Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 134 kpa, po rozpoznaniu odwołania Z. T. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego [...] z dnia [...] kwietnia 2003 roku nr [...], stwierdził uchybienie do wniesienia odwołania.
W przedmiotowej sprawie, zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Z. T. składając odwołanie od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego [...] z dnia [...] kwietnia 2003 roku uchybił terminowi do jego wniesienia. Decyzja została doręczona stronie w dniu 2 maja 2003 roku, co potwierdza podpis odbiorcy przesyłki z adnotacją, że przesyłkę odebrał ojciec adresata S. T., czego dowodzi zwrotne poświadczenie odbioru znajdujące się w aktach. Zastosowany przez pocztę sposób doręczenia zgodny jest z przepisami kpa w zakresie doręczeń. Odwołanie datowane na dzień 6 czerwca 2003 roku, nadane listem poleconym, wpłynęło do WITD [...] w dniu 12 czerwca 2003 roku. Termin do wniesienia odwołania upłynął 16 maja 2003 roku. Doszło więc do uchybienia terminu do wniesienia odwołania a strona nie złożyła wniosku o jego przywrócenie.
Na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2003 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Z. T. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako naruszającego przepisy postępowania administracyjnego w zakresie doręczeń poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego przyjmującego skuteczność dokonania doręczenia. Organ przyjął za skuteczne doręczenie przesyłki poleconej, której odbiór potwierdził, w dniu 2 maja 2003 roku ojciec skarżącego – S. T. Tymczasem ojciec skarżącego nazywa się B. T. i żadnej przesyłki w dniu 2 maja 2003 roku nie odbierał. Zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy nie może stanowić dowodu na doręczenie decyzji, co powinno skutkować przyjęciem, że dopiero z chwilą otrzymania duplikatu decyzji tj. 6 czerwca 2003 roku, rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania na decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, któremu skarżący ni uchybił.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Podniósł, że skarżący twierdząc, iż doręczenia w dniu 2 maja 2003 roku w ogóle nie było, nie przeprowadził żadnego dowodu oprócz własnych twierdzeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Kontrolując zaskarżone postanowienie z punktu widzenia powyższych kryteriów sąd stwierdził naruszenie prawa i uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 39 kpa organ administracji publicznej z urzędu doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Doręczenie stanowi czynność materialno-techniczną administracji wywołującą skutki prawne przez fakty. Czynności materialno-techniczne doręczenia uregulowane w kpa są sformalizowane. Ścisłe przestrzeganie tych wymagań formalnych należy do obowiązków organu administracyjnego albowiem od skuteczności doręczenia zależą między innymi, uprawnienia procesowe lub materialnoprawne stron lub innych uczestników postępowania.
W niniejszej sprawie, zgodzić się należy ze skarżącym, że organ błędnie ustalił stan faktyczny przyjmując skuteczność doręczenia decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego [...] z dnia [...] kwietnia 2003 roku, na dzień 2 maja 2003 roku. Zdaniem sądu, organ nie wyjaśnił należycie sprawy. Wydał postanowienie zbyt pochopnie, bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania i ceny materiału dowodowego, naruszając zasady przewidziane art. 7 i 77 kpa.
Akta sprawy administracyjnej wskazują na podjęte postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia czy i kiedy przesyłka polecona – decyzja z dnia [...] kwietnia 2003roku Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego [...] została skarżącemu doręczona. Jednakże postępowanie to nie zostało zakończone a sprawa należycie rozpatrzona.
Wobec braku zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji wszczęte zostało postępowanie reklamacyjne. W aktach znajduje się duplikat doręczenia pocztowego, w którym wskazano numer nadawczy [...]. Brak natomiast książki nadawczej, która potwierdzałaby, że wskazany numer nadawczy obejmuje decyzję z dnia [...] kwietnia 2003 roku. Z adnotacji poczty wynika, że przedmiotową przesyłkę odebrał ojciec adresata – S. T. Ta sama poczta zwróciła dowód doręczenia innej, późniejszej przesyłki z adnotacją, w miejscu podpis odbiorcy – T. B. – ojciec. Mając przed datą wydania zaskarżonego postanowienia dwa zwrotne poświadczenia odbioru, każde z adnotacją, że przesyłkę odebrał ojciec, ale w każdym wypadku ojciec miał inne imię, należało wyjaśnić, komu została doręczona przesyłka odebrana w dniu 2 maja 2003 roku. Organ nie poczynił w tej kwestii żadnych ustaleń. Pokwitowanie nie mogło więc stworzyć domniemania doręczenia zastępczego, przewidzianego art. 43 kpa, albowiem sama okoliczność doręczenia nie został wykazana w sposób niebudzący żadnych wątpliwości.
Dopiero wyjaśnienie powyższych okoliczności pozwoli na ocenę skuteczności doręczenia dokonanego w dniu 2 maja 2003 roku.
Wobec tego, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy są na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1) c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.
O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy.
Z braku przedmiotu wykonalności sąd nie orzekał w przedmiocie czy i w jakim zakresie przedmiotowe postanowienie nie może być wykonane – art. 152 ustawy.