Uzasadnienie
H.N., zwany dalej "skarżącym", pismem z dnia 7 lutego 2006 r. złożył do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. wniosek o wpis na listę adwokatów. W świetle wniosku skarżący wykonywał w przeszłości zawód prokuratora, a obecnie jest radcą prawnym. Podstawę prawną wniosku stanowił m.in. przepis art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.). W myśl tego przepisu wymogu odbycia aplikacji i złożenia egzaminu adwokackiego nie stosuje się do osób, które zdały egzamin sędziowski, prokuratorski, radcowski lub notarialny.
Uchwałą Okręgowej Rady Adwokackiej w K. z dnia [...] lipca 2006 r. umorzono postępowanie w sprawie na podstawie art. 105 k.p.a. Według Rady, powołującej się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 kwietnia 2006 r. wydany w sprawie 6/06, którego przedmiotem była ocena legalności m.in. przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, do czasu wprowadzenia nowych rozwiązań legislacyjnych brak jest podstaw do wpisania na listę adwokatów osoby bez odbytej aplikacji adwokackiej i złożonego egzaminu adwokackiego. Stosownie do pkt. 5 sentencji powyższego wyroku przepis art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o adwokaturze, w zakresie, w jakim stwarza możliwość dopuszczenia do wykonywania zawodu adwokata osób, które po złożeniu wskazanych w nim egzaminów nie wykazują się odpowiednią praktyką w zawodzie prawniczym, jest niezgodny z art. 17 ust. 1 Konstytucji.
Wobec odwołania skarżącego Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej uchwałą z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...]uchyliło zaskarżoną uchwałę i jednocześnie odmówiło skarżącemu wpisania go na listę adwokatów. Wprawdzie, zdaniem Prezydium NRA, nie można uznać aby postępowanie w sprawie wpisania skarżącego na listę adwokatów było bezprzedmiotowe, w świetle art. 105 k.p.a., tym niemniej treść powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz wykładnia tego wyroku dokonana przez Ministra Sprawiedliwości nie daje podstaw do wpisania skarżącego na listę adwokatów w obecnym stanie prawnym.
Doręczając powołaną wyżej uchwalę pouczono skarżącego, iż służy na nią:
na podstawie art. 47 ust. 2 cytowanej ustawy odwołanie do Ministra Sprawiedliwości w terminie 14 dnia od dnia doręczenia uchwały;
na podstawie art. 68 ust. 7 cytowanej ustawy odwołanie (skarga) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały.
W następstwie pouczenia od omawianej uchwały skarżący odwołał się do Ministra Sprawiedliwości, co stanowi przedmiot niniejszej sprawy. Ponadto skarżący skorzystał z możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co stanowi przedmiot nie rozpoznanej jeszcze sprawy VI SA/Wa 344/07.
Postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości stwierdził niedopuszczalność odwołania skarżącego, z powołaniem się na art. 134 k.p.a. Według Ministra Sprawiedliwości, w wyniku obowiązującego od dnia 10 września 2005 r. przepisu art. 68 ust. 7 ustawy Prawo o adwokaturze, doszło do kolizji tego przepisu z przepisem art. 47 ust. 2 omawianej ustawy. Stosownie do ogólnych reguł kolizyjnych prawa intertemporalnego i zasady lex posteriori derogat legi priori, wejście w życie nowego przepisu, tj. art. 68 ust. 7 Prawa o adwokaturze, uchyliło wcześniejszą regulację, nadal formalnie obowiązującą, to jest przepis art. 47 ust. 2 cytowanej ustawy.
Rozpoznając skargę na powyższe postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Pomimo mogących wchodzić w grę wątpliwości prawnych jakie zaistniały od dnia 10 września 2005 r. na gruncie ustawy Prawo o adwokaturze, a to wobec formalnego obowiązywania przepisów art. 47 ust. 2 i art. 68 ust. 7, regulujących w odmienny sposób kwestię zaskarżania uchwał Naczelnej Rady Adwokackiej, Sąd w niniejszym składzie podzielił stanowisko prezentowane w podobnych sprawach przez inne składy orzekające, przychylające się do poglądu zaprezentowanego przez Ministra Sprawiedliwości w zaskarżonym postanowieniu (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1732/06). Dodatkowym argumentem przemawiającym za przyjęciem tego stanowiska byłby wzgląd, że pogląd odmienny pozostawałby w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, będącego zasadą konstytucyjną (art. 78 Konstytucji RP), przyjętą w art. 15 k.p.a.
W tym stanie, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalono skargę.