Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2006 r. B. T. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.
Do skargi strona skarżąca dołączyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w którego uzasadnieniu podniosła, iż o wydaniu zaskarżonej decyzji dowiedziała się od swojego pracodawcy, który poinformował ją o wszczęciu postępowania egzekucyjnego w stosunku do niej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez [...] Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego. Stwierdziła ponadto, że o wydaniu zaskarżonej decyzji nie została poinformowana przez swojego pełnomocnika radcę prawnego B. S., któremu w niniejszej sprawie udzieliła pełnomocnictwa do sporządzenia i wniesienia odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...]. Z treścią zaskarżonej decyzji zapoznała się dopiero po osobistej wizycie w kancelarii pełnomocnik gdzie otrzymała kopię w/w decyzji w dniu 20 lutego 2006 r.
W związku z faktem, iż skarga oraz wniosek zostały złożone bezpośrednio do Sądu w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przy piśmie z dnia [...] marca 2006 r. przedmiotowe pisma zostały przesłane na zasadzie art. 54 § 1 i art.87 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej cytowana jako p.p.s.a) do Głównego Inspektora Transportu Drogowego jako właściwego organu.
Główny Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. w trybie art. 54 § 2 p.p.s.a. przekazał skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie bowiem z treścią art. 40 § 1 Kpa pisma w postępowaniu administracyjnym doręcza się stronie. Usankcjonowana art. 10 Kpa zasada ogólna czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym wymaga bowiem kierowania do niej wszystkich wezwań, zawiadomień, informowania o treści zapadłych w trakcie postępowania rozstrzygnięć. Wyjątek od powyższej zasady sankcjonuje art. 40 § 2 powołanej ustawy zgodnie, z którym jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.
W przedmiotowej sprawie w aktach administracyjnych (k.48) znajduje się wprawdzie pełnomocnictwo jakie skarżąca udzieliła radcy prawnemu B. S. jednakże z literalnej analizy jego treści wynika, iż B. T. udzieliła powyższego pełnomocnictwa jedynie do podejmowania czynności związanych z odwołaniem do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] od decyzji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. Zakres pełnomocnictwa obejmował więc, w tej sytuacji jedynie czynności dotyczące sporządzenie i wniesienia odwołania od ww. decyzji. Fakt ten potwierdza także oświadczenie skarżącej, która w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podniosła, iż opłaciła usługę prawną u pełnomocnika tylko za te konkretne czynności związane z odwołaniem od decyzji WITD w [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdził, iż doręczenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r. na adres kancelarii pełnomocnika, w sytuacji gdy zakres pełnomocnictwa udzielonego w niniejszej sprawie obejmował jedynie sporządzenie i wniesienie odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2005, uznać należy za nieprawidłowe, bo niezgodne z trybem przewidzianym przez art. 40 Kpa.
W tej sytuacji stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r. nie został doręczona skarżącej w sposób prawidłowy a co za tym idzie skuteczny. W związku z tym skarga wniesiona przez B. T. na powyższą decyzję jest przedwczesna, bowiem zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenie skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin do wniesienia skargi biegnie zatem od dnia doręczenia decyzji. Z powyższego wynika, iż termin ten nie rozpoczął swojego biegu. Skarga jest zatem niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd stosownie do powołanego przepisu orzekł jak w postanowieniu.