Uzasadnienie
Pan J. K. w dniu 3 grudnia 2003 r. wystąpił z wnioskiem o wydanie kopii mapy wyrysu działki Nr [...] uzasadniając swój wniosek aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 1993 r. Rep. "A" Nr [...].
Urząd Miejski w R. - Wydział Geodezji pismem z dnia 16 grudnia 2003r. podpisanym przez Kierownika Referatu Ewidencji Gruntów, powołując się na art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. Nr 100 z 2000 r. poz. 1086), poinformował wnioskodawcę o braku możliwości wydania kopii mapy działki [...]. W piśmie wskazano, że działka nr [...] została podzielona na działki [...] i [...].
Pan J. K. wskazane pismo uznał za decyzję i złożył odwołanie do [...] Urzędu Wojewódzkiego w W., który stwierdził, iż pismo nie stanowi rozstrzygnięcia i zobowiązał Prezydenta miasta R. do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie.
Prezydent miasta R. postanowieniem z dnia [...] stycznia 20004 r. na podstawie art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. Nr 100 z 2000 r. poz. 1086) oraz art. 218 i 219 kpa odmówił wydania kopii mapy ewidencyjnej, tj. wyrysu działki oznaczonej w ewidencji gruntów m. R. numerem [...] na arkuszu [...], w obrębie [...] (J.).
W uzasadnieniu swojego postanowienia prezydent wskazał, że zgodnie z art. 24 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego są wydawane przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków odpłatnie na żądanie właścicieli lub osób fizycznych lub prawnych, w których władaniu znajduje się grunt. Wyrys jest zaświadczeniem, wydanym w trybie art. 218 kpa, potwierdzającym stan prawny wynikający z prowadzonej przez Prezydenta miasta R. ewidencji gruntów i budynków. Działka [...] już nie istnieje, została podzielona na dwie działki [...] i [...]/. Działka [...] uległa dalszym podziałom i powstałe w wyniku tych podziałów działki stanowią własność różnych podmiotów. Dla działki [...], do której J. i L. małżonkowie K. posiadają prawo użytkowania wieczystego Pan J. K. otrzymał wyrys.
Postanowienie zostało doręczone Panu J. K. w dniu 11 lutego 2004r.
W dniu 1 marca 2004 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. - Wydziału Rozwoju Regionalnego Delegatura w R. wpłynęło zażalenie, określone jako "odwołanie", J. K. z dnia 26 lutego 2004 r. Zażalenie zostało nadane przesyłką pocztową w dniu 26 lutego 2004 r.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na podstawie art. 134 oraz art. 141 i art. 129 kpa po rozpatrzeniu zażalenia Pana J. K. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.
W uzasadnieniu organ podał, iż postanowienie Prezydenta miasta R. z dnia [...] stycznia 20004 r. o odmowie wydania wyrysu działki zostało doręczono stronie w dniu 11 lutego 2004 r. Postanowienie zawierało pouczenie o prawie wniesienia zażalenia do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w W. w terminie siedmiu dni od daty jego otrzymania, za pośrednictwem Prezydenta miasta R. Zażalenie zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 26 lutego 2004 r., tj. po upływie terminu do wniesienia zażalenia, który upłynął w dniu 18 lutego 2004 r. Strona nie wnosiła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
Pan J. K. zaskarżył postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Podniósł, iż uchybienie terminu nastąpiło na skutek przewlekłej choroby neurologicznej, występującej od 2002 roku. Do skargi załączył kopie zwolnień lekarskich. W piśmie z dnia 24 września 2004 r. wskazanym jako uzupełnienie skargi, kwestionował wydanie rozstrzygnięcia w formie postanowienia a nie decyzji, podnosił, iż prezydent został zobowiązany do wydania decyzji a nie postanowienia. Złożył odwołanie od rozstrzygnięcia, które powinno być decyzją zatem dochował terminu do jego złożenia.
Na rozprawie podnosił brak rozpoznania przez organ wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, jaki zawarł w skardze.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Ewidencja gruntów jest specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach (por. między innymi art. 20, 22 i 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne).
W myśl art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. Nr 100 z 2000 r. poz. 1086), wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego są wydawane przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków odpłatnie na żądanie właścicieli lub osób fizycznych lub prawnych, w których władaniu znajduje się grunt. Wyrys jest zaświadczeniem, wydanym w trybie art. 218 kpa, potwierdzającym stan prawny wynikający z prowadzonej przez właściwy organ ewidencji gruntów i budynków. Odmowa wydania żądanej kopii mapy ewidencyjnej, zgodnie z art. 219 kpa, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Organ wydając odmowę wydania zaświadczenia skarżącemu w drodze postanowienia, prawidłowo pouczył stronę o prawie i trybie złożenia środka odwoławczego od postanowienia. Uznanie przez skarżącego rozstrzygnięcia za decyzję od której służy odwołanie a nie zażalenie nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego.
W myśl art. 144 kpa, w sprawach nie uregulowanych odrębnie dla zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zgodnie z tą zasadą stosownie do art. 128 kpa, zażalenie nie wymaga zachowania szczególnej formy ani szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, że ze złożonego środka zaskarżenia wynika, że strona jest niezadowolona z rozstrzygnięcia.
Zachowanie terminu jest warunkiem skuteczności wniesionego zażalenia.
Przepis art. 134 kpa, na którym oparto zaskarżone postanowienie ma zastosowanie w postępowaniu wstępnym przed organem odwoławczym, który podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie (zażalenie) jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w terminie. Czynności, które podejmuje organ odwoławczy następują we wskazanej kolejności, tj. w pierwszej kolejności organ bada dopuszczalność odwołania (zażalenia) (z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych), następnie, po stwierdzeniu dopuszczalności wniesionego odwołania (zażalenia), czy zostało wniesione w przewidzianym terminie. Dopiero po dokonaniu powyższych czynności, o ile oczywiście nie zachodzą żadne negatywne przesłanki do rozstrzygnięcia na podstawie art. 134 kpa, organ może rozpatrzyć odwołanie (zażalenie).
Skarżący złożył środek odwoławczy od postanowienia określony przez niego jako odwołanie z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia zażalenia, postanowienie otrzymał w dniu 11 lutego 2004 r., siedmiodniowy termin na złożenie zażalenia upłynął w dniu 18 lutego 2004 r., trafnie organ uznał, iż wniesione zażalenie z dnia 26 lutego 2004 r. (nadane w placówce pocztowej pod adresem organu w tej samej dacie) zostało dokonane z uchybieniem terminu. Organ odwoławczy miał obowiązek stwierdzenia tego faktu i wydania postanowienia na podstawie art. 134 kpa mającego zastosowanie w tej kwestii. Wydane postanowienie prawidłowo uzasadnił, dlaczego złożone przez stronę zażalenie zostało złożone po terminie.
Podnoszone dopiero w skardze przyczyny uchybienia terminu do wniesienia zażalenia i składanie wniosku o jego przywrócenie nie mają znaczenia dla oceny legalności wydanego postanowienia, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z uprawdopodobnieniem braku winy w uchybieniu terminu skarżący powinien wnieść wraz ze złożonym zażaleniem. Wniosku takiego nie złożył a Sąd nie jest właściwy do jego rozpatrzenia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.