Uzasadnienie
Minister Sportu i Turystyki, zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2014 r. poz. 715 ze zm.) oraz na podstawie § 4 ust. 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 1130, dalej także "rozporządzenie MSiT"), utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] października 2015 r., nr [...] w sprawie przyznania B.M. (dalej także "skarżący"), zawodnikowi kadry narodowej osób niepełnosprawnych w badmintonie stypendium sportowego w wysokości 1 610 zł miesięcznie.
Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wnioskiem z 29 września 2015 r. Polski Związek Badmintona (dalej także "związek") wystąpił do Ministra Sportu i Turystyki o przyznanie stypendium sportowego zawodniczkom i zawodnikom powołanym do kadry narodowej, zgodnie z załącznikami do wniosku stanowiącymi szczegółowe zestawienie kandydatów do stypendium sportowego na 2015 r. Przedmiotowym wnioskiem został objęty skarżący – B. M. Do wniosku dołączone zostało podpisane przez skarżącego zobowiązanie z dnia 27 września 2015 r. do realizacji programu przygotowań do Mistrzostw Europy w 2016 r. oraz do udziału w tych zawodach.
Minister Sportu i Turystyki decyzją z dnia 13 października 2015 r. przyznał skarżącemu, zawodnikowi kadry narodowej osób niepełnosprawnych w badmintonie stypendium sportowe w wysokości 1 610 zł miesięcznie, na okres od 1 października do 31 grudnia 2015 r. Uzasadnieniem dla przyznania stypendium było spełnienie przez skarżącego przesłanek określonych w § 4 ust. 3 pkt 1 lit. b) rozporządzenia MSiT, tj. zdobycie przez zawodnika dwóch drugich miejsc w Mistrzostwach Świata Niepełnosprawnych w Badmintonie, które odbyły się w Stock Mandeville w Wielkiej Brytanii w dniach od 9 do 13 września 2015 r.
Skarżący pismem z dnia 23 października 2015 r. wniósł do Ministra Sportu i Turystyki wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że przyznane stypendium zostało naliczone w niewłaściwej niższej kwocie, ze względu na fakt błędnego zaszeregowania przez organ dyscypliny sportu jaką jest badminton - do sportów nieobjętych programem igrzysk paraolimpijskich. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla zawodnika, w tym przypadku skarżącego, ze względu na fakt, iż we współzawodnictwie sportowym objętym programem igrzysk paraolimpijskich, stypendium sportowe przyznawane jest na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia MSiT, zgodnie z którym stawki takiego stypendium są znacznie wyższe.
Minister Sportu i Turystyki po powtórnym rozpatrzeniu zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego doszedł do przekonania, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z 13 października 2015 r. było prawidłowe. Zauważył, że badminton jako dyscyplina sportowa nie jest objęty programem Igrzysk Paraolimpijskich, które odbędą się w Rio de Janeiro w 2016 r. Podkreślił, że decyzją Międzynarodowego Komitetu Paraolimpijskiego z dnia 31 stycznia 2015 r., sport badminton został wprowadzony do programu igrzysk paraolimpijskich, jednakże nastąpi to dopiero na Igrzyskach Paraolimpijskich, które odbędą się w Tokio w 2020r.
Z uwagi na fakt, iż badminton znajdzie się w programie Igrzysk Paraolimpijskich dopiero w 2020 r., w ocenie organu zastosowanie przepisu § 4 ust. 2 rozporządzenia MSiT w przypadku stypendium sportowego skarżącego za 2015 r. nie znajduje uzasadnienia prawnego, dlatego też nie było możliwości przyznania skarżącemu takiego stypendium w wyższej kwocie.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia 9 listopada 2015 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. § 4 ust. 3 pkt 1 lit. b) rozporządzenia MSiT poprzez przyjęcie, iż skarżący uczestniczył we współzawodnictwie międzynarodowym nieobjętym programem igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych, podczas gdy, według skarżącego zostały spełnione przesłanki do zastosowania regulacji zawartej w § 4 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia MSiT.
Skarżący ponadto zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w związku z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że badminton nie jest dyscypliną paraolimpijską. Ponowił także argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji I instancji.
