Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2005r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § l pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 18 ust. l pkt 2 w zw. z art. 15 ust. l pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. C. - skarżącego od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2005r. mocą której cofnięto skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ ustalił, że w dniu [...] grudnia 2003r. Sąd Rejonowy w [...] uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstwa z art. 190 § l kk (groźba karalna) i za to wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 30 stawek dziennych (sygn. wyroku. [...], wyrok uprawomocnił się w dniu [...] grudnia 2003r.). Powołując się na akta sprawy karnej wskazano, że skarżący w dniu [...] sierpnia 2003r. groził J. S. i jego żonie pozbawieniem ich życia, poprzez przebicie widłami, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonych uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione.
Komendant Główny Policji uznał, że skarżący nie stosuje się do obowiązującego prawa, narusza porządek prawny, a zatem nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o broni i amunicji. Zdaniem Organu od posiadaczy tak szczególnego, reglamentowanego ustawą o broni i amunicji prawa, jakim jest pozwolenie na broń, organy Policji oczekują nieskazitelnej postawy, a jej przejawem jest przede wszystkim respektowanie ustanowionego prawem porządku. W ocenie Organu fakt uznania skarżącego winnym popełnienia ww. przestępstwa uzasadnia zaliczenie go do grupy osób, co do których istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem Organu katalog przestępstw wymienionych w art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie jest zamknięty tak więc popełnienie innego, niewymienionego w nim przestępstwa, może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń na podstawie art.
- 18. ust. l pkt 2.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Pan B. C. wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji. Stwierdził, iż bezpodstawnie zakwalifikowano go do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. l pkt 6 ustawy. Podniósł, że popełnił wprawdzie przestępstwo, ale nie takie, o którym mowa w rozdziale XIX k.k., a więc przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu. W jego ocenie zastosowano wobec niego zbyt rozszerzającą interpretację czynu, który nie miał związku z użyciem broni lub posługiwaniem się nią. Wskazał, że broń myśliwską posiada od 1980r. i nigdy nie użył jej niezgodnie z prawem. Zarzucił też organom policji brak wnikliwości przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, o czym miało świadczyć stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji Komendanta Głównego Policji, że jest skłócony z częścią mieszkańców swojej miejscowości. Zdaniem skarżącego opinia ta jest następstwem incydentalnego konfliktu z sąsiadem.
Skarżący dołączył do skargi opinię podpisaną przez sekretarza gminy i wójta, z której wynika, iż jest obywatelem zdyscyplinowanym i sumiennie wywiązującym się z obowiązków w stosunku do samorządu lokalnego. W opinii wskazano, że chętnie służy radą i pomocą, udziela się w Ochotniczej Straży Pożarnej i Kole Łowieckim.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko i wskazał, że przepis art. 18 ust. l pkt 2 w zw. z art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter wiążący, i w związku z tym w świetle wyroku sądowego nie mogła zapaść inna decyzja niż cofająca pozwolenie. Uznał, że wskazanie przez organ II instancji, iż w materiałach postępowania znajduje się informacja, że skarżący jest skłócony z częścią mieszkańców, nie miało dla tej sprawy decydującego znaczenia. W ocenie Organu zasadności rozstrzygnięcia nie zmienia dołączona opinia o Panu B. C. podpisana przez wójta i sekretarza gminy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialną podstawę orzekania regulują przepisy art. 18 ust.1 pkt.2 w zw. z art.15 ust.1 pkt.6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 1999r., Nr 53, poz.549 z póź.zm.). Zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 18 ust.1 pkt.2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt.6. Przepis art. 15 ust. 1 pkt.6 uznaje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.
W ocenie Sądu, w ustalonym przez organ stanie faktyczny, powołane przepisy zostały zastosowane prawidłowo. Skarżący w dniu [...] sierpnia 2003r. groził J. S. i jego żonie pozbawieniem ich życia, poprzez przebicie widłami, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonych uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione. Konsekwencją tego czynu był prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2003r. mocą którego skarżący uznany został za winnego popełnienia przestępstwa z art. 190 § l kk (groźba karalna) i za to wymierzono mu karę grzywny w wymiarze 30 stawek dziennych (sygn. wyroku. [...]).
Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Jedną z takich "kategorii" osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że organ Policji cofa pozwolenie na broń z chwilą ujawnienia, że osoba, która posiada pozwolenie na broń, jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skazujący wyrok Sądu Rejonowego w [...], zgodnie z którym uznano skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa z art. 190 § l kk (groźba karalna) obligował wręcz organ do przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską.
Groźba karalna kierowana do sąsiadów jest wprawdzie przestępstwem usytuowany w kodeksie karnym w rozdziale dotyczącym przestępstw przeciwko wolności ale jak podkreślał wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny w swoich wyrokach, skłonność do nadużywania alkoholu, awantur, nadmierna porywczość dyskwalifikują posiadacza broni i urealniają obawę, że może jej użyć w celach sprzecznych z porządkiem publicznym. Kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne - jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego.
W ocenie Sądu nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy zapadły także w postępowaniu prywatno skargowym i to niezależnie od wymiaru kary. Od osób posiadających uprawnienie do posiadania broni należy oczekiwać poszanowania prawa i nieposzlakowanej opinii. Fakt naruszenia przez skarżącego porządku prawnego, skutkujący prawomocnym orzeczeniem sądu karnego uzasadnia ocenę, iż nie powinien on posiadać pozwolenia na broń.
W ocenie Sądu bez znaczenia w tej sprawie są przedstawione pozytywne opinie podpisane przez wójta i sekretarza gminy. Sąd nie kwestionuje faktu, że skarżący może w stosunkach organizacyjnych, koleżeńskich i administracyjnych być postrzegany jako osoba godna zaufania. Niemnie jednak nie zmienia to faktu, że nadmierna porywczość, która przejawiła się w kontakcie nawet jednorazowym z sąsiadem dyskwalifikują posiadacza broni. Broń jako dobro szczególnie reglamentowane ustawą o broni i amunicji, może być w ocenie Sądu powierzone osobie o wyjątkowych predyspozycjach i nieskazitelnej postawie, a jej przejawem jest przede wszystkim respektowanie ustanowionego prawem porządku.
Podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia procedury nie znajdują w ocenie Sądu uzasadnienia w zebranym w sprawie materiale dowodowym.
Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.