Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania W. przy ulicy [...] (zwana dalej "skarżącą") od decyzji nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 9.187,20 zł za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...] w [...] w rejonie posesji nr [...] bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od [...] października 2010 r. do [...] kwietnia 2011 r. poprzez umieszczenie w nim dwóch pojemników na śmieci o łącznej powierzchni 2,64 m2 (1,32 m2 każdy) orzekło na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego:
- 1) uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia podmiotu ukaranego;
- 2) w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy, tj. wskazało, iż karę pieniężną wymierza się W. przy ul. [...][...] w W.:
- 3) w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...] października 2011 r. Prezydent W. decyzją nr [...] nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 9.187,20 zł za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...] w W. w rejonie posesji nr [...] bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od [...] października 2010 r. do [...] kwietnia 2011 r. poprzez umieszczenie w nim dwóch pojemników na śmieci o łącznej powierzchni 2,64 m2 (1,32 m2 każdy).
Od tej decyzji w dniu [...] października 2011 r. zostało wniesione przez skarżącą odwołanie, w którym wskazała, iż wielokrotnie zwracała się do Zarządu Dróg Miejskich z wnioskiem o wydzierżawienie terenu pod dwa pojemniki na śmieci na chodniku od strony ul. [...] oraz poinformowania, że nie dysponuje innym terenem do ustawienia ww. pojemników, gdyż gmina nie zapewnia jej służebności przejazdu na tyły budynku.
Rozpoznając niniejsze odwołanie organ II instancji przywołał art. 39 i 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) regulujące zagadnienie zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia i obowiązki organu administracji publicznej w sytuacji ustalenia w postępowaniu administracyjnym takiej sytuacji.
Zdaniem organu odwoławczego, decyzja organu I instancji jest decyzją prawidłową i stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Jak podkreślono w decyzji odwoławczej, organ pierwszej instancji słusznie ustalił, że w dniu [...] października 2010 r. miało miejsce zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...] w W. w rejonie posesji nr [...] bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie w nim dwóch pojemników na śmieci o łącznej powierzchni 2,64 m2 (1,32 nr każdy). Stan taki potwierdza dokumentacja fotograficzna, protokół nr [...] z przeprowadzonej kontroli pasa drogowego i notatka służbowa z dnia [...] października 2010 r. Tożsame ustalenia zostały poczynione w kolejnych dniach, to jest: 21, 22, 25 października 2010 r., 5, 12, 15, 18, 19, 22, 23, 25, 26 listopada 2010 r., 2, 3, 6, 8, 9, 10, 13, 16, 21, 22, 28 grudnia 2010 r., 13, 17, 19, 26, 31 stycznia 2011 r., 1, 2, 3, 4, 7, 8, 10, 11, 14, 15, 16, 17, 21, 22, 23, 24, 28 lutego 2011 r., 1, 2, 3, 4, 7, 8, 9, 11, 14, 15, 16, 17, 18, 22, 25, 28, 29 marca 2011 r. oraz 4, 6, 8 kwietnia 2011 r. Strona nie zakwestionowała powyższych ustaleń.
Dopiero pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. (data wpływu do Zarządu Dróg Miejskich: [...] kwietnia 2011 r.) skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zezwolenie na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego. Dlatego też organ odwoławczy uznał za słuszne rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji.
Organ odwoławczy rozważył również niniejszą sprawę w zakresie prawidłowości ustalenia podmiotu, na który nałożono karę za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Organ pierwszej instancji orzekł o nałożeniu kary pieniężnej na "firmą "W." z siedzibą al. [...],[...]". Organ odwoławczy podkreślił, że poczynione w tym zakresie ustalenie przez organ I instancji jest niesłuszne, bowiem prawidłową stroną postępowania w tej sprawie jest W. przy ul. [...] w W. Dlatego też mając na uwadze poczynione w tym zakresie ustalenia organ zmienił decyzję organu I instancji w zakresie prawidłowości oznaczenia strony postępowania.
Od powyższej decyzji skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której w pełni powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi jako niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej p.p.s.a. Dz. U. nr 162 poz. 1692 z późn. zm.).
Badając skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem brak jest w działaniu organów orzekających w sprawie uchybień mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawę materialnoprawną wydanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 10, ust. 12 i 13 w zw. z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 z późn. zm.) oraz § 1 i § 4 uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego nr 148, poz. 3717 z późn. zm.).
Zgodnie z treścią przepisu art. 39 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 ze zm., zwanej dalej ustawą o drogach publicznych) pas drogowy co do zasady przeznaczony jest do zarządzania drogami czy też ruchem drogowym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach możliwe jest odstępstwo od tej zasady tj. lokalizowanie innych urządzeń czy też obiektów budowlanych, ale na powyższe konieczna jest zgoda właściwego zarządcy drogi, wyrażana w formie zezwolenia z jednoczesnym ustaleniem opłat za zajęcie pasa drogowego według zasad wyrażonych w art. 40 ust. 3, 4 i 11 ustawy o drogach publicznych. W przypadku przekroczenia terminu, na który udzielone zostało zezwolenie bądź też w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządca drogi w myśl art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych zobowiązany jest do wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 10-krotności opłaty za zajęcie pasa drogowego.
Odnosząc powyższe przepisy do stanu faktycznego w sprawie, ustalonego przez organy administracji, który nie był zakwestionowany w sprawie przez W. należy stwierdzić, że kara pieniężna została nałożona na stronę prawidłowo. Bezsporne jest w świetle dowodów przedstawionych przez organy, że W. począwszy od [...] października 2010 r. do [...] kwietnia 2011 r. zajmowała pas drogowy ul. [...] w W. poprzez umieszczenie w nim dwóch pojemników na śmieci o łącznej powierzchni 2,64 m2 bez zgody zarządcy drogi. Dopiero pismem z [...] kwietnia 2011 r. wystąpiła o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.
W tym stanie rzeczy legalność nałożenia na skarżącą kary pieniężnej nie budzi wątpliwości. Sąd orzekając w niniejszej sprawie nie kieruje się zasadami słuszności, lecz ocenia zaskarżone decyzje pod względem ich legalności. Odpowiedzialność karnoadministracyjna jest odpowiedzialnością obiektywną, niezależną od racji strony. W. nie może więc bronić się brakiem reakcji ze strony Zarządu Dróg Miejskich na jej wystąpienie odnośnie rozwiązania problemu posadowienia pojemników na śmieci, tym bardziej, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek pisemnych wystąpień do zarządcy w okresie przed [...] kwietnia 2011 r., a tego okresu dotyczy nałożona kara pieniężna.
Z tych wszystkich względów, skoro zarzuty skargi okazały się nieskuteczne Sąd na mocy art. 151 ppsa orzekł o jej oddaleniu.