Uzasadnienie
Skarżąca - "O." Sp. z o.o. z siedzibą w O., wniosła skargę na ogłoszenie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] grudnia 2004 r. o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych (opublikowane w Monitorze Polskim z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...], poz. [...]).
Skarżąca spółka zaskarżyła ww. ogłoszenie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, powołując się na art. 50 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zarzucając organowi naruszenie art. 34 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531) oraz art. 6, art. 48 § 1 i art. 51 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. NR 173, poz. 1087), wnosząc o uchylenie naruszenia prawa poprzez uchylenie ogłoszenia w zaskarżonym zakresie oraz o zobowiązanie organu do ponownego ogłoszenia o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego w tym zakresie, o treści zgodnej z prawem.
We wniesionej pismem z dnia 31 marca 2005 r. odpowiedzi na skargę organ wniósł, obok zarzutów o charakterze materialnym, zarzuty formalne, wnioskując o odrzucenie skargi ze względu na brak właściwości sądu administracyjnego. Organ podnosił, powołując się na treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r. OSK 250/04 Prok. i Pr. 2004/11-12/44, iż skarżącemu nie służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż o akcie lub czynności w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (przepis już nieobowiązujący, lecz, zdaniem organu, w znacznej części powielony przez analogiczny przepis 3 § 2 pkt 4 ustawy. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), na którą może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, zaś samo uprawnienie lub obowiązek którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisach obowiązujących.
Organ podnosił, iż ogłoszenie Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji o możliwości uzyskania i rozszerzenia koncesji, opublikowane w Monitorze Polskim, nie jest aktem podjętym w sprawie indywidualnej ani nie jest skierowane do określonych i oznaczonych podmiotów, lecz do nieograniczonej i nieoznaczonej liczby adresatów. Omawiane ogłoszenie informuje o możliwości uzyskania koncesji, podając warunki zgodnie z dyspozycją przepisu art. 34 ust. 1a ww. ustawy o radiofonii i telewizji i jako takie wyznacza granice oferty publicznej skierowanej do nieograniczonej i nieoznaczonej liczby adresatów zainteresowanych rozpowszechnianiem programów na podanych w ogłoszeniu warunkach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W myśl art. 33 ww. ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, z wyjątkiem programów publicznej radiofonii i telewizji, wymaga uzyskania koncesji. Organem właściwym w sprawach koncesji jest Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Przewodniczący podejmuje decyzję w sprawie koncesji na podstawie uchwały Krajowej Rady. Decyzja w sprawie jest ostateczna.
Art. 34 ww. ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji stanowi, że Przewodniczący Krajowej Rady w porozumieniu z Prezesem Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" informacje o możliwościach uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego lub telewizyjnego oraz ustala termin, nie krótszy niż 45 dni od dnia ogłoszenia, do składania wniosków o udzielenie koncesji. We wzmiankowanym ogłoszeniu określa się: przedmiot postępowania; warunki programowe rozpowszechniania programu, w tym w szczególności rodzaj i charakter programu; warunki techniczne rozpowszechnia programu, w szczególności częstotliwość bądź kanał oraz moc i lokalizację stacji nadawczych przeznaczonych do rozpowszechniania programu; liczbę koncesji; czas, na jaki może być udzielona koncesja; termin i miejsce składania wniosków.
Przewodniczący Krajowej Rady, w terminie nie krótszym niż 14 dni od dnia ogłoszenia, o którym wyżej mowa, zamieszcza w co najmniej dwóch drukowanych dziennikach o zasięgu ogólnopolskim informację o tym ogłoszeniu. Rozpatrzeniu podlegają wyłącznie wnioski o udzielenie koncesji w związku z ogłoszeniem. Przewodniczący Krajowej Rady podaje do publicznej wiadomości liczbę wnioskodawców uczestniczących w postępowaniu o udzielenie koncesji. W przypadku złożenia większej liczby wniosków, przekraczających istniejące możliwości rozpowszechniania programów, są one rozpatrywane w ramach jednego postępowania.
W sprawie niniejszej podstawową kwestią jest określenie jakie przesłanki muszą spełniać akty lub czynności, o których mowa w powołanym w skardze (jako podstawa zaskarżenia omawianego ogłoszenia) art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W piśmiennictwie (komentarz J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa, 2004 r., s. 21 - 24 oraz komentarz T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa, 2005 r., s. 59- 61) przyjęty jest pogląd iż są to akty lub czynności, które spełniają łącznie następujące przesłanki:
- a) nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art.3 § 2 pkt 1-3 ww. ustawy,
- b) muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli,
- c) muszą mieć charakter zewnętrzny, czyli muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność,
- d) dotyczą obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa,
- e) są skierowane do indywidualnych podmiotów, ponieważ akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ww. ustawy. Jak wskazuje Mariusz Bogusz w artykule "Pojęcie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA" (Samorząd Terytorialny 2000, Nr 1-2, s. 180-181) omawiane akty lub czynności są to wyłącznie takie, które są skierowane do zindywidualizowanego adresata, znajdującego się w określonej, konkretnej sytuacji; poza zakresem analizowanego pojęcia znajdują się więc akty lub czynności o charakterze generalnie-abstrakcyjnym lub generalnie-konkretnym.
Powyższy pogląd dotyczący spełnienia przez czynności lub akty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki skierowania do indywidualnego podmiotu, jest utrwalony także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, aby wskazać przykładowo postanowienie NSA z 24 marca 1998 r., II SA 1155/97, ONSA 199/2/51 czy też przytoczone w odpowiedzi na skargę przez organ postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r. OSK 250/04 Prok. i Pr. 2004/11-12/44.
W przedmiotowej sprawie Sąd podziela pogląd organu, który trafnie wskazał w odpowiedzi na skargę, iż zaskarżone przez skarżącą spółkę a wydane na podstawie art. 34 ww. ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji ogłoszenie o możliwości uzyskania i rozszerzenia koncesji na rozpowszechnienie programów radiowych nie jest skierowane do określonych i oznaczonych podmiotów, lecz do nieograniczonej i nieoznaczonej liczby adresatów zainteresowanych rozpowszechnianiem programów na podanych w ogłoszeniu warunkach, informując o możliwości uzyskania koncesji, podając warunki zgodnie z dyspozycją przepisu art. 34 ust. 1a ww. ustawy o radiofonii i telewizji i jako takie wyznacza granice oferty publicznej skierowanej do nieograniczonej i nieoznaczonej liczby podmiotów. Ogłoszenie nie jest skierowane do konkretnych, imiennie oznaczonych podmiotów znajdujących się w określonej sytuacji i jako takie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
W związku z faktem, iż skarga wniesiona przez "O." Sp. z o.o. z siedzibą w O. nie dotyczy aktu lub czynności objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego, Sąd, mając na uwadze, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, postanowił jak w sentencji.