Uzasadnienie
J. Z. (dalej: "skarżący", "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji wobec Getin Noble Banku S.A. z siedzibą w Warszawie, umorzeniu instrumentów kapitałowych, zastosowaniu instrumentu przymusowej restrukturyzacji w formie instytucji pomostowej oraz ustanowieniu administratora banku.
Wraz ze skargą strona złożyła wniosek o zwolnienie z opłaty sądowej. Po rozpoznaniu wniosku, referendarz sądowy postanowieniem z 15 stycznia 2024 r. odmówił przyznania prawa pomocy. Na postanowienie referendarza sądowego nie został wniesiony sprzeciw.
Zarządzeniem z 16 lutego 2024 r. (k.
12) skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 złotych, w zakreślonym przez Sąd terminie 7 dni. Wezwanie zawierało również pouczenie o konsekwencjach procesowych niewykonania wezwania (rygor odrzucenia skargi).
Odpis powyższego zarządzenia został doręczony dorosłemu domownikowi w dniu 27 lutego 2024 r. (vide zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 16). Ostatnim dniem na dokonanie wpisu był zatem 5 marca 2024 r. Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych tut. Sądu (Rejestr Opłat Sądowych) ustalono, że do dnia 11 marca 2024 r. nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy (vide notatka służbowa, k. 20).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Na wstępie należy podkreślić, że skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: "p.p.s.a.") oraz zostanie prawidłowo opłacona.
Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania nie dotyczy skargi, która należy do katalogu pism kwalifikowanych. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że strona składając skargę wniosła jednocześnie o zwolnienie z opłaty sądowej za złożenie skargi. Wniosek został rozpoznany odmownie. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa do wniesienia sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego. W konsekwencji Sąd zarządzeniem z 16 lutego 2024 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 złotych w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Ponadto skarżący został prawidłowo pouczony o skutkach procesowych jego niewykonania. Wezwanie do wpisu sądowego zostało odebrane 27 lutego 2024 r. W zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 5 marca 2024 r. wpis sądowy nie został uiszczony, na co wskazuje notatka służbowa pracownika tut. Sądu z 14 marca 2024 r. W konsekwencji skarga dotknięta jest brakiem uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu. Zaznaczyć również należy, że skarżący nie należy do podmiotów zwolnionych z obowiązku uiszczania kosztów sądowych wymienionych w art. 239 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe okoliczności, wobec bezskutecznego upływu terminu do uiszczenia wpisu sądowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, czyniąc to na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. Dlatego orzekł, jak w sentencji.