Uzasadnienie
Protokołem z dnia [...] stycznia 2004 r. inspektor Wojewódzkie-go Inspektoratu Transportu Drogowego we W. poddał kon-troli pojazd marki [...] nr rej. [...] należący do skarżące-go S., N.. Według ustaleń tego protokołu kierowca pojazdu okazał kartę opłaty drogowej 24-godzinnej, na której nie wpisano numeru rejestracyjnego pojazdu. Uznając, iż tak wypełniona karta opłaty drogowej nie jest dowodem uiszczenia należnej opłaty, decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Dro-gowego we W. z dnia [...] stycznia 2004 r. nałożono na skarżą-cego karę pieniężną w kwocie 3000 zł. Jako podstawę prawną tej de-cyzji wskazano przepis lp. 1.4.1. załącznika do ustawy z dnia 6 wrze-śnia 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.). W świetle tego przepisu z tytułu wykonywania transportu dro-gowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty dro-gowej kara pieniężna wynosi 3.000 zł.
Rozpoznając odwołanie skarżącego decyzją Głównego Inspek-tora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. We-dług Głównego Inspektora Transportu Drogowego, podzielającego stanowisko organu I instancji, karta opłaty drogowej wypełniona nie-zgodnie z przepisem § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.), nie stanowi dowodu uiszczenia wspomnianej opłaty, co uza-sadnia nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej z tytułu nieuisz-czenia wymaganej opłaty drogowej.
W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkie-go Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzuca narusze-nie prawa w ustaleniu, iż nie została wniesiona wymagana opłata drogowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią ina-czej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynno-ści z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo, przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 litera c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sąda-mi administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.).
W myśl art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przed-siębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wy-sokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie.
Sposób wypełnienia opłaty drogowej reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszcza-nia przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.). I tak, stosownie do § 4 ust. 1 po-wołanego wyżej rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5. W myśl § 5 ust. 3 rozporządzenia kartę opłaty wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu, dat i godzin określających termin ważności karty, daty wydania karty oraz ozna-czenie emisji spalin pojazdu samochodowego. Zgodnie zaś z § 5 ust. 6 rozporządzenia karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w spo-sób inny niż określony w ust. 1 i ust. 3-5, a także zawierająca po-prawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty.
Przepis § 5 ust. 6 cytowanego rozporządzenia Ministra Infra-struktury, w świetle którego karta wypełniona niezgodnie niż to wy-żej wskazano nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej z tytułu niewniesienia wspomnianej opłaty, stracił aktualność z dniem 28 września 2003 r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452). Ustawa ta, w odniesieniu do powołanego roz-porządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. mająca wyższą moc w hierarchii źródeł prawa, wprowadziła do ustawy o transporcie drogowym katalog kar pieniężnych w formie załącznika do tej ustawy. Na uwagę zasługują tutaj kary wymienione w lp. 1.4.1. oraz w lp. 1.4.4. Zgodnie z lp. 1.4.1. załącznika do ustawy o trans-porcie drogowym, o czym była już wyżej mowa, kara pieniężna z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty drogowej wynosi 3.000 zł. Natomiast zgodnie z lp. 1.4.4. wspomnianego załącznika z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawi-dłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej kara pieniężna wynosi 500 zł.
Ustawa o transporcie drogowym, nie zawierając definicji karty opłaty drogowej nieprawidłowo wypełnionej kwestię tę, na potrzeby penalizowania tego stanu rzeczy, pozostawia do oceny orzecznictwa administracyjnego i sądowego. Zważywszy na funkcjonowanie na gruncie powołanej ustawy kary pieniężnej bez uiszczenia opłaty dro-gowej (lp. 1.4.1. załącznika do ustawy), kara pieniężna z tytułu wy-konywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej obejmuje zatem te wszystkie stany faktyczne, gdzie mimo niezachowania wymogów przewidzianych w przepisach cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, dotyczących sposobu wypełnienia wspomnianej karty, mankamenty te są tego rodzaju, że pozwalają jednak na ustalenie fak-tu wniesienia wymaganej opłaty za transport lub przewóz pojazdem stanowiącym przedmiot kontroli. Innymi słowy, akcent należy tutaj położyć na charakter i zakres odstępstw od wymaganego sposobu wypełnienia karty drogowej z punktu widzenia możliwości obejścia przepisu art. 42 ustawy o transporcie drogowym, przewidującego obowiązek uiszczenia omawianej opłaty.
Mogą być bowiem przy-padki okazania do kontroli karty opłaty drogowej zawierającej tak istotne mankamenty w jej wypełnieniu, które nie pozwalają na usta-lenie, czy rzeczywiście opłata za dany transport lub przewóz została wniesiona. Przykładowo kierowca okazuje do kontroli kartę opłaty drogowej bez wskazania dat i godzin określających termin ważności karty, co nie pozwala na ustalenie, czy przedmiotem wniesionej opła-ty jest transport lub przewóz stanowiący przedmiot kontroli. Wów- czas brak byłoby podstaw dla zastosowania przepisu lp. 1.4.4. zał. do ustawy.
W zaskarżonej decyzji oraz w utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji uznano, iż już sam fakt okazania do kontroli opłaty drogowej nieprawidłowo wypełnionej pociąga za sobą obowiązek zapłaty przez przedsiębiorcę kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszcze-nia opłaty drogowej przewidzianej w lp. 1.4.1. ustawy o transporcie drogowej. Natomiast nie rozważono, co jest mankamentem zaskar-żonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, czy z uwagi na posłu-giwanie się przez skarżącego kartą opłaty drogowej nieprawidłowo wypełnioną zachodziłyby podstawy do nałożenia kary pieniężnej w niższej wysokości przewidzianej w lp. 1.4.4. cytowanej ustawy, pe-nalizującej fakt posługiwania się przez przedsiębiorcę taką właśnie kartą opłaty drogowej. Brak stanowiska organu w tym zakresie nie pozwala na skontrolowanie prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.
Mając to wszystko na uwadze uchylono zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.
Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu uchy-lonych decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.