faktu, że pełnomocnik skarżącej w załączeniu do pisma z dnia 29 maja 2020 r. (nadanym w placówce operatora wyznaczanego w dniu 01 czerwca 2020 r.) przysłał jedynie pełnomocnictwo (pod którym podpisała się pani M. A.), Sąd stwierdza, że został uzupełniony prawidłowo i w terminie tylko jeden z braków formalnych skargi. Drugi brak formalny (odpis KRS) do dnia dzisiejszego nie został uzupełniony. W konsekwencji, Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę nie ma żadnej wiedzy na temat tego jaką rolę w spółce pełni M. A., i w jaki sposób reprezentowana jest spółka.
Zatem, stosownie do brzmienia art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobligowany był do odrzucenia skargi – o czym orzeczono w sentencji postanowienia.