Uzasadnienie
Decyzją z dnia 22 grudnia 2021 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO", "Kolegium"), działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021r. poz. 735 ze zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018r. poz. 570), utrzymało w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzję z 30 września 2021 r. wydaną przez Prezydenta m.st. Warszawy nr [...], nr [...], na mocy której zatrzymano K. B. (dalej: "Strona", "Skarżąca") prawo jazdy nr [...]wydane 26 stycznia 2005 r. nr druku [...], z powodu przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego oraz ze względu na interes społeczny.
W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
W związku z okolicznością, iż Strona przekroczyła łącznie 24 punktów karnych Prezydent m.st. Warszawy 20 sierpnia 2020 r. wszczął z urzędu wobec wymienionej postępowanie administracyjne w sprawie skierowania na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje oraz w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Następnie po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji wydał trzy decyzje - odpowiednio w sprawie skierowania na badania psychologiczne, w sprawie skierowania na kontrolny egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie prawa jazdy kategorii B oraz w sprawie zatrzymania prawa jazdy.
Strona 20 października 2021 r. zaskarżyła decyzję nr [...], za pośrednictwem Prezydenta m.st. Warszawy, do SKO. W odwołaniu Strona podniosła, że nałożenie na nią 24 punktów karnych było oparte na rażącym błędzie prawnym i wynikało ze stosowania nieaktualnych przepisów. Wskazała, że skierowała do WRD Komendy Stołecznej Policji wniosek o skorygowanie ilości nałożonych na nią punktów karnych, wykreślenie ich z ewidencji oraz cofnięcie wniosków Komendanta Stołecznego Policji z 12 sierpnia 2021 r., skierowanych do Prezydenta m.st. Warszawy, w wyniku których zapadła m.in. decyzja nr [...]. Ponadto Strona zawnioskowała o zawieszenie niniejszego postępowania odwoławczego do czasu zakończenia postępowania przed WRD Komendy Stołecznej Policji.
Kolegium dodało, że z pism Komendanta Stołecznego Policji z 22 października 2021 r. i z 27 października 2021 r. wynika, że naliczone Stronie punkty zostały ustalone zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie ma podstaw prawnych do ich skorygowania ani usunięcia z ewidencji, a tym samym do wycofania skierowanych 12 sierpnia 2021 r. przez Komendanta Stołecznego Policji do Prezydenta m.st. Warszawy wniosków o skierowanie na badanie psychologiczne i na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy.
Organ ustalił następnie, że Strona w okresie od 25 maja 2020 r. do 25 maja 2020 r. prowadząc samochód osobowy na ul. [...]i na ul. [...] w Warszawie naruszyła zakaz zawracania, nie zastosowała się do znaków od C-1 do C-12 - "nakaz jazdy", jak też nie stosowała się do sygnałów świetlnych, za co otrzymała łącznie 16 punktów. Ponadto w tym samym dniu prowadząc samochód osobowy na ul. [...] i al. [...] w W. nie stosowała się do sygnałów świetlnych i nie stosowała się do znaków od P-8a do P-8c - "strzałka kierunkowa", za co otrzymała łącznie 11 punktów.
Tym samym łącznie przyznano jej tylko jednego dnia 27 punktów karnych. Takie okoliczności, jak uznało Kolegium (tj. wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego w różny sposób i to w ciągu jednego dnia) świadczą o tym, że jedną z przyczyn tego stanu rzeczy był lub mógł być brak umiejętności praktycznych do kierowania pojazdami lub brak wiedzy z zakresu ruchu drogowego. Wskazano, że w takim przypadku decyzja o zatrzymaniu jej prawa jazdy posiada umocowanie w przepisach prawa.
