Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2003r. nr [...][...] Inspektor Transportu Drogowego w W. nałożył na W. sp. z o.o. w W. karę pieniężną w wysokości 5.000 zł w tym karę w kwocie 4.000 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych i karę w wysokości 1.000 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne, o 4 godziny i 30 minut. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 93 ust. 1, 92 ust. 1 pkt 6, art. 92 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.) w zw. z lp. 6 i lp.10.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz.U. Nr 115, poz. 999 ze zm.)
Natomiast podstawę faktyczną stanowiło stwierdzenie w czasie przeprowadzonej w dniu 19 lutego 2003r. kontroli pojazdu marki [...] nr rej. [...] należącego do w/w spółki, na podstawie wykresówki z dnia 18 lutego 2003r., przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 4 godz. 30 min., skutkującego naruszeniem art. 10 ustawy z dnia 24 sierpnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 123, poz. 1354 ze zm.) oraz nieokazanie przez kierowcę pojazdu w czasie tej kontroli karty opłaty drogowej i tym samym, jak uznał organ, naruszenie art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.
W odwołaniu od tej decyzji W. sp. z o.o. w W., skarżąca w niniejszej sprawie, wniosła o jej uchylenie w części obejmującej karę pieniężną w wysokości 4.000 zł., podnosząc, iż spółka wykonuje transport na potrzeby własne sporadycznie i z tego względu opłaty drogowe stosowane są w miarę poruszania się pojazdu po drogach publicznych i w dacie kontroli pojazd posiadał w dokumentach pojazdu opłatę drogową jednak przez roztargnienie i bezmyślność kierowcy nie została przez niego w czasie kontroli okazana mimo, że druk opłaty drogowej został wypełniony i umieszczony w teczce z innymi dokumentami przez pracownika K. D., który poinformował kierowcę, o tym, że ma on winietę. Skarżący dołączając do odwołania ksero opłaty drogowej podał nadto, iż "kierowca nie skojarzył tłumacząc się, że opłaty drogowej nie posiada, bo myślał, że chodzi o podatek drogowy".
Decyzją z dnia [...] lutego 2004r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 cyt. ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.4.1. załącznika do w/w ustawy i w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 149, poz. 1452), § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 4000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych (pkt 1) i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Zdaniem organu wyjaśnienia strony, iż kierowca przez roztargnienie i bezmyślność nie okazał w czasie kontroli karty opłaty drogowej nie mogą w świetle obowiązujących przepisów prawa stanowić podstawy uwzględnienia odwołania. Przedstawiona przez stronę karta opłaty dobowej nie stanowi wiarygodnego dowodu na uiszczenie w chwili kontroli opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Przedstawienie dobowej karty opłaty drogowej po zakończonej kontroli, w sytuacji, gdy przepisy cyt. rozporządzenia dają możliwość zakupu oraz wypełniania karty dobowej z datą kontroli już po dokonaniu kontroli, nie może w ocenie organu, stanowić dowodu uiszczenia wymaganej przepisami opłaty drogowej. Z uwagi jednak na przepis art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz innych ustaw Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w/w decyzję w części zaskarżonej i nałożył karę pieniężną w wysokości 3000 zł, stosując przepisy obowiązujące w chwili orzekania organu II instancji.
W skardze na tę decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie art. 92 ustawy o transporcie drogowym w zw. z załącznikiem do tej ustawy oraz art. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych przez ukaranie karą pieniężną mimo, iż przedstawił dowód w postaci karty opłaty drogowej, z której wynikało, że w czasie kontroli oplata drogowa została wniesiona, naruszenie art. 7 k.p.a., 77 k.p.a., 76 § 1 i § 3 k.p.a. i art. 75 § 1 k.p.a. przez zaniechanie wyjaśnienia w drodze postępowania dowodowego wątpliwości organu, co do tego, czy w dacie kontroli opłata drogowa została uiszczona w tym nieuwzględnienie daty zakupu karty opłaty drogowej oznaczonej na tej karcie, a wskazującej jednoznacznie, w jakiej dacie opłata drogowa została uiszczona. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg przepisanych norm, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 2.400 zł.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż organy nie wzięły pod uwagę daty, w jakiej karta opłaty drogowej została zakupiona, a nałożenie kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty drogowej na podstawie, że skarżąca miała możliwość wypełnienia karty opłaty drogowej niezgodnie z prawem narusza przepisy art. 7, 77, 76, § 1 i 3 i art. 75 § 1 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie uznając zarzuty w niej podniesione za bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2002r., Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i wobec tego podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wykonujący przewozy na potrzeb własne są obowiązani do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdem samochodowym po drogach krajowych. Natomiast przepis art. 87 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest zobowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli dowód uiszczenia powyższej opłaty.
