Uzasadnienie
W. w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji nakładającej karę pieniężną i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając wniosek, strona wskazała, że mając ma uwadze zainicjowane niniejszą skargą postępowanie sądowoadministracyjne, istnieje ryzyko wystąpienia sytuacji, kiedy to ta sama sprawa podlega rozstrzygnięciu w dwóch równoległych postępowaniach. Taka konfiguracja może w ocenie strony skarżącej doprowadzić do nałożenia bezzasadnej kary przez organ pierwszej instancji, mimo że toczące się postępowanie przed sądem administracyjnym doprowadzi do wydania orzeczenia odmiennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym wstrzymaniu wykonania podlegają wyłącznie te akty, które posiadają atrybut wykonalności (v. postanowienie NSA z 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OZ 1377/11, LEX nr 1103057).
W orzecznictwie przyjmuje się, że przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. postanowienie NSA z 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II FZ 804/11) Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie.
Takim rozstrzygnięciem nie jest decyzja uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zaskarżona decyzja ze względu na swój formalny charakter i zakres nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dotyczy wyłącznie kwestii procesowej, a więc nie rodzi żadnych praw, jak również nie nakłada na stronę obowiązków. Nie podlega zatem ochronie tymczasowej w postaci wstrzymania jej wykonania.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.