Uzasadnienie
W dniu 28 stycznia 2014 r. skarżący – Z. W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zajęcia stanowiska przez Trybunał Konstytucyjny. Dodał, że ściągnięcie kary pieniężnej przyniesie jego rodzinie niepowetowaną szkodę majątkową i osobistą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednak od tej zasady prawo przewiduje wyjątek przewidziany treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie, a ciężar wykazania istnienia tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy – w niniejszej sprawie na skarżącym.
Jednakże zanim przystąpi się do badania czy w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu należy ustalić, czy przedmiot zaskarżenia nadaje się do wstrzymania. W rozpoznawanym przypadku przedmiot wniosku to decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną. Sąd uznał zatem, że decyzja owa jest aktem noszącym znamiona wykonalności, wobec czego dopuszczalny jest wniosek o jej wstrzymanie.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza danych zawartych w aktach skłania Sąd do wniosku, że miesięczne środki, jakimi dysponuje skarżący są skromne i pochodzą z renty w wysokości 771 złotych, natomiast nałożona kara wynosi trzy tysiące złotych. Wprawdzie skarżący wraz ze swoją żoną osiągają dochód miesięczny brutto w kwocie 2.451 złotych, jednakże kwota ta w przeliczeniu na członków rodziny skarżącego, niezbędna do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, nie pozwala na poczynienie jakichkolwiek oszczędności. Obciążenie zatem miesięcznego budżetu skarżącego jakąkolwiek dodatkową kwotą z tytułu prowadzonej egzekucji może, w ocenie Sądu, pozbawić go niezbędnych środków do życia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.