Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku M. K. (nazywanego dalej "skarżącym") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. [...] nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych z tytułu nieuiszczonej opłaty elektronicznej za przejazd pojazdem o nr rej. [...] w dniu [...] sierpnia 2012 r. o godzinie 16:30 po autostradzie A4.
Pismem z dnia 1 lutego 2013 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję wraz z wnioskiem o jej wstrzymanie. Jednocześnie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2013 r. skarżący został zwolniony od kosztów sądowych (k. 41 akt sadowych).
W formularzu o przyznanie prawa pomocy oraz informacjach zawartych w nadesłanych dokumentach wynikało, iż prowadzi on gospodarstwo domowe razem z żoną i synem. Syn skarżącego jest uczniem trzeciej klasy zasadniczej szkoły zawodowej. Żona skarżącego uzyskuje dochód z tytułu wynagrodzenia w wysokości 1912 złotych miesięcznie netto, przy czym otrzymane przez nią wynagrodzenie realne wynosi 1398 złotych z uwagi na zajęcie przez komornika wynagrodzenia w części wynoszącej 513 złotych. Sam skarżący prowadzi działalność gospodarczą, przy czym w 2012 roku przy przychodzie sięgającym 13 599 złotych koszty uzyskania przychodów osiągnęły poziom 30 179 złotych, skutkiem czego rok 2012 skarżący zakończył stratą w kwocie 16 580 złotych.
Z kolei w 2013 roku przychód z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego sięgnął kwoty 1 390 złotych, co przy wydatkach wynoszących 4 512 złotych oznacza stratę sięgająca kwoty 3 122 złotych. Wobec skarżącego wszczęte jest postępowanie egzekucyjne. Skarżący wskazał, że nie posiada żadnego majątku, zamieszkuje wraz z rodziną w domu należącym do jego teściowej. Nie dysponuje nadto żadnymi oszczędnościami, jak też przedmiotami wartościowymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu znajdujące się w aktach sprawy dokumenty nadesłane przez skarżącego, w pełni uzasadniają zastosowanie w sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Jak wynika z akt sprawy skarżący prowadzi działalność gospodarczą w niewielkim rozmiarze, o czym świadczy wysokość osiągniętych przez niego przychodów, z której to działalności nie osiąga przy tym dochodu, notując zarówno w 2012 r. oraz 2013 r. stratę. Żona skarżącego uzyskuje dochód w kwocie 2398 złotych. Na utrzymaniu małżonków pozostaje pobierający naukę syn. W takiej sytuacji, uwzględniając zwykłe potrzeby życiowe trzyosobowej rodziny oraz związane z nimi wydatki w ocenie Sądu zgromadzone w sprawie dokumenty, jak również wyjaśnienia skarżącego, pozwoliły na ocenę jego sytuacji osobistej i finansowej, wskazując na konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.