Uzasadnienie
Uzasadnienie
|Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD", "organ") decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., wydaną na podstawie art. 138 §| |1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64d, 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z | |dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 - dalej "p.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. | |o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm. - dalej "u.d.p."), § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z | |dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., poz. 2022, dalej | |"rozporządzenie") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "organ I instancji") z dnia [...] | |grudnia 2017 r., nr [...] nakładającą na M. LTD z siedzibą w [...], dalej "skarżąca", "spółka" - karę pieniężną w kwocie 5.000 zł za | |przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii III. |
|Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. |
|W dniu [...] sierpnia 2017 r. w miejscowości [...] na drodze ekspresowej [...] zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się | |z dwuosiowego samochodu specjalnego marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował P. | |C., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem samochodów - 7 szt. (ładunek podzielny) na rzecz skarżącej na trasie Czechy - Rosja. | |Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie art. 64 oraz art. 140aa | |ust. 1 - 3 p.r.d. i art. 104 [pic] 1 k.p.a. - nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za przejazd po drodze publicznej | |pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii III. |
|W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem | |wniosku o powołanie biegłego w sprawie ustalenia, czy zespół pojazdów będący przedmiotem decyzji I instancji miał charakter normatywny z| |punktu widzenia długości. Dalej, strona wskazała na błędne zastosowanie prawa materialnego poprzez pominięcie przepisów art. 61 ust. 6 | |pkt 2 oraz art. 64e ust. 1 pkt 2 p.r.d. |
|Zdaniem spółki interpretacja ww. przepisów prowadząca do uznania, że jeśli zabezpieczenie przewożonego ładunku wystaje poza ładunek to | |wyznacza ono długość zespołu pojazdów - narusza założenie racjonalności prawodawcy. |
|Po ponownym przeanalizowaniu sprawy GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przypomniał, iż kary pieniężne są | |nakładane na podstawie art. 140aa ust. 1 p.r.d. Odnosząc się natomiast do wysokości kary GITD zauważył, iż art. 140ab ww. ustawy określa| |w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Dlatego też regulacja wynikająca z art. | |189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1, nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. |
|Organ wskazał także, że podczas kontroli stwierdzono, iż pojazd członowy skarżącej przekroczył dopuszczalną długość zespołu pojazdów. | |Długość zespołu pojazdów wyniosła bowiem 19,40 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - | |przekroczenie o 0,65 m. |
|Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych dopuszczalnych norm. |
|Podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. |
|GITD wskazał, iż pomiaru długości dokonano za pomocą przymiaru wstęgowego BMI o nr 2/11/2-11, który w dniu kontroli legitymował się | |ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do dnia 31 grudnia 2021| |r. Powyższy dokument został okazany kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie | |przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia 8| |sierpnia 2017 r. |
|GITD uznał, iż w ustalonym stanie faktycznym należało nałożyć karę pieniężną jak za brak zezwolenia kategorii III, które stosownie do | |lp. 3 załącznika nr 1 do p.r.d., jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze publicznej: |
|a) o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych, |
|b) o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m, |
|c) o długości nieprzekraczającej: |
|- 15 m dla pojedynczego pojazdu, |
|- 23 m dla zespołu pojazdów, |
|d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m; |
|Następnie organ wskazał, iż stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, | |ustala się w wysokości 5.000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI, a zatem w niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi 5.000 zł. | |Zdaniem GITD także strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż - stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1| |p.r.d. - jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd. |
|Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących pominięcia przez organ I instancji przepisów art. 61 ust. 6 pkt 2 oraz art. 64e ust. 1 pkt 2| |ustawy p.r.d. organ wyjaśnił, że dopuszczalna długość zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy wynika z art. 2 ust. 1 pkt 5 | |rozporządzenia i nie może przekraczać 18,75 m. Organ podkreślił, iż z dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas kontroli drogowej| |wynika, że przewożony ładunek, tj. samochody w ilości 7 szt., nie wystawały poza obrys pojazdu. Ostatni samochód był umieszczony na | |wysuwanym przedłużeniu platformy, który stanowi element konstrukcyjny pojazdu. W związku z powyższym bez znaczenia jest argumentacja | |strony dotycząca norm, w ramach których przewożony ładunek może wystawać poza płaszczyzny obrysu pojazdu, ponieważ w tej kwestii nie | |zostały stwierdzone żadne naruszenia przepisów. |
|Organ zwrócił przy tym uwagę, że tylny element naczepy nie został wysunięty w celu zabezpieczenia wystającego ładunku, lecz to na nim | |spoczywał ładunek (samochód osobowy). Tak więc w rozpatrywanym przypadku wysuwany element lawety został wysunięty w celu przewiezienia | |dodatkowego ładunku, a nie tylko jego zabezpieczenia. |
|Organ wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem Ministerstwa Infrastruktury Departamentu Transportu Drogowego z dnia 30 września 2008 r. | |"urządzenia służące do bezpiecznego przewozu ładunków (np. wysuwane platformy) nie wchodzą w zakres określonych administracyjnie | |dopuszczalnych parametry pojazdów". Jednak w rozpatrywanym przypadku wysuwany element nie służył zabezpieczeniu ładunku lecz przewozowi | |dodatkowego pojazdu. Poprzez wydłużenie pojazdu stał się on nienormatywny, a przewożony ładunek nie wystawał poza pojazd. | |Ponadto organ zauważył, iż dołączone przez stronę dokumenty, tj. ocena techniczna, nie dotyczy kontrolowanego w dniu [...] sierpnia | |2017 r. zespołu pojazdów składającego się z dwuosiowego samochodu specjalnego marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...]| |o nr rej. [...]. W związku z powyższym organ odwoławczy nie mógł ich ocenić. |
|W ocenie GITD w przedmiotowej sprawie nie ma potrzeby powołania biegłego w sprawie ustalenia, czy zespół pojazdów będący przedmiotem | |decyzji organu I instancji miał charakter normatywny z punktu widzenia długości, bowiem jak wyżej wspomniano przewożony ładunek, tj. | |samochody, nie wystawały poza obrys pojazdu. Ostatni samochód był umieszczony na wysuwanym przedłużeniu platformy, który stanowi element| |konstrukcyjny pojazdu. W rozpatrywanym przypadku przeprowadzenie ww. dowodów prowadziłoby jedynie do nieuzasadnionego przedłużenia | |postępowania. Mając na uwadze powyższe, organ nie uwzględnił wniosku strony o przeprowadzenie ww. dowodów. |
|Organ zwrócił także uwagę na treść art. 140aa ust. 4 p.r.d., w którym ustawodawca przewidział możliwość uwolnienia się podmiotu | |wykonującego przejazd od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie stwierdzając, że strona w toku postępowania nie przedstawiła | |żadnych dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na| |powstanie naruszenia. |
|Dalej, organ wyjaśnił, że odpowiedzialność podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym, jest odpowiedzialnością | |dodatkową i niezależną od odpowiedzialności administracyjnej podmiotu wykonującego przejazd. Nie ma zatem możliwości uniknięcia przez | |stronę odpowiedzialności z tytułu stwierdzonych naruszeń poprzez "przeniesienie" jej na załadowcę. |
|GITD wyjaśnił, że czynności załadunkowe wywierają wpływ na sposób przewożenia ładunku. Jednakże jako takie nie są związane z | |odpowiedzialnością podmiotu wykonującego przejazd, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 p.r.d. Podmiot wykonując | |przejazd odpowiada bowiem za przejazd, i tylko w związku z tą czynnością związana jest jego odpowiedzialność określona w art. 140aa ust.| |1 p.r.d. Podmiot wykonujący przejazd ponosi zatem odpowiedzialność za przejazd, a nie za załadunek. Odpowiedzialność podmiotu | |realizującego przejazd została zatem - jak wskazał GITD - wyłączona do okoliczności polegających na dochowaniu należytej staranności w | |realizacji czynności związanych z przejazdem oraz braku wpływu na powstałe naruszenie. Naruszeniem tym zaś jest wykonywanie przejazdu | |bez właściwego zezwolenia, a nie za naruszenie obowiązków załadunkowych. |
|Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, iż kwestie związane z tym, kto dopuścił się niewłaściwego rozmieszczenia towaru w pojeździe, | |jak kształtował się proces załadunku i rozmieszczania towaru nie są okolicznościami istotnymi dla uwolnienia się przez podmiot | |wykonujący przejazd od odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 140aa ust. 4 p.r.d. |