Z art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie i załącznika do tej ustawy wynika, iż karze podlega naruszenie przepisów dotyczących uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych nie zaś naruszenie obowiązku statuowanego przepisem art. 87 ust. 1 tej ustawy. Jeżeli jednak wynikający z powołanego przepisu obowiązek okazania w czasie kontroli dowodu opłaty nie został wykonany, to rzeczą strony, a nie organu, jest wykazanie, iż mimo nieposiadania w pojeździe i nieokazania uprawnionemu organowi kontroli opłata drogowa w dacie kontroli została prawidłowo wniesiona.
W czasie przeprowadzonej w dniu 19 lutego 2003r. o godz. 1825 kontroli pojazdu kierowca S. B., co w sprawie bezsporne, nie uczynił zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 87 ust. 1 cyt. ustawy, bo karty opłaty za przejazd pod drogach krajowych nie okazał. Niezależnie zatem od przyczyn tego stanu rzeczy na stronie skarżącej spoczywał ciężar dowodu, iż w istocie przedmiotowa opłata została w dacie tej kontroli wniesiona i ona też obciążona jest ryzykiem jakie niesie sytuacja braku możliwości wykazania, już po zakończonej kontroli, iż ustanowiony przepisem art. 42 ust. 1 powołanej ustawy obowiązek został przez skarżącą wykonany. W tym względzie należy mieć na uwadze, iż w świetle art. 87 ust. 1 tej ustawy dowodem na wykonanie tego obowiązku jest przedstawienie dowodu uiszczenia opłaty już w czasie kontroli. Zaistniały w sprawie stan rzeczy wymaga zatem dużej ostrożności w ocenie złożonych przez skarżącą dowodów zwłaszcza, iż chodzi o dobową kartę opłaty.
Organ II instancji zasadnie, w świetle materiału dowodowego uznał, iż w powyższym zakresie skarżąca wiarygodnych dowodów nie przedstawiła, i takiej oceny nie zmienia podnoszona w skardze okoliczność złożenia przez skarżącą spółkę wraz z odwołaniem dowodu w postaci wypełnionej karty drogowej seria i nr [...] (kopia, a następnie oryginał). Nie chodzi bowiem tylko o wykazanie, iż karta została wykupiona w dacie 19 lutego 2003r., ale o przedstawienie dowodu, iż w chwili kontroli, tj. w tej dacie o godz. 1825 skarżący dysponował dowodem uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Treść karty, wbrew twierdzeniom skarżącej, ani też złożone wraz z odwołaniem oświadczenie kierowcy, który protokół kontroli podpisał bez zastrzeżeń, a także oświadczenie innego pracownika nie dają podstaw do takiego przyjęcia i w istocie takiej też oceny (chociaż bez stosownej artykulacji, co jednak w tym stanie rzeczy nie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy) organ II instancji dokonał uznając, iż skarżący wiarygodnych dowodów nie przedstawił.
Należy mieć bowiem na uwadze, iż stosownie do w/powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury uiszczenie przedmiotowej opłaty następuje nie tylko (jak twierdzi skarżąca) przez nabycie karty ale także przez jej wypełnienie z tym, że karta dobowa może być w części dot. numeru rejestracyjnego pojazdu i terminu ważności karty wypełniona przez przedsiębiorcę. Widniejąca na karcie data jej zakupu, tj. 19 lutego 2003r., nie może zatem stanowić dowodu na to, iż mimo nieokazania w czasie kontroli dowodu uiszczenia tej opłaty była ona faktycznie w dacie kontroli już wypełniona. Pokreślenia wymaga również, iż organ, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie podnosi wątpliwości co do daty zakupu w/w karty i w ocenie materiału dowodowego i swych ustaleniach okoliczność jej złożenia i zakupu w dacie 19 lutego 2003r. uwzględnił, tyle, że trafnie uznał, iż nie stanowi ona wiarygodnego dowodu na uiszczenie opłaty w dacie kontroli.
Zarzut naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. i art. 76 § 1 k.p.a. jest zatem zarzutem chybionym. Takimi też, w przedstawionym stanie rzeczy są pozostałe zarzuty skargi. Z tych też względów Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na zasadzie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.