Organ odnosząc się do wniosku Strony o zawieszenie niniejszego postępowania odwoławczego, wskazał, iż jakkolwiek Strona kwestionowała liczbę przyznanych jej punktów karnych, to Komendant Stołecznej Policji w swoich pismach uznał, że naliczone Stronie punkty zostały ustalone zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie ma podstaw prawnych do ich skorygowania ani usunięcia z ewidencji. W uzasadnieniu żądania zawieszenia postępowania Strona wskazała zaś, że skierowała do Komendanta Stołecznego Policji wniosek o skorygowanie ilości punktów karnych i usunięcie ich z centralnej ewidencji kierowców, jak też o cofnięcie wniosków skierowanych do Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy o sprawdzenie kwalifikacji i skierowanie na badanie psychologiczne. Jej zdaniem rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie powinno zapaść po rozpoznaniu jej wniosku w powyższym zakresie. SKO wyjaśniło jednak, że jak wynika z wyżej powołanych pism Komendanta Stołecznego Policji organ ten rozpoznał już żądania Strony i wszystkie z nich załatwił negatywnie.
Tym samym nie sposób uznać, aby rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależało od wyniku innego postępowania, jak też, aby uwzględnić wniosek Strony o ewentualne fakultatywne zawieszenie postępowania z tego powodu. Kolegium uznało także, że nie może we własnym zakresie oceniać prawidłowości naliczonych Skarżącej punktów karnych.
Strona 3 marca 2022r. złożyła za pośrednictwem SKO wniosek o przywrócenie jej terminu do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Kolegium w odpowiedzi na powyższy wniosek wskazało, że Strona wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie złożyła samej skargi. Z ostrożności procesowej Kolegium podniosło, że wydane w niniejszej sprawie decyzje uznaje za prawidłowe.
Sąd postanowieniem z 27 czerwca 2022 r. przywrócił termin do wniesienia skargi.
Na decyzję SKO Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie:
- 1) art. 130 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (dalej: "P.r.d.") w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw poprzez wydanie decyzji o zatrzymaniu Skarżącej prawa jazdy z powodu przekroczenia 24 punktów karnych, podczas gdy w obowiązującym stanie prawnym nie można było ustalić, ile punktów karnych otrzymała Skarżąca, a więc nie można było również ustalić, że nastąpiło przekroczenie przez Skarżącą 24 punktów karnych; Organ przy rozpatrywaniu sprawy nie wziął bowiem pod uwagę, że art. 130 ust. 1 i ust. 4 P.r.d. został uchylony, wobec czego nie było w ogóle podstawy do nakładania punktów karnych;
- 2) art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (dalej: "u.k.p.") w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw poprzez stwierdzenie że zaistniała przesłanka zatrzymania prawa jazdy, tj. przekroczenie 24 punktów karnych, podczas gdy naliczenie Skarżącej ponad 24 punktów karnych nastąpiło z naruszeniem art. 98 ust. 3 u.k.p.;
- 3) art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nierozważenie i nie wyjaśnienie całokształtu okoliczności, w których doszło do popełnienia przez Skarżącą wykroczeń drogowych, w szczególności faktu otrzymania przez Skarżącą informacji o zasłabnięciu przyjaciela i konieczności jak najszybszego udania się do niego przez Skarżącą; naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło organ do wniosku, że istnieją podstawy do nadania decyzji I instancji rygom natychmiastowej wykonalności;
- 4) art. 108 K.p.a., poprzez uznanie, że nadanie decyzji I instancji rygom natychmiastowej wykonalności było uzasadnione, podczas gdy nie wystąpiły żadne przesłanki, aby rygor natychmiastowej wykonalności został nadany.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wraz z uchyleniem rygoru natychmiastowej wykonalności oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Po przeanalizowaniu sprawy Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisy prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.
