Uzasadnienie
Pismem z 3 listopada 2016 r. skarżący, C. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Ministra Rozwoju (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) z dnia [...] września 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wykreślenia go z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z uwagi na brak tytułu prawnego do nieruchomości wskazanej we wpisie do CEIDG.
Prawomocnym postanowieniem z 18 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając się za niewłaściwy przekazał skargę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Jak wynika z akt sprawy w dniu 27 czerwca 2016 r. Minister Rozwoju powziął informację o braku posiadania przez skarżącego tytułu prawnego do nieruchomości wskazanej w CEIIDG w zakresie rubryk: Adres głównego miejsca wykonywania działalności; Adres do doręczeń; Adres zamieszkania. Pismem z 29 lipca 2016 r. organ wezwał skarżącego do przedstawienia dokumentu potwierdzającego posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości wskazanej w ww. rubrykach lub też w przypadku braku tytułu prawnego do zmiany wpisu w ww. rubrykach, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
Pismem z 12 sierpnia 2016 r. skarżący udzielił wyjaśnień w powyższym zakresie. Oświadczył, że kwestionowany adres jest prawidłowy, ponieważ jest współwłaścicielem nieruchomości, jednocześnie wyjaśnił, że pod wskazanym adresem nie prowadzi działalności gospodarczej.
Decyzją z 20 września 2016 r. organ wykreślił skarżącego z CEIDG. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący pomimo wezwania nie przedstawił dokumentu potwierdzającego posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości wskazanej w CEIDG ani też nie dokonał zmiany we wpisie w wyznaczonym terminie. Organ pouczył skarżącego o trybie oraz terminie zaskarżenia decyzji.
Pismem z 21 października 2016 r. skarżący zaskarżył ww. decyzję. Prowadząc postępowanie w wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wezwał skarżącego do przedstawienia tytułu prawnego do nieruchomości wskazanej w CEIDG, zawierającego dokładne oznaczenie nieruchomości; stanowiącego bezpośredni dowód na istnienie tytułu prawnego do ww. nieruchomości.
Pismem z 3 listopada 2016 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] września 2016 r., Nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący uczynił decyzję wydaną w pierwszej instancji przez Ministra Rozwoju (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) z dnia [...] września 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wykreślenia go z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z uwagi na brak tytułu prawnego do nieruchomości wskazanej we wpisie do CEIDG.
Podkreślić należy, iż w toku postępowania administracyjnego skarżący został prawidłowo pouczony o możliwości, terminie i sposobie zaskarżenia decyzji organu I instancji. Z uprawnienia tego skorzystał, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy (pismo z 21 października 2016 r. k. 9 akt administracyjnych). Niezależnie od powyższego skarżący wniósł do sądu administracyjnego skargę na ww. decyzję.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Sąd podkreśla, iż na gruncie niniejszej sprawy skarżący bezsprzecznie wskazał, iż przedmiotem skargi jest decyzja organu pierwszej instancji. Niezależnie zatem od tego, czy skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, czy też nie, skarga na decyzję I instancji jest niedopuszczalna.
Mając na względzie treść art. 6 p.p.s.a. Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowania administracyjne jest dwuinstancyjne. Stosownie do treści art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Skarga do sądu administracyjnego nie być zatem traktowana jako środkiem zaskarżenia konkurencyjny wobec prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do sądu administracyjnego strona może zaskarżyć wyłącznie decyzję ostateczną, a zatem taką od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 16 ust. 1 k.p.a.). Inaczej mówić, wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego może inicjować jedynie skarga na decyzję organu II instancji - w niniejszej sprawie byłaby to decyzja Ministra Rozwoju i Finansów wydana na skutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego od decyzji z [...] września 2016 r.
W świetle powyższego, Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, podlegającą odrzuceniu stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu wpisu wydano w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.