|Od wymienionej na wstępie decyzji skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła o uchylenie | |zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2017 r., | |zobowiązanie GITD do złożenia w Sądzie stanowiska Ministerstwa Infrastruktury Departamentu Transportu Drogowego z dnia 30 września 2008 | |r. cytowanego na stronie 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. | |W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, iż zaskarżona decyzja dotknięta jest tymi samymi wadami, co decyzja I instancji, stąd też | |aktualność zachowuje cała argumentacja zawarta w odwołaniu od decyzji organu I instancji. |
|Ponadto spółka wskazała, iż GITD pominął merytoryczne rozpatrzenie istotnego wniosku strony o powołanie biegłego. Stwierdzenie bowiem | |przez organ, że powołanie biegłego prowadziłoby do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania nie zostało w żaden sposób uzasadnione, | |szczególnie, że organ I instancji protokół kontroli sporządził w dniu [...] sierpnia 2017 r. i wszczął postępowanie, a decyzja organu I | |instancji zapadła dopiero [...] grudnia 2017 r. a więc po 4 miesiącach od wszczęcia postępowania. Poza tym organ I instancji posłużył się| |wiedzą specjalną nie powołując ani jej źródeł, ani swojej w tym zakresie kompetencji. Dlatego też dysponując opinią biegłego z zakresu | |techniki motoryzacyjnej odnośnie innej przyczepy autotransportera ale podobnej ze względu na wysuwaną półkę na dolnej platformie | |ładunkowej złożył wniosek dowodowy, który - w ocenie strony - mógłby być rozstrzygający w niniejszej sprawie, w której organ i tak | |dopuścił się bezzasadnego przekroczenia terminów załatwienia sprawy wynikających z k.p.a. |
|Następnie skarżąca podniosła, że przedmiotem sporu jest to czy zespół pojazdów [...] nr rej. [...] z przyczepą [...] nr rej. [...] w | |czasie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2017 r. w miejscowości W. spełniał normę długości zespołu pojazdów, czy też ją | |naruszał. Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że wysuwana hydraulicznie platforma stanowiąca nierozdzielną część naczepy | |nie służy do zabezpieczenia ładunku (przewożonego pojazdu), gdyż znajdują się na niej jego koła. |
|Spółka wskazała, że różnego rodzaju autotransportery służące do przewozu samochodów osobowych mają na dolnej platformie ładunkowej | |wysuwane półki. Półki te pozwalają przewieźć o jeden więcej samochód osobowy w sposób bezpieczny właśnie dlatego, że pólka daje stabilne| |oparcie tylnym kołom pojazdu. Wysuwane hydraulicznie na końcu dolnego poziomu ładunkowego autotransportera platformy nie mają żadnego | |innego zastosowania poza zapewnieniem bezpiecznego przewozu pojazdu, który wystaje poza jego obrys. Dlatego też stanowisko Ministerstwa | |Infrastruktury wyraźnie wskazuje, że wysuwanej platformy czy półki nie wlicza się do administracyjnie ustalonej długości pojazdu. | |Skarżąca nie dysponuje stanowiskiem Ministerstwa Infrastruktury, które cytuje organ II instancji, posiada jednak stanowisko w tej samej | |sprawie z 2005 r., które, jak się wydaje, zachowuje swoją aktualność, gdyż istotne w niniejszej kwestii przepisy o długości pojazdu i | |sposobie zabezpieczenia ładunku nie ulegały zmianie. |
|Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, iż naczepa marki [...] do przewozu samochodów osobowych ma homologację także w Polsce. Samochód | |homologowany to tyle co samochód, który bez żadnych dodatkowych zezwoleń może poruszać się po drogach w Polsce. Wykluczone jest | |uzyskanie homologacji przez pojazd, który konstrukcyjnie jest wyposażony w systemy pozwalające na zmianę jego długości ponad | |dopuszczalne normy. Tego problemu ani organ I, ani II instancji nie poruszył, chociaż wielokrotnie stwierdzał, że to nie element ładunku| |wystający poza obrys pojazdu doprowadził do naruszenia normy długości, lecz wysunięta półka. |
|W odpowiedzi na skargę GITD wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. | |Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: |
|Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - | |Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. | |Zdaniem Sądu, GITD - wydając przedmiotową decyzję - dopuścił się przede wszystkim - mogącej mieć zasadniczy wpływ na ostateczny wynik | |sprawy - obrazy przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także | |art. 107 § 3 k.p.a. - polegającej na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy | |oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. | |I tak, poruszanie się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych zostało obwarowane ograniczeniami wymienionymi w art. 64 ust. 1, 2| |i 3 p.r.d.