W przedmiotowej sprawie niebudzące wątpliwości okoliczności stanu faktycznego zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżąca zatem 25 maja 2020 r. prowadząc samochód osobowy wykonała manewry na ul. [...] i na ul. [...] w W. naruszając zakaz zawracania, nie zastosowała się do znaków od C-1 do C-12 - "nakaz jazdy", jak też nie stosowała się do sygnałów świetlnych, a następnie na ul. [...] i al. [...]w W. nie stosowała się do sygnałów świetlnych i nie stosowała się do znaków od P-8a do P-8c - "strzałka kierunkowa". Za naruszenia drogowe na ul. [...] i na ul. [...]otrzymała 16 punktów karnych, za naruszenia drogowe na ul. [...] i al. [...]Skarżąca otrzymała 11 punktów karnych. Tym samym łącznie przyznano jej jednego dnia 27 punktów karnych.
W związku z okolicznością, iż Skarżąca przekroczyła łącznie 24 punkty karne Prezydent m.st. Warszawy 20 sierpnia 2020 r. wszczął z urzędu trzy postępowania administracyjne, w wyniku których wydał trzy decyzje - odpowiednio w sprawie skierowania Skarżącej na badania psychologiczne, w sprawie skierowania na kontrolny egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie prawa jazdy kategorii B oraz w sprawie zatrzymania prawa jazdy.
Wnosząc skargę na decyzję Kolegium utrzymującą w mocy decyzję Prezydent m.st. Warszawy o zatrzymaniu Skarżącej prawa jazdy, Skarżąca nie zakwestionowała przebiegu zdarzeń i stwierdzonych naruszeń podczas manewrów drogowych samochodem osobowym na ul. [...] i na ul. [...]oraz na ul. [...]i al. [...] w W. 25 maja 2020 r. Zarzuty skargi przede wszystkim sprowadzają się natomiast do zakwestionowania sposobu naliczenia przez Policję ilości punktów karnych powyżej 24 oraz do zakwestionowania istnienia podstawy prawnej do naliczenia takiej ilości punktów karnych.
W zakresie zakwestionowania sposobu naliczenia przez Policję ilości punktów karnych powyżej 24, Skarżąca podniosła, że niezastosowanie się do kilku znaków drogowych wiązało się w zasadzie z jednym zachowaniem Skarżącej, tj. np. dokonując zawracania, Skarżąca naruszyła nakaz jazdy prosto i zakaz zawracania. Wszystkie naruszenia, jak podniosła Skarżąca nastąpiły w jednym ciągu i były ze sobą powiązane.
Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że zgodnie z obowiązującą w dniu stwierdzonych naruszeń treścią rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488, dalej: "rozporządzenie drogowe"), za niezastosowanie się do znaków i sygnałów drogowych sklasyfikowanych w załączniku nr 1 do rozporządzenia drogowego: w kodzie D 10, jako naruszenie zakazu zawracania, prawodawca przewidział 5 pkt karnych, w kodzie C 08, jako niezastosowanie się do – C-1 do C-12 "nakaz jazdy....", prawodawca przewidział 5 pkt karnych, w kodzie C 02 jako niezastosowanie się do sygnałów świetlnych, prawodawca przewidział 6 pkt karnych, w kodzie C 10, jako niezastosowanie się do – P-8a do P-8c "strzałka kierunkowa", prawodawca przewidział 5 pkt karnych. Skarżąca jednym ciągiem manewrów na ul. [...] i na ul. [...]naruszyła zakaz zawracania, nie zastosowała się do znaków od C-1 do C-12 - "nakaz jazdy", jak też nie stosowała się do sygnałów świetlnych, a następnie na ul. [...]i al. [...]nie stosowała się do sygnałów świetlnych i nie stosowała się do znaków od P-8a do P-8c - "strzałka kierunkowa".
W świetle zatem powyższej regulacji rozporządzenia drogowego oraz stwierdzonych manewrów drogowych stanowiących wskazane naruszenia, Sąd stwierdza, że Skarżącej zostało naliczonych 27 punktów karnych w prawidłowej ilości.
