Uzasadnienie
J. R. (dalej jako skarżący) wniósł na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Z informacji podanych przez skarżącego w formularzu oraz z nadesłanych dokumentów i oświadczeń wynika, iż skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z której w roku 2017 przy przychodach w wysokości 130.878,06 zł poniósł stratę w wysokości 6.170 zł (załączono kopię PIT-36 za rok 2017 potwierdzająca powyższe), natomiast w okresie styczeń-kwiecień 2018, przy przychodach w wysokości 1.574,64 zł poniósł stratę w wysokości 20.777,30 zł (załączono oświadczenie skarżącego potwierdzające powyższe).
Ponadto do wniosku skarżący załączył kopie dokumentów potwierdzających prowadzenie wobec skarżącego w latach 2014-2017 licznych postępowań egzekucyjnych, w znacznej części zakończonych postanowieniami o umorzeniu postepowania egzekucyjnego ze względu na bezskuteczność egzekucji. Załączył także postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 14 lipca 2015 r. o wpisie skarżącego do Krajowego Rejestru Sądowego Dłużników Niewypłacalnych.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 roku poz. 1302), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
W przedmiotowej sprawie skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Skarżący z tytułu wykonywania działalności gospodarczej ponosi straty, ponadto wobec skarżącego prowadzone są liczne egzekucje komornicze, które skutkowały m.in. zajęciem wierzytelności z rachunku bankowego i zakazie wypłat z tego rachunku. Ponadto skarżący ze względu na swoją trudną sytuację materialną postanowieniem z dnia 14 lipca 2015 r. został wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego Dłużników Niewypłacalnych.
Tym samym uznać należy, iż skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.