Uzasadnienie
Skarżąca – M. sp. z o.o. z siedzibą w L., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej WSA), w prawidłowym trybie i terminie, skargę na decyzję Ministra Środowiska, którą utrzymano w całości w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] określającą jej opłatę eksploatacyjną za [...] półrocze [...] r. za wydobycie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" w wysokości 74.101,00 złotych. W skardze tej skarżąca decyzję Ministra zaskarżyła w całości i wniosła o jej uchylenie.
Przewodniczący Wydziału VI WSA zarządzeniem z 31 marca 2017 r. wezwał skarżąca do uiszczenia wpisu sądowego od ww. skargi w kwocie 1.500 złotych, a to w oparciu m.in. o § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193), dalej rozporządzenie. Zarządzenie to skarżąca odebrała 11 kwietnia 2017 r. (z.p.o. k. 20 akt).
Pismem z 12 kwietnia 2017 r. (k. 13 akt), nadanym na adres WSA tego samego dnia, skarżąca wniosła kierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie od ww. zarządzenia w przedmiocie wpisu od skargi. W jego uzasadnieniu wskazała, że z całości określonej kwoty eksploatacyjnej zapłaciła 72.425 złotych i tej kwoty nie kwestionuje. Kwota z jaką się nie zgadza to 1.676 złotych, stanowiąca różnicę pomiędzy przez nią wpłaconą kwotą 72.425 złotych, a określoną w decyzjach 74.101 złotych. W jej ocenie wpis od skargi powinien zatem w tej sprawie wynosić 100 złotych, a to w oparciu o § 1 pkt 1 rozporządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Stosownie zaś do § 33 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1177) po wniesieniu skargi do sądu przewodniczący wydziału orzeczniczego niezwłocznie bada, czy skarga czyni zadość wymaganiom formalnym i został uiszczony wpis, a w razie potrzeby wzywa do usunięcia braków formalnych oraz do uiszczenia wpisu, chyba że został złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy skarżąca wnosząc do Sądu rzeczoną na wstępie skargę jej przedmiotem uczyniła całą decyzję Ministra, nie wskazując przy tym wartości przedmiotu zaskarżenia. W związku z powyższym Przewodniczący Wydziału VI WSA wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu w wysokości 1.500 złotych, ustalonej od całości określonej opłaty eksploatacyjnej, tj. od 74.101 złotych, co skarżąca zażaliła.
Stosownie do art. 227 § 1 w zw. z art. 197 § 2 i art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie przysługuje m.in. na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie kosztów sądowych. Zażalenie takie wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 198 p.p.s.a., do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zażaleń na postanowienia. Z kolei w myśl art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.
Sąd uznał zażalenie wniesione w tej sprawie przez skarżącą jako oczywiście uzasadnione. Po przeanalizowaniu bowiem akt sprawy stwierdził, że z uzasadnienia skargi oraz rozpatrywanego obecnie zażalenia wynika, że spółka skarżąc wprawdzie decyzję Ministra w całości, w rzeczywistości kwestionuje jedynie część z ustalonej w niej opłaty eksploatacyjnej, tj. część, która została policzona od straty. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca konkretnie wskazała, że jest to kwota 1.676 złotych, stanowiąca różnicę pomiędzy niekwestionowaną i wpłaconą przez nią kwotą 72.425 złotych, a ustaloną przez organy kwotą 74.101 złotych.
Sąd zauważa przy tym, że ta konkretna kwota - 1.676 złotych, nie wynikała wprost ze skargi, czy też z jej uzasadnienia. Z uzasadnienia skargi można jedynie wywnioskować, że skarżąca nie zgadza się z tą częścią opłaty eksploatacyjnej, która została ustalona od tonażu straty. Dopiero w zażaleniu skarżąca wskazała konkretnie kwotę stanowiącą przedmiot zaskarżenia w tej sprawie – tj. 1.676 złotych, od której to powinien zostać naliczony prawidłowy wpis od skargi.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 195 § 2 w zw. z art. 198 i art. 227 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.