Uzasadnienie
J. B. (dalej jako skarżący) wniósł na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.
W uzasadnieniu podniósł, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domywm z żoną i synem. Z załączonego zaświadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy wynika, że syn skarżącego jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Z kolei sam skarżący otrzymuje emeryturę w wysokości 1677 złotych, natomiast żona skarżącego otrzymuje emeryturę w kwocie 950 złotych miesięcznie. Skarżący oświadczył, iż nie posiada rachunku bankowego, jak tez oszczędności, czy przedmiotów wartościowych. Skarżący wskazał na konieczność poniesienia szeregu wydatków, w tym na lekarstwa w wysokości 300 złotych miesięcznie.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
W niniejszej sprawie zauważyć należy, iż jedynym dochodem trzyosobowej rodziny są emerytury w kwocie 1677 i 950 złotych, bowiem syn skarżącego będąc osobą bezrobotną nie posiada prawa do zasiłku. Tylko więc dochód z emerytur musi wystarczyć skarżącemu i członkom jego rodziny na pokrycie wszystkich niezbędnych wydatków, w tym związanych z opłatami za mieszkanie, zakupem żywności, czy też leków (z wyjaśnień skarżącego wynika, iż są to znaczne wydatki sięgające 300 złotych miesięcznie). Skarżący oświadczył zarazem, iż nie posiada żadnego majątku ani oszczędności, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego.
Tym samym nie jest możliwe poczynienie przez ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania sądowego. Uznać zatem należy, iż skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.