Uzasadnienie
Ostateczną decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] mar-ca 2004 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Komen-danta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] stycznia 2004 r., odmawiającą P. K., zwanemu dalej "skarżącym", wydania pozwolenia na broń palną sportową. Decyzja została wydana na pod-stawie przepisu art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 i art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.). Zgodnie z art. 10 ust. 1 tej ustawy właściwy organ Policji wydaje po-zwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Stosownie zaś do art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy pozwolenia na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych. W myśl art. 12 ust. 1 powołanej ustawy pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji admini-stracyjnej.
Według Komendanta Głównego Policji przynależność skarżące-go do klubu strzeleckiego, na co powoływał się skarżący, sama przez się nie uzasadnia jeszcze wniosku o wydanie pozwolenia na broń, sko-ro skarżący nie wykazał rzeczywistej potrzeby posiadania broni, na przykład z uwagi na osiąganie ponad przeciętnych wyników w strzelec-twie. Natomiast zawsze istnieje możliwość skorzystania przez klub sportowy skarżącego z możliwości uzyskania broni w trybie cytowanej ustawy, z której mogliby korzystać członkowie klubu.
W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Swądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzuca naruszenie art. 10 ust. 3 w związku z art. 15-17 ustawy o broni i amunicji. Podkre-śla spełnienie przez niego wszystkich wymaganych przesłanek dla uzy-skania pozwolenia na wnioskowaną broń palną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy ad-ministracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę dzia-łalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu dru-giego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. In-nymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakre-su administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryte-riów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem po-wyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż za-skarżona decyzja nie narusza prawa, przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 litera a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami admini-stracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.).
Prawo do posiadania broni nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Natomiast po-siadanie broni jest ściśle reglamentowane powołaną ustawą o broni i amunicji.
Decyzja wydana na podstawie przepisów art. 10 ust. 1 i 3 cyto-wanej ustawy, co zresztą skarżący przyznał w skardze, nie jest decyzją wydaną w ramach uznania administracyjnego, co mogłoby wówczas rodzić obowiązek załatwienia takiej sprawy przez organ administracji publicznej, kierując się interesem społecznym i słusznym interesem obywateli (por. art. 7 k.p.a.). Decyzja w przedmiocie udzielenia pozwo-lenia na broń palną ma natomiast charakter tzw. decyzji związanej. Wydanie takiej decyzji winno być poprzedzone ustaleniem przez organ Policji, stosownie do art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy, że okoliczności na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń uza-sadniają uwzględnienie tego wniosku. Innymi słowy, to organ Policji ustala, czy w odniesieniu do wnioskodawcy zostały spełnione prze-słanki dla uzyskania pozwolenia na broń, nie zaś strona ubiegająca się o uzyskanie wspomnianego zezwolenia. W odniesieniu do decyzji ne-gatywnej dla strony powyższe ustalenia organu Policji nie mogą być dowolne i wymagają stosownego uzasadnienia.
Wbrew stanowisku skarżącego ustawowy wymóg ustalenia przez organ Policji, czy zostały spełnione przesłanki dla uzyskania pozwole-nia na broń odnosi się również do osób powołujących się na okoliczno-ści wymienione w art. 10 ust. 3 ustawy. Nie ma więc tutaj swoistego automatyzmu, że skoro skarżący jest członkiem klubu sportowego strzeleckiego (art. 10 ust. 3 pkt 3), złożył stosowny egzamin (art.
16) i nie zachodzą wobec niego okoliczności wskazane w art. 15 i art. 17, to tym samym winien otrzymać wnioskowane pozwolenie na posiadanie broni palnej. Innymi słowy, również członek klubu strzeleckiego powi-nien wykazać, podlegające ocenie organu Policji, okoliczności uzasad-niające wniosek o wydanie pozwolenia na broń sportową (art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy). Zatem, sam fakt przynależno-ści do klubu strzeleckiego nie jest tutaj przesłanką wystarczającą.
Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w ustaleniu dokonanym w zaskarżonej decyzji, iż okoliczności powołane przez skarżącego dla ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń sportową nie uzasadniają uwzględnienia tego wniosku w świetle powołanych wyżej przepisów. I tak, skarżący nie wykazał się ponad przeciętnymi wynikami sporto-wymi w strzelectwie, co mogłoby uzasadniałoby celowość częstego, a nie tylko rekreacyjnego, korzystania z broni, a więc posiadanie pozwo-lenia na broń sportową. Nie wykazał on również, aby wspomniana broń była mu potrzebna dla innych uzasadnionych celów, przykładowo z racji bycia instruktorem strzelectwa sportowego.
Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga pod-lega oddaleniu, stosownie do art. 151 p.s.a.