Uzasadnienie
D. LTD z siedzibą na Ukrainie (dalej jako skarżąca), reprezentowana przez W. F.[...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 kwietnia 2010 r. wezwano W. F. do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 2 miesięcy pod rygorem odrzucenia skargi poprzez wykazanie, iż należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przypadku, gdy spełnia te przesłanki Sąd wezwał do podpisania skargi przez niego, a gdy nie spełnia tych przesłanek, do podpisania skargi przez osoby uprawnione do reprezentacji strony skarżącej. Jednocześnie Sąd wezwał do ustanowienia w wyżej zakreślonym terminie pełnomocnika do doręczeń w kraju
Przesyłka zawierająca przedmiotowe wezwania została doręczona w dniu 27 kwietnia 2010 r. Do chwili obecnej wezwania nie zostały wykonane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
Zgodnie z art.
- 46. § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji zawartej w art. 37 § 1 tej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z powyższych przepisów wynika, że reprezentant strony może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym.
Jednocześnie w myśl art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego.
Przepis art. 299 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. W razie niedopełnienia tego obowiązku, sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (art. 299 § 2).
W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej nie przedłożył stosownego pełnomocnictwa, a ponadto nie udokumentował, iż spełnia przesłanki wymienione w art. 35 p.p.s.a. W związku z powyższym został wezwany do uzupełnienia braków formalnych w tym zakresie, w tym alternatywnie do podpisania skargi przez osoby uprawnione do reprezentacji strony skarżącej. Wezwanie zostało doręczone w dniu 27 kwietnia 2010 r. zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał w dniu 28 czerwca 2010 r. Do chwili obecnej braki te nie zostały uzupełnione.
Art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.