Uzasadnienie
K. W. (dalej też jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację adwokacką.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł, skarżąca złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W formularzu podniosła, iż jej sytuacja finansowa nie pozwala na wyłożenie kwoty 200 złotych. Skarżąca wyjaśniła, iż jest wprawdzie zatrudniona na podstawie umowy o pracę w kancelarii adwokackiej, jednak jej wynagrodzenie wynosi zaledwie 1274 zł netto miesięcznie. Podała przy tym następującą wysokość miesięcznych wydatków: czynsz- 321 zł., opłata za prąd – 50 zł., opłata za gaz 60 zł., opłata za telefon i internet - 100 zł. oraz dodatkowe roczne opłaty sięgające kwoty ok. 200 zł. Dodatkowo skarżąca wskazała na konieczność ponoszenia opłaty za aplikację wynoszącej 3 951 zł rocznie.
Mając na uwadze, iż oświadczenia zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy były niewystarczające dla oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącej, zarządzeniem referendarza sądowego wezwano skarżącą do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni poprzez nadesłanie:
- a) odpisu zeznania podatkowego skarżącej za rok 2009, ewentualnie dokumentu potwierdzającego wysokość dochodów uzyskanych w tym okresie (np. zaświadczenie właściwego urzędu skarbowego),
- b) zaświadczenia pracodawcy skarżącej wskazującego wysokość miesięcznego wynagrodzenia za pracę wraz z premiami (średnia z ostatnich trzech miesięcy),
- c) wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy.
W wykonaniu wezwania referendarza sądowego skarżący przedłożyła:
a/ zeznanie podatkowe za ubiegły rok, z którego wynika, iż z tytułu zatrudnienia uzyskała dochód na poziomie 43 517 zł. a z działalności wykonywanej osobiście dochód w kwocie 3 040 zł., b/ zaświadczenie o dochodach, z którego wynika, iż wynagrodzenie skarżącej sięga kwoty 1 313 zł., c/ 3 wyciągi z rachunków bankowych za miesiące: marzec, kwiecień i maj 2010 r.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn.
zm., dalej też jako p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W postanowieniu z dnia 6 października 2004 r. (sygn. akt GZ 61/04, niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
Ponadto rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy z jednej strony uwzględnić wysokość kosztów postępowania, jakie strona musi ponieść, a z drugiej jej sytuację finansową, na którą składają się przede wszystkim uzyskiwane przez stronę dochody (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2010 r. sygn. akt II FZ 41/10).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż w przypadku skarżącej obciążające ją na aktualnym etapie postępowania sądowego koszty sprowadzają się w istocie do wpisu sądowego wynoszącego 200 zł. Natomiast, jak wynika z przedłożonych wyciągów z rachunku bankowego, skarżąca w dniu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy tj. [...] maja 2010 r. dysponowała na rachunku bankowym kwotą wynosząca 4 500 zł., przy czym generalnie w marcu i kwietniu br. saldo na rachunku skarżącej przekraczało kwotę 3 000 zł., pomimo, że ponosiła ona niezbędne wydatki, w tym mieszkaniowe i związane z edukacją.
Tym samym brak jest podstaw dla uznania, iż środki, które pozostawały do dyspozycji skarżącej, nie mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów niniejszego postępowania sądowego, wnoszącego, jak wyżej wspomniano 200 zł. Skala środków, które znajdują się na bieżącym rachunku skarżącej pozwala przyjąć, iż nie spowodowałoby to uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącej. W konsekwencji nie można zakwalifikować skarżącej do zakreślonego w 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kręgu osób.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.