Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] Prezydent Miasta [...], na podstawie art. 19 ust. 5, art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), § 1 ust. 1, § 10a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz. U. Nr 6, poz. 33 ze zm.) oraz art. 104 kpa, zezwolił "B." sp. z o.o. z siedzibą w W. na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej: ul. [...] rej. ul. [...] w celu umieszczenia w nim targowiska. Decyzja określiła powierzchnię zajętego pasa drogowego – 655 m² - oraz okres jego zajęcia – od dnia [...] maja 2003 r. do dnia [...] sierpnia 2004 r. – ustalając warunki zajęcia nieruchomości i opłatę za czas jej zajęcia w kwocie 113 724,38 zł, przyjmując stawkę opłaty w wysokości 0,25 zł/m² dziennie i 463 dni zajęcia terenu, powiększoną o 50%. Decyzja ustaliła termin wniesienia opłaty na czternaście dni od daty otrzymania decyzji stanowiąc, iż nie wniesienie opłaty w ustanowionym terminie spowoduje wygaśnięcie decyzji.
Odwołanie od decyzji złożył v-ce Prezes zarządu spółki wnosząc o jej uchylenie w części określającej termin wniesienia opłaty. W uzasadnieniu odwołania skarżący podaje, iż spółka nie jest w stanie wywiązać się z nałożonego obowiązku ponieważ nie prowadzi ona żadnej działalności poza administrowaniem terenu targowiska, a kupcy za zajmowane tereny wnoszą opłaty w terminach miesięcznych. Kapitał zakładowy spółki wynosi 50 tyś. złotych dlatego skarżący proponuje wnoszenie opłat miesięcznych w kwotach po 7000 zł zaznaczając, iż za miesiące maj-lipiec uiszczono już kwotę 21 000 zł.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzję z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powołując się na przepisu ustawy o drogach publicznych organ administracji stwierdził, iż jej przepisy nie określają terminów wnoszenia opłat za zajęcie pasa drogowego. W związku z tym kwestia ta podlega negocjacji pomiędzy przedsiębiorcą i zarządcą drogi, zatem organ odwoławczy nie mógł uchylić zaskarżonej decyzji wydanej zgodnie z wnioskiem skarżącego.
Decyzję tę spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie, a także o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego.
Skarżąca nie zgadza się ze stwierdzeniem zaskarżonej decyzji, iż stronie przysługiwało prawo do negocjacji bowiem, jak wywodzi w skardze, decyzja administracyjna nie jest umową i po jej wydaniu nie ma możliwości dokonywania jakichkolwiek uzgodnień. W związku z tym organ odwoławczy winien rozpatrzyć czy nałożenie na spółkę obowiązku jednorazowego wniesienia opłaty nie jest wykorzystywaniem przez zarządcę drogi pozycji dominującej oraz czy skarżąca jest wstanie spełnić nałożony obowiązek w postępowaniu egzekucyjnym. Nadto skarżąca informuje, iż wystąpiła do organu I instancji o zmianę decyzji lecz do dnia wniesienia skargi nie otrzymała odpowiedzi.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wnosiło o jej oddalenie. Odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego, organ administracji stwierdził, iż ze względu na brak reakcji zarządcy drogi na pisma Kolegium w przedmiocie wyrażenia zgody (opinii) na inne określenie terminów płatności, Kolegium nie może dokonywać ustaleń ze stroną skarżąca w zakresie sposobu wykonania nałożonych zobowiązań płatniczych.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), która art. 1 wprowadziła ustawę z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 2 ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), z dniem 1 stycznia 2004 r.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).
W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna jednakże nie z przyczyn w niej podanych.
Postępowanie administracyjne dotyczyło strony, którą jest "B." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. Jako spółka kapitałowa prawa handlowego podmiot ten posiada osobowość prawną i jest reprezentowany na zewnątrz przez swój zarząd. Z kolei wykonywanie przez zarząd spółki sposobu jej reprezentacji został określony przez dwóch członków zarządu lub członka zarządu łącznie z prokurentem (Dział 2 Rubryka 1.2 KRS). Występujący na rozprawie pełnomocnik skarżącej potwierdził, iż w dacie składania odwołania sposób reprezentacji spółki był zgodny z wpisem w KRS. Zatem rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji organ administracji nie zwrócił uwagi na fakt, iż pismo zatytułowane "odwołanie" zostało podpisane wyłącznie przez S. R. (V-ce Prezesa Zarządu), w sytuacji kiedy powinno zostać podpisane przez dwóch członków zarządu lub jednego z nich łącznie z prokurentem.
Naruszenie zasady łącznej reprezentacji skutkuje bezwzględną nieważność czynności prawnej (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2000 r. - I ACa 1326/99), w związku z tym organ administracji otrzymując odwołanie podpisane przez jednego członka zarządu spółki powinie w trybie art. 64 § 2 kpa wezwać skarżącą do usunięcia braku przez złożenie podpisu drugiego członka zarządu. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji.
Zatem odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 kpa albo przez stronę nie mającą zdolności do czynności prawnych przewidzianych art. 30 § 2 kpa, lub odwołanie zawierające braki formalne, np. wynikające z art. 64 kpa. Zgodnie z art. 64 § 2 kpa, jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni. Nieusunięcie tych braków w ustawowym terminie powoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Pozostawienie odwołania bez rozpoznania stanowi natomiast jedną z postaci stwierdzenia niedopuszczalności odwołania przewidzianą w art. 134 kpa. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2000 r. – V SA 235/00 - oraz wyrok tego samego sądu z dnia 22 grudnia 1998 r. – III SA 4842/97).
W przypadku podjęcia czynności bez umocowania na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wezwania strony do usunięcia braku formalnego czynności ze wskazaniem terminu i pouczeniem o skutkach niewykonania wymaganej czynności.
W rozpatrywanej sprawie pismo zatytułowane "odwołanie" nie zawierało podpisu strony, bowiem za taki nie można uznać podpisu jednego członka zarządu nieupoważnionego samodzielnie do reprezentacji spółki. Organ odwoławczy rozpoznał "odwołanie", mimo że pismo to nie wywoływało skutków prawnych, chociaż powinien rozważyć (obecnie przy ponownym rozpatrzeniu sprawy) zastosowanie art. 64 § 2 kpa lub art. 134 kpa. Okoliczność powyższa spowodowała, zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa nieważność zaskarżonej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.
W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 wymienionej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.