W odpowiedzi na skargę Minister Sportu i Turystyki wniósł o jej oddalenie z uwagi na jej bezzasadność i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Istotę problemu prawnego rozpatrywanej sprawy stanowi kwestia oceny, czy objęcie badmintona - jako nową dyscyplinę sportową - programem Igrzysk Paraolimpijskich, które odbędą się w Tokio w 2020 r., decyzją Międzynarodowego Komitetu Paraolimpijskiego z dnia 31 stycznia 2015 r., może skutkować przyznaniem przez Ministra Sportu i Turystyki stypendium za wyniki sportowe osiągnięte w tej dyscyplinie w 2015 r., w wysokości przewidzianej dla dyscypliny olimpijskiej, co jest przedmiotem żądania strony skarżącej, podczas gdy organ administracji stoi na stanowisku, iż nie jest to możliwe w sytuacji, gdy badminton nie został objęty programem igrzysk paraolimpijskich, które odbędą się w Rio de Janeiro w 2016 r.
W ocenie Sądu kluczowe znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji Ministra Sportu i Turystyki mają w przedmiotowej sprawie dwie okoliczności.
Po pierwsze wskazać trzeba, iż pierwotnej kwalifikacji stypendium sportowego skarżącego dokonał Polski Związek Badmintona wnioskiem z 29 września 2015 r. zwracając się do Ministra Sportu i Turystyki o przyznanie mu stypendium za 2015 r. w kwocie 1610 zł. Związek tym samym uznał, iż wyniki sportowe skarżącego nie zostały osiągnięte w dyscyplinie olimpijskiej lecz w Mistrzostwach Świata rozgrywanych w 2015 r. w innej (nieolimpijskiej) dyscyplinie sportu, co spełniało przesłankę określoną w § 4 ust. 3 pkt 1 lit. b) rozporządzenia MSiT. Wskazać trzeba, iż wniosek w tej sprawie został wystosowany przez Związek z końcem września 2015 r., podczas gdy już z końcem stycznia 2015 r., Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski uznał sport badminton za dyscyplinę programu igrzysk paraolimpijskich w Tokio w 2020 r. Potwierdza to, iż w ocenie Związku w 2015 r. badminton nie był jeszcze dyscypliną paraolimpijska objętą programem przygotowań do Igrzysk Paraolimpijskich Tokio 2020. Nie podważa tego stanowiska znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy zaświadczenie Związku z dnia 7 stycznia 2015 r. o objęciu skarżącego programem przygotowań do tych Igrzysk.
Przede wszystkim brak jest bowiem zobowiązania skarżącego do realizacji programu przygotowań do Igrzysk Paraolimpijskich Tokio 2020 oraz do udziału w tych zawodach, jak to miało miejsc w odniesieniu do Mistrzostw Europy w 2016 r. (pismo z dnia 27 września 2015 r. stanowiące załącznik do wniosku o przyznanie stypendium). Ponadto pismo Związku w formie zaświadczenia ma datę 7 stycznia 2015 r. tj. sprzed ogłoszenia decyzji Międzynarodowego Komitetu Paraolimpijskiego o objęciu badmintona programem igrzysk paraolimpijskich, co miało miejsce w dniu 31 stycznia 2015 r. Nie można było zatem uznać powyższego za istotny dowód w sprawie.
Drugą okoliczność stanowi kwestia objęcia skarżącego programem przygotowań do Igrzysk w 2020 r. w Tokio, w sytuacji, gdy kolejne Igrzyska Paraolimpijskie, które odbędą się w Rio de Janeiro w 2016 r., nie obejmują dyscypliny badmintona programem rywalizacji sportowej osób niepełnosprawnych. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko Ministra Sportu i Turystyki, w kontekście przyznania stypendium za uzyskiwane wyniki sportowe w dziedzinie olimpijskiej, iż przyznanie takiego stypendium na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia MSiT będzie możliwe dopiero na etapie przygotowań do Igrzysk, których program przewiduje rywalizację sportową w dyscyplinie badmintona, co może mieć miejsce dopiero po zakończeniu Igrzysk Paraolimpijskich, jakie odbędą się w Rio de Janeiro w 2016 r. Nie zostało bowiem dopuszczone przez prawo, w szczególności przepisy powołanego rozporządzenia MSiT, przyznanie stypendium sportowego w dziedzinie olimpijskiej we wcześniejszym okresie.
W kwestii pozostałych zarzutów skargi, Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.