Należy też dodać, że Wydział Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji dokonał na wniosek Skarżącej dwukrotnie przeliczenia punktów karnych stwierdzając w pismach z 22 października 2021 r. i z 27 października 2021 r., że naliczone Skarżącej punkty zostały ustalone zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie ma podstaw prawnych do ich skorygowania ani usunięcia z ewidencji. Ponadto jak wynika z pisma z 21 września 2021 oraz z 22 października 2021 r. Wydział Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji, Skarżąca została uznana za winną popełnienia powyższych wykroczeń prawomocnym wyrokiem z 30 lipca 2020 r. Sądu Rejonowego dla [...] w [...]sygn. akt [...].
Odnosząc się do zarzutów związanych z brakiem podstawy prawnej do naliczenia takiej ilości punktów karnych, należy wyjaśnić, że jak wynika z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2015, poz. 541, dalej: "ustawa zmieniająca z 2015 r."), w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonych naruszeń oraz w dniach wydania decyzji obu instancji, do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy zmienianej w art. 5 (u.k.p.), starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4 (P.r.d.).
Zgodnie natomiast z art. 130 ust. 1 i ust. 4 P.r.d., Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji (ust. 1). Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego;
- 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji;
- 3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3;
- 4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia;
- 5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1 (ust. 4).
Przytoczone przepisy u.k.p. oraz P.r.d., stanowiły podstawę prawną wydanych w niniejszej sprawie decyzji obu instancji, pomimo, że art. 130 ust. 1 i ust. 4 P.r.d., został uchylony mocą art. 125 pkt 13 u.k.p. Na podstawie bowiem art. 139 pkt 3 u.k.p. art. 125 pkt 13 tej ustawy wszedł w życie z dniem 4 czerwca 2018 r. przedłużając do tej daty obowiązywanie cyt. art. 130 ust. 1 i ust. 4 P.r.d., a ponadto, na podstawie art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U poz. 957, dalej: "ustawa zmieniająca z 2018 r."), która weszła w życie 4 czerwca 2018 r., przepis art. 130 ustawy zmienianej w art. 1 (P.r.d.), w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 ustawy zmienianej w art. 1 (ust. 1).
Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust.
1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie (ust. 2). Ta ostatnia zmiana przedłużyła obowiązywanie art. 130 ust. 1 i ust. 4 P.r.d. do dnia stwierdzonych naruszeń oraz dnia wydania decyzji obu instancji, do tego bowiem momentu Minister właściwy do spraw informatyzacji nie ogłosił w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikatu określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2018 r. Z tego względu, pomimo, że od kilku lat funkcjonuje centralna ewidencja kierowców, na którą powołuje się Skarżąca twierdząc, że omawiane przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji w niniejszej sprawie nie obowiązywały, nie można uznać, że zostały wdrożone takie rozwiązania technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130, jakie ustawodawca określił w art. 16 ustawy zmieniającej z 2018 r. Oznacza to, że organy obu instancji wydały decyzje w niniejszej sprawie na podstawie obowiązujących przepisów: art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawa zmieniająca z 2015 r., art. 130 P.r.d. oraz rozporządzenia drogowego.
W tej sytuacji za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 130 ust. 1 i 4 P.r.d. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej z 2015 r.
Z tych samych względów niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 98 ust. 3 u.k.p. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej z 2015 r.
Zgodnie z art. 98 ust. 3 u.k.p., w brzmieniu obowiązującym od 4 czerwca 2018 r., w przypadku jednoczesnego popełnienia kilku naruszeń przez osobę, o której mowa w ust. 1, punkty im odpowiadające sumuje się. Jeżeli suma punktów odpowiadających naruszeniom przekracza 10, osoba ta otrzymuje 10 punktów.
Jak wynika jednak z art. 14 ust. 1 i ust. 2 ustawy zmieniającej z 2018 r., do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1 (P.r.d.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisów m.in. art. 98 ustawy zmienianej w art. 2 (u.k.p.) nie stosuje się (ust. 1). Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu ogłasza w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw informatyzacji komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust.
- 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie (ust. 2).
