Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Pismem z [...] grudnia 2015 r. D. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca" lub "strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2015r., nr [...], w przedmiocie przejazdu drogą publiczną bez uiszczenia opłaty elektronicznej, w której zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że jest spółką notowaną na giełdzie, wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować naruszenie jej dobrego imienia, wyrządzić szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki znacznie przekraczające nałożoną na skarżącą karę pieniężną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: ppsa), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ppsa).
Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 ppsa jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FZ 464/14).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała swoich twierdzeń co do wywodzonych przez siebie skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca w szczególności w toku postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego nie przedstawiła żadnych dowodów mogących potwierdzać, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Nie wykazała także, aby uiszczenie przez nią kary pieniężnej spowodowało naruszenie jej dobrego imienia. Stan taki uniemożliwia Sądowi ocenę czy dobrowolne bądź przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje istotnie zaistnienie zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej.
Niezależnie od powyższego zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem warunkiem wstrzymania zaskarżonego aktu jest złożenie wniosku, który musi zawierać uzasadnione podstawy i wskazywać na konieczność jego wstrzymania z uwagi na możliwość nastąpienia negatywnych skutków wymienionych w art. 61 § 3 ppsa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1009/14). W konsekwencji przyjąć należy, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia ograniczony krąg przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa. Jednocześnie należy zauważyć, że przesłanka naruszenia dobrego imienia strony spowodowana wykonaniem zaskarżonej decyzji nie znalazła się wśród ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 ppsa.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.