Zalicza się do nich m.in. wymóg uzyskania zezwolenia. W myśl art. 64 ust. 2 p.r.d. zabrania się przewozu pojazdem | |nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na | |podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Natomiast stosownie do art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym | |mowa w art. 64 ust. 2 p.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. | |Ustawodawca nie przewidział jednak w ww. zakresie odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków | |podzielnych, lecz wprowadził konstrukcję prawną polegającą na nałożeniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania | |konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3 p.r.d. wynika, że ustawodawca wyróżnił siedem kategorii zezwoleń, których uzyskanie | |wymagane jest w zależności od posiadanych przez pojazd lub zespół pojazdów parametrów, które określone zostały w tabeli stanowiącej | |załącznik nr 1 do ustawy, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 p.r.d. uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. | |Odniesienie do konkretnej kategorii zezwolenia ma na celu ustalenie wysokości kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie. | |W tej sprawie w ocenie organu o nienormatywności skontrolowanego pojazdu przesądziła jego długość. Kierowca nie dysponował zaś | |zezwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym. |
|Tak jak wskazał organ w zaskarżonej decyzji, długość pojazdu w przypadku zespołu składającego się z pojazdu silnikowego i przyczepy - na| |podstawie § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia - nie może przekraczać 18,75 m. |
|Pomiar długości pojazdu dokonany przy zastosowaniu przymiaru wstęgowego o nr 2/11/2011 z działką elementarną 1 mm, w dniu kontroli | |legitymującego się aktualnym świadectwem legalizacji ponownej pokazał długość pojazdu - 19,40 m (już po odjęciu 1 % błędu wynikającego z| |niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu). |
|Zdaniem organu w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii III. Zezwolenie to, | |stosownie do lp. 3 zał. nr 1 p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu po drogach publicznych o długości nieprzekraczającej 23 m dla | |zespołu pojazdów. Kierując się treścią art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1 nałożono w | |wysokości 5.000 zł jak za brak zezwolenia kategorii III-VI. |
|W postępowaniu administracyjnym skarżąca nie podważała, że długość kontrolowanego zespołu pojazdu z ładunkiem wynosiła 19,40 m (po | |odjęciu 1 % wartości wskazanej przy pomiarze). Kwestionowała to, że ww. wartość równała się długości zespołu pojazdów z ładunkiem. | |Skarżąca uważała, że wysunięta dolna platforma w pojeździe stanowiła zabezpieczenie ładunku i nie powinna była być wliczana do obrysu | |pojazdu, a tym samym do długości pojazdu. |
|Wskazać należy, że zgodnie z art. 61 ust. 6 p.r.d. ładunek wystający poza płaszczyzny obrysu pojazdu może być na nim umieszczony tylko | |przy zachowaniu następujących warunków: ładunek nie może wystawać z tyłu pojazdu na odległość większą niż 2 m od tylnej płaszczyzny | |obrysu pojazdu lub zespołu pojazdów; w przypadku przyczepy kłonicowej odległość tę liczy się od osi przyczepy (pkt 2); ładunek nie może | |wystawać z przodu pojazdu na odległość większą niż 0,5 m od przedniej płaszczyzny obrysu i większą niż 1,5 m od siedzenia dla | |kierującego (pkt 3).
Z kolei w myśl art. 61 ust. 8 p.r.d. ładunek wystający poza przednią lub boczne płaszczyzny obrysu pojazdu powinien| |być oznaczony. Dotyczy to również ładunku wystającego poza tylną płaszczyznę obrysu pojazdu na odległość większą niż 0,5 m. Przepis art.| |61 ust. 9 pkt 3 p.r.d. ustala następujące oznakowanie ładunku: ładunek wystający z tyłu pojazdu oznacza się pasami białymi i czerwonymi | |umieszczonymi bezpośrednio na ładunku lub na tarczy na jego tylnej płaszczyźnie albo na zawieszonej na końcu ładunku bryle geometrycznej| |(np. stożku, ostrosłupie); widoczna od tyłu łączna powierzchnia pasów powinna wynosić co najmniej 1000 cm2, przy czym nie może być mniej| |niż po dwa pasy każdej barwy; ponadto w okresie niedostatecznej widoczności na najbardziej wystającej do tyłu krawędzi ładunku umieszcza| |się czerwone światło i czerwone światło odblaskowe; przy przewozie drewna długiego zamiast oznakowania pasami białymi i czerwonymi | |dopuszcza się oznakowanie końca ładunku chorągiewką lub tarczą barwy pomarańczowej.