Ponieważ Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu nie ogłosił, do dnia stwierdzonych naruszeń oraz dnia wydania decyzji obu instancji, w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw informatyzacji komunikatu określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2018 r., pomimo, że od kilku lat funkcjonuje centralna ewidencja kierowców, na którą powołuje się Skarżąca twierdząc, że omawiany przepis miał zastosowanie w niniejszej sprawie, nie można uznać, że takie rozwiązania technicznych zostały wdrożone, co oznacza, że nie ma podstaw do przyjęcia, że art. 98 ust. 3 u.k.p., obowiązywał w tych dniach.
Sąd stwierdza, że nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, argumentacja Skarżącej wskazująca, że na miejscu zdarzenia nałożono na Skarżącą jedynie 11 punktów karnych, a w wyniku nie przyjęcia przez Skarżącą mandatu, dodatkowe punkty zostały Skarżącej naliczone bez Jej wiedzy rok później co jest sprzeczne z § 4 ust. 2 rozporządzenia drogowego.
Zgodnie § 4 ust. 2 rozporządzenia drogowego, przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem.
Zgodnie natomiast z § 4 ust. 4 rozporządzenia drogowego, wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia rozstrzygnięciem, o którym mowa w ust. 1.
W cyt. przepisach mowa jest jednak o wpisie tymczasowym, w § 4 ust. 1 rozporządzenia drogowego natomiast, prawodawca uregulował kwestię wpisu ostatecznego stanowiąc, że wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym.
W przedmiotowej sprawie, jak zostało to wyżej wyjaśnione, naruszenia popełnione przez Skarżącą zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem z 30 lipca 2020 r. Sądu Rejonowego dla [...]w W. sygn. akt [...], co oznacza, że na podstawie w § 4 ust. 1 rozporządzenia drogowego, prawidłowo Skarżącej naliczono punkty karne i dokonano wpisu ostatecznego po przesłaniu przez Sąd Rejonowy Karty informacyjnej z 12 kwietnia 2021 r. (pismo Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji z 22 października 2021 r.).
Sąd stwierdza, że niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 108 K.p.a., poprzez nierozważenie i nie wyjaśnienie całokształtu okoliczności, w których doszło do popełnienia przez Skarżącą wykroczeń drogowych, w szczególności faktu otrzymania przez Skarżącą informacji o zasłabnięciu przyjaciela i konieczności jak najszybszego udania się do niego przez Skarżącą oraz uznanie, że nadanie decyzji I instancji rygom natychmiastowej wykonalności było uzasadnione.
W ocenie Sądu, powoływana przez Skarżącą okoliczność otrzymania informacji o zasłabnięciu przyjaciela nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Niezależnie od faktu, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest dokumentacji potwierdzającej zaistnienie tej okoliczności, należy podkreślić, że powzięcie przez Skarżącą wspomnianej informacji nie uzasadniało dokonania przez Skarżącą manewrów drogowych skutkujących stwierdzonymi w niniejszej sprawie naruszeniami drogowymi. Skarżąca bowiem w pierwszej kolejności powinna poinformować instytucje powołane do udzielania w takiej sytuacji pomocy, a więc Policję czy też Pogotowie ratunkowe, które również jak Skarżąca musiały dopiero dotrzeć do miejsca, w której mogła być udzielona pomoc osobie potrzebującej.
W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organy prawidłowo uznały, że mające miejsce w niniejszej sprawie wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego w różny sposób nawet podczas jednego ciągu manewrów drogowych, skutkujące naliczeniem Skarżącej 27 punktów karnych, uzasadniało nadanie decyzji I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, ze względu na przemawiający za tym interes społeczny związany z zapewnieniem bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Biorąc pod uwagę powyższe, jak i nie stwierdzając innych naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które Sąd musi wziąć pod uwagę z urzędu, a które miałyby wpływ na rozstrzygniecie uzasadniający uwzględnienie skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak sentencji.