Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2005 roku Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o drogach publicznych /tekst jednolity Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm./, po rozpoznaniu wniosku R. P., pełnomocnika T. G., o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Dyrektora Oddziału w G. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2004 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w m. R. w związku z planowaną na terenie tej nieruchomości budową sprzedaży salonu samochodów ze stacją obsługi i zakładem usług metalowych: utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:
Działka nr [...] stanowiąca własność T. G. jest działką niezagospodarowaną /pustą/, ogrodzoną. Na terenie działki istnieje nieużytkowany zjazd bramowy, zlokalizowany w zatoce autobusowej. Na zapleczu działki nr [...] jest wydzielona działka nr [...] stanowiąca przedłużenie działki nr [...] wykorzystywana jako droga dojazdowa z ulicy G. Zdaniem zarządcy drogi krajowej nr [...] działka ta ma za zadanie skomunikowanie działki nr [...] z drogą krajową bez konieczności wykorzystywania istniejącego zjazdu z drogi krajowej. Ulica G. ma bezpośrednie włączenie do drogi krajowej nr [...]. Brak więc podstaw dla uaktywnienia istniejącego zjazdu bramowego na teren działki nr [...] i wyrażenia zgody na jego przebudowę dla obsłużenia planowanej inwestycji, która znacznie wpłynie na natężenia ruchu drogowego i znaczne pogorszenie bezpieczeństwa ruchu w obrębie zjazdu. Przebudowa zjazdu jest także niedopuszczalna ze względu na miejsce lokalizacji tego zjazdu /zatoka autobusowa/, które należy zaliczyć do miejsc zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego i gdzie zjazdy publiczne nie mogą być usytuowane.
Interes indywidualny skarżącego nie jest społecznie obojętny, lecz jest sprzeczny z interesem społecznym, dlatego też organ obowiązany był wyważyć słuszny interes w sprawie. Jego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego. Jest ono na tyle ważne i znaczące, że wymaga ograniczenia interesu strony.
Skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2005 roku utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału GDDKiA w G. z dnia [...] lipca 2004 roku złożyli W. i R. P. wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji lub ich uchylenie.
Zaskarżonym decyzjom zarzucili:
- 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w tym zwłaszcza powołanych w zaskarżonych decyzjach przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie /Dz.U. nr 43, poz. 430/,
- 2. rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, w tym pogwałcenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 6, 7, 8, 9, 10 i 11 k.p.a. poprzez przyjęcie za podstawę zaskarżonych decyzji ustaleń krańcowo sprzecznych ze stanem faktycznym,
- 3. naruszenie słusznego interesu prawnego skarżących poprzez jego bezzasadne przeciwstawienie rzekomemu interesowi publicznemu.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnosił o oddalenie skargi, powołując się na argumentację zawartą w decyzji.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału W. i R. P. zostali zobowiązani do udzielenia informacji, czy są skarżącymi w sprawie czy pełnomocnikami T. G. i pouczeni o treści art. 35 §1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie sądu W. i R. P. poinformowali sąd, iż w niniejszej sprawie są skarżącymi, co expressis verbis wynika z treści skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot. Legitymacja /posiadanie uprawnienia/ do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek /wymóg/ prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności, w tym wypadku decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.
Art. 50 § 1 i § 2 określa podmioty uprawnione do wniesienia skargi. Są nimi:
- 1. każdy, kto ma w tym interes prawny,
- 2. w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i organizacja społeczna, jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym,
- 3. podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Stwierdzenie jej braku u skarżącego powoduje oddalenie skargi w wyroku. Oddalenie skargi nie dotyczy sytuacji, kiedy skargę wnosi podmiot, który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. W przypadku stwierdzenia braku którejś z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia sąd administracyjny obowiązany jest skargę odrzucić.
W niniejszej sprawie W. i R. P. wnieśli skargę na decyzje, w których stroną był T. G.. To on jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości, co potwierdzają dokumenty zawarte w aktach administracyjnych. W jego imieniu, w postępowaniu administracyjnym, jako jego pełnomocnik występował R. P. Z dołączonego pełnomocnictwa wynika, iż był on upoważniony do załatwienia spraw T. G. związanych z uzyskaniem wjazdu na jego działkę zlokalizowaną w R. o nr [...]. W postępowaniu administracyjnym T. P. był traktowany jako pełnomocnik T. G., wnioskodawcy i strony postępowania.
Nie każda osoba, która może być pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym, będzie miała uprawnienia do działania w jej imieniu, w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż zasady działania pełnomocników przed sądem administracyjnym są uregulowane w art. 34-44 p.p.s.a.
Po wniesieniu skargi, W. i R. P. zostali pouczeni o tym, kto może być pełnomocnikiem strony przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Potwierdzili, iż to oni są skarżącymi w sprawie.
Wobec zdecydowanych wyjaśnień skarżących, sąd uznał, iż nie należą oni do podmiotów określonych art. 50 p.p.s.a. Wniesienie przez nich skargi jest więc niedopuszczalne. Wnieśli skargę w nie własnej sprawie, nie będąc podmiotem upoważnionym do działania w imieniu strony. Nie mogli też być jego pełnomocnikiem w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6) p.p.s.a. sąd skargę odrzucił.