Zasadę tę powtarza § 39 rozporządzenia z 31 grudnia | |2002 r., który stanowi, że części urządzeń zamontowanych na pojeździe, wystające poza obrys pojazdu, powinny być oznakowane pasami barwy| |na przemian białej i czerwonej (ust.1). Według ust. 2 tego samego paragrafu części, o których mowa w ust. 1, powinny być wyposażone w: | |światło barwy białej, widoczne z przodu i z boków pojazdu - jeżeli część wystaje poza przedni obrys pojazdu na odległość większą niż 1 m| |(pkt 1); światło barwy czerwonej, widoczne z tyłu pojazdu - jeżeli część wystaje poza tylny obrys pojazdu na odległość większą niż 1 m | |(pkt 2); światło barwy białej, widoczne z przodu pojazdu, i barwy czerwonej, widoczne z tyłu pojazdu - jeżeli część wystaje poza boczny | |obrys pojazdu na odległość większą niż 40 cm od zewnętrznych krawędzi powierzchni świetlnych przednich lub tylnych świateł pozycyjnych | |(pkt 3). Światła, o których mowa w ust. 2, powinny włączać się i wyłączać jednocześnie ze światłami pozycyjnymi pojazdu oraz nie powinny| |oślepiać innych uczestników ruchu (ust. 3). |
|Z dokumentacji fotograficznej wynika, że ładunek na kontrolowanym zespole pojazdów był oznakowany w wyżej opisany sposób. Z tego zaś | |wywieść należy, że przewoźnik nie miał wątpliwości, że ładunek wystaje poza obrys pojazdu, czyli wysunięta platforma nie jest częścią | |pojazdu. |
|Jego stanowisko w tej sprawie ma oparcie w dołączonej do odwołania opinii (ocenie technicznej) z dnia 27 lipca 2005 r. inż. K. P., | |rzeczoznawcy samochodowego. Faktycznie, nie dotyczy ona pojazdu skarżącej skontrolowanego w dniu [...] sierpnia 2017 r. Niemniej, opinia | |ta odnosi się do zasad pomiaru normatywności pojazdu skonstruowanego tak jak pojazd skarżącej. Dlatego organ powinien odnieść się do | |tego dowodu i wyjaśnić dlaczego przedstawiony w nim sposób pomiaru jest nieprawidłowy. |
|Zauważyć należy, że spółka załączyła do skargi stanowisko Ministerstwa Infrastruktury, Departament Transportu Drogowego, tj. z dnia 24 | |października 2005 r. W piśmie tym wskazano, że jeśli pojazd lub przyczepa wyposażone są w urządzenia do zabezpieczenia przewożonego | |ładunku np. wsporniki (podesty) wysuwane (otwierane) wyłącznie w trakcie przewożenia ładunku wystającego poza obrys pojazdu, to nie | |można traktować tych urządzeń jako części pojazdu wyznaczającą jego największą długość. W takich przypadkach długość pojazdu należy | |liczyć nie uwzględniając ww. elementów, w które wyposażony jest pojazd odpowiednio do swojej konstrukcji. W dalszej części pisma | |wskazano zaś, że zespół złożony z pojazdu silnikowego i przyczepy wraz z wysuwanymi wspornikami i ładunkiem wystającym na odległość 2 m | |poza obrys pojazdu może łącznie liczyć 20,75 m i powinien być traktowany jako pojazd normatywny a jego poruszanie się po drogach | |publicznych nie wymaga zezwolenia. |
|W zaskarżonej decyzji organ wyraził jednak pogląd odmienny, tj., że wysunięta część pojazdu (platforma) powinna być zaliczona do pojazdu| |przy ustalaniu jego obrysu. Tak więc - zdaniem organu - to nie ładunek wystawał poza obrys pojazdu, ale sam zespół pojazdów przekroczył | |swą dopuszczalną długość. |
