Uzasadnienie
P. Spółka Jawna z siedzibą w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Gospodarki (obecnie Minister Rozwoju) z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania eksploatacji urządzenia technicznego o numerze fabrycznym [....] i numerze ewidencyjnym [...]. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podając, że wstrzymanie eksploatacji przedmiotowego zbiornika spowoduje odejście stałych kontrahentów, utratę wiarygodności firmy, jak również może doprowadzić do utraty pracy przez pracowników stacji paliw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13).
W niniejszej sprawie wniosek skarżącej dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Gospodarki (obecnie Minister Rozwoju) z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania eksploatacji urządzenia technicznego o numerze fabrycznym [...] i numerze ewidencyjnym [...].
W ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżąca nie wykazała, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Za takie z pewnością nie można uznać ogólnych twierdzeń dotyczących utraty: stałych kontrahentów, wiarygodności firmy, czy pracy przez pracowników stacji paliw. Twierdzenia te są pozbawione konkretnej argumentacji odnoszącej się do sytuacji skarżącej. Z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wynika czy przedmiotowe urządzenie techniczne jest jedynym urządzeniem, którego eksploatacja została wstrzymana czy też biorąc pod uwagę skargi w sprawach sygn. akt VI SA/Wa 644-651/16 została wstrzymana eksploatacji wszystkich urządzeń technicznych znajdujących się na stacji paliw.
Ponadto Sąd zauważa, że przedmiot działalności skarżącej nie ogranicza się wyłącznie do sprzedaży paliw, zgodnie bowiem z odpisem pełnym z Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] maja 2016 r. skarżąca prowadzi m. in. konserwację i naprawę pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli; sprzedaż hurtową drewna, materiałów budowlanych i wyposażenia sanitarnego; sprzedaż hurtową zboża, nieprzetworzonego tytoniu, nasion i pasz dla zwierząt; sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych i bezalkoholowych prowadzoną w wyspecjalizowanych sklepach, pozostałą usługową działalność gastronomiczną.
Wobec powyższego, lakoniczność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny, jaki rzeczywisty wpływ będzie miało dla skarżącej wstrzymanie eksploatacji przedmiotowego urządzenia technicznego oraz czy może spowodować to ograniczenie prowadzonej przez skarżącą działalności.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.