Uzasadnienie
W złożonym w dniu [...] maja 2013 r. (na urzędowym formularzu PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący T. D. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Powyższy wniosek uzasadnił trudną sytuacją materialną. Podał też, że jest osobą schorowaną, leżącą, wymagającą stałej opieki innych osób. Jego opiekunami są syn i synowa. Skarżący cierpi na chorobę onkologiczną i pozostaje pod stałą opieką lekarską. Posiada służebność mieszkania, a jego jedynym dochodem jest świadczenie emerytalne w wysokości 1.209 zł brutto, przeznaczane na zakup środków medycznych i higienicznych oraz żywności. Poza tym skarżący nie dysponuje żadnym majątkiem.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy.
Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 504; por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2005 r., OZ 944/04, niepubl.).
Oceniając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżący spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Jak wynika z informacji zawartych we wniosku, świadczenie emerytalne skarżącego (który nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności) w całości przeznaczane jest na zaspokojenie jego podstawowych potrzeb, w tym pokrycie kosztów leczenia. W świetle powyższego należy uznać, iż skarżący nie dysponuje środkami finansowymi, które mogłyby zostać przeznaczone na poniesienie kosztów postępowania sądowego.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.