|Organ poniechał przy tym oceny dowodów, które dla poparcia swojego stanowiska przedstawiła strona, w tym - mimo wniosku skarżącego - nie| |przeprowadzono dowodu z opinii biegłego, który miałby się wypowiedzieć co do sposobu i zasad ustalenia parametrów pojazdu | |(autotransportera) wyposażonego w hydraulicznie wysuwaną platformę na końcu dolnego poziomu ładunkowego, zaś samo uzasadnienie decyzji | |kwestii tych przekonywująco nie wyjaśnia. Pomija się np. pogląd organu z 2005 r., na które powołuje się skarżąca. Bez przekonywującego | |zaś wyjaśnienia zmiany stanowiska organów administracji w powyższym zakresie, zaskarżone rozstrzygnięcie narusza istotnie zasadę | |zaufania do organów władzy publicznej. Norma ta, choć ujęta ogólnie w art. 8 k.p.a., nie może być traktowana jedynie jako postulat | |odnoszący się do sposobu prowadzenia postępowania. Jest to bowiem przepis, do którego przestrzegania organy zobowiązane są na równi z | |innymi przepisami zawierającymi wytyczne co do ich działań. Źródła tej zasady należy upatrywać w art. 2 Konstytucji RP, czyli w zasadzie| |demokratycznego państwa prawnego. |
|W ramach realizacji ogólnych zasad postępowania powinien w swoich rozważaniach odnieść się do wszystkich aspektów sprawy, w tym w | |szczególności takich, które są podnoszone przez stronę. Takie działanie łączy się z regułą "uczciwego procesowania", która oznacza | |powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez odwołujący się podmiot zarzutów i żądań (por. wyrok z 30 | |października 2001 r., III SA 1409/00, niepubl.; przywołany przez B. Gruszczyńskiego S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, | |A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 471). |
|Wobec powyższego kara w wysokości 5.000 zł, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. - w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - | |została nałożona na skarżącą w nieustalonym stanie faktycznym. |
|Z punktu widzenia przedstawionych uwag za oczywiste uznać należy więc, że w sprawach, których przedmiotem jest nałożenie kary pieniężnej| |za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia określonego przepisami prawa, zasadnicze znaczenie ma ustalenie, czy zachodzą prawem | |przewidziane przesłanki jej wymierzenia. W sytuacji, gdy to normy prawa materialnego decydują o tym, jakie fakty mają znaczenie dla | |sprawy, za oczywiste uznać należy, że to one właśnie wyznaczają zakres ustaleń faktycznych koniecznych do jej załatwienia. Realizacja | |wskazanego wymogu przez organ administracji publicznej orzekający w sprawie o nałożenie kary pieniężnej na ww. podstawie prawnej, | |stanowi tym samym podstawowe kryterium oceny zgodności z prawem decyzji o wymierzeniu tej kary. W omawianej kategorii spraw dochodzi | |bowiem do stosowania przepisów o charakterze represyjnym i nakładania na ich podstawie sankcji administracyjnej, co oznacza, że mogą ją | |uzasadniać tylko i wyłącznie takie ustalenia, które znajdując odzwierciedlenie w okolicznościach sprawy i zebranych w niej dowodach | |jednoznacznie wskazują, że dany podmiot zrealizował swoim działaniem/zaniechaniem znamiona deliktu administracyjnego, o którym mowa w | |przywołanym przepisie ustawy o drogach publicznych. Tym samym za oczywiste uznać należy, że w analizowanym zakresie wykluczone jest | |istnienie jakiegokolwiek pola dowolności działania organu administracji publicznej. |
|Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni stanowisko Sądu wyrażone w niniejszym wyroku - a następnie w uzasadnieniu decyzji - | |zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. - organ wskaże fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł, oraz poda przyczyny, z| |powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. |
|Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., postanowiono jak sentencji. O kosztach postępowania | |orzeczono natomiast na podstawie art. 200 cytowanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji | |przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot | |kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie na mocy art. 205 § 1 cyt. ustawy zasądzono na| |rzecz skarżącego zwrot poniesionego wpisu w wysokości 200 zł. |