Uzasadnienie
Skarżący – M. G., w terminie oraz w prawidłowym trybie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na niego karę 3 000 złotych za wykonywanie przejazdu drogowego bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze zawarł dwa wnioski, tj. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wiosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podniósł, iż jest ona jedną z 40 decyzji, którymi nałożono na niego kary po 3 000 złotych każda. Nadto skarżący poddał pod wątpliwość konstytucyjność podstawy prawnej wymierzenia mu kary pieniężnej.
Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2013 r. skarżący został zwolniony od kosztów sądowych (k. 58 akt). Postanowienie to jest prawomocne.
Jak wynika z akt sprawy, w tym dokumentów zgromadzonych w związku z rozpoznawaniem wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, skarżący prowadzi gospodarstwo domowe razem z żoną i małoletnią córką (k. 21 akt). Z tytułu zawartych przez niego dwóch umów o pracę na ½ etatu, uzyskuje wynagrodzenie w łącznej wysokości 2 946,54 złotych brutto miesięcznie (k. 40 i 41 akt). Na podstawie zawiadomień Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] marca 2013 r. o zajęciu części wynagrodzeń skarżącego na poczet egzekucji z tytułu nałożonych na niego kar za wykonywanie przejazdu drogowego bez uiszczenia opłaty elektronicznej, w kwocie 139 550,06 złotych (k.
52) wynagrodzenie to jest pomniejszone o łączną kwotę 977 złotych (k. 40 i 41 akt). Ponadto z dokumentów znajdujących się w aktach wynika, że żona skarżącego pozostaje bez pracy dlatego też małżonkowie rozważają możliwość wyjazdu zarobkowego żony. Odnośnie miesięcznych kosztów utrzymania rodziny skarżącego w aktach znajdują się przedstawione przez niego faktury: za przedszkole córki – 286 złotych za styczeń 2013 r., 340 złotych za luty 2013 r. oraz 326,50 złotych za marzec 2013 r.; za gaz 42,03 złotych; za energię 271,62 złotych oraz 68,21 złotych – płatne w styczniu i marcu 2013 r.; za telewizję i internet – 78,50 złotych, za telefon – 106,38 złotych oraz za czynsz – 540 złotych.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wyraził stanowisko, że w niniejszym przypadku brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
W postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednak od tej zasady prawo przewiduje wyjątek w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że ww. przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie, a ciężar wykazania istnienia tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy – w niniejszej sprawie na skarżącym.
Przed przystąpieniem do badania czy w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu należy ustalić, czy przedmiot zaskarżenia nadaje się do wstrzymania. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniosku jest decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną. Zdaniem Sądu przedmiotowa decyzja jest aktem noszącym znamiona wykonalności, wobec czego dopuszczalny jest wniosek o jej wstrzymanie.
W ocenie Sądu w sprawie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – przesłanki występują łącznie. Analiza danych zawartych w aktach potwierdza, że miesięczne środki, jakimi dysponuje rodzina skarżącego, uwzględniając ceny artykułów spożywczych oraz wysokość przedłożonych faktur za gaz, prąd, przedszkole oraz czynsz, są skromne. Z uwagi na powyższe, obciążenie miesięcznego budżetu skarżącego jakąkolwiek dodatkową kwotą z tytułu prowadzonej egzekucji (977 złotych) w ocenie Sądu, może pozbawić rodzinę niezbędnych środków do życia, przy czym istotnym jest, że do tej rodziny należy małoletnie dziecko. Sąd stwierdza również, że ewentualna konieczność zagranicznego wyjazdu zarobkowego żony skarżącego, nie pozostanie bez wpływu na rozwój emocjonalny małoletniej córki oraz relacje rodzinne.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.