Uzasadnienie
Ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] nałożono na M. D. Firma Handlowo-Usługowa "M", zwanego "skarżącym", karę pieniężną w łącznej wysokości 8.300 zł.
Na powyższą kwotę składały się:
- • kwota 50 zł z tytułu przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia autobusu [...] nr rejestracyjny [...],
- • kwota 2.250 zł z tytułu skrócenia dziennego czasu odpoczynku,
- • kwota 6.000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia.
W skardze na powyższą decyzję skarżący wnosił o jej uchylenie w części dotyczącej kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja, a także decyzja organu I instancji, przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, narusza przepisy prawa procesowego, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., co uzasadnia uwzględnienie skargi w świetle przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 litera c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a.
Nakładając wspomnianą wyżej karę pieniężną organ odwoławczy ustalił, iż należący do skarżącego autobus linii K.-O. przewoził niezorganizowaną grupę osób, a pasażerowie wsiadali do pojazdu zarówno w miejscu początkowej trasy, jak też w miejscowościach oddalonych od K. o ponad 50 km. Tym samym przewóz ten nie spełniał wymogów dla zakwalifikowania go do przewozu wahadłowego, o którym mowa w art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088). Stosownie do powołanego wyżej przepisu przez "przewóz wahadłowy" rozumie się wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków: każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego (a), miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km (b).
W ocenie Sądu uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji nasuwają istotne wątpliwości, które od początku wymagają ponownego zbadania, a mianowicie jakich naruszeń prawa dopuścił się skarżący, co uzasadniałoby nałożenie na niego kary pieniężnej w kwocie 6.000 zł. I tak, zdaniem organu
I instancji, realizowany przewóz nie spełniał kryteriów zarówno przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 10) stosownie do posiadanego zezwolenia nr [...], ani przewozu okazjonalnego zorganizowanej grupy osób zwolnionego według art. 18 ust. 3 ustawy z posiadania zezwolenia. Według organu I Instancji skarżący realizuje międzynarodowy transport osób inny niż wahadłowy, bez zezwolenia wymaganego według art. 18 ustawy. Natomiast według organu odwoławczego, co już wskazano, realizowany przewóz nie spełniał definicji ustawowej przewozu wahadłowego wskazanej w art. 4 pkt 10 ustawy o transporcie drogowym. Jednakże już treść odpowiedzi na skargę wskazuje na wycofanie się organu odwoławczego z powyższego stanowiska. Zdaniem tego organu wykonywany przewóz miał bowiem charakter okazjonalny, a skoro nie spełniał warunków wskazanych w art. 18 ust. 3 pkt 1-3 ustawy o transporcie drogowym, to wymagał posiadania przez skarżącego zezwolenia, wydawanego na mocy art. 18 ust. 2 cytowanej ustawy.
Pogląd ten, co wymaga podkreślenia, nie był jednakże wcześniej prezentowany, zarówno w decyzji organu I instancji, jak i decyzji organu II instancji. Natomiast tego rodzaju ustalenie, gdyby miało stanowić podstawę faktyczną do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, powinno zapaść w formie procesowej, a więc w wyniku wydania decyzji administracyjnej, poddającej się kontroli sądu administracyjnego, nie zaś w odpowiedzi na skargę.
Powyższe względy uzasadniają uchylenie obu decyzji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy nie ma przeszkód do nałożenia na skarżącego niekwestionowanych przez niego kar pieniężnych z tytułu przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia autobusu oraz z tytułu skrócenia dziennego czasu odpoczynku.
W tym stanie orzeczono jak w sentencji.
Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu uchylonych decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.