Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez M. W. (dalej: "Strona", "Skarżący") wspólnika spółki cywilnej [...] (dalej: "Spółka", "Producent") jest decyzja z [...] września 2019 r. nr [...] Głównego Inspektora Nadzory Budowlanego (dalej: "organ", "Główny Inspektor"), wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB") Nr [...] z [...] czerwca 2019 r., nakładającą na Producenta karę pieniężną w wysokości 18 000 zł.
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym.
[...]WINB w dniach [...] 2018 r. przeprowadził kontrolę u sprzedawcy, tj. w [...] sp. z o.o., ul. [...] S. (miejsce kontroli: [...], ul. [...]). Kontroli podlegał m.in. wyrób budowlany: element murowy ceramiczny typu U kat. II cegła pełna 250x120x65mm klasy 15.
Postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2018 r., z uwagi na brak oznakowania wyrobu budowlanego CE oraz nieprawidłowości w informacjach towarzyszących oznakowaniu CE, [...]WINB, zabezpieczył przed dalszym przekazywaniem 212 sztuk kontrolowanego wyrobu budowlanego.
Podczas ww. kontroli pobrano do badań próbkę przedmiotowego wyrobu budowlanego i zlecono jej badanie akredytowanemu laboratorium - Polskiemu Centrum Badań i Certyfikacji S.A. Laboratorium Wyrobów Budowlanych w G. - które po ich przeprowadzeniu sporządziło sprawozdanie z badań nr [...], wydanie 1 z [...] czerwca 2018 r.
W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, 10 sierpnia 2018 r. organ wojewódzki wszczął postępowanie administracyjne w sprawie niespełnienia wymagań wynikających z art. 4 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2019 r" poz. 266, dalej: "u.w.b."), przez wyrób budowlany pn.: element murowy ceramiczny typu U kat. II cegła pełna 250x120x65mm klasy 15, wyprodukowany przez [...] [...], [...]O., w ilości 212 sztuk, o czym pismem z tego samego dnia zawiadomił podmiot uznany za producenta: [...] oraz kontrolowanego sprzedawcę.
W wyniku kontroli sprawdzającej przeprowadzonej [...] listopada 2018 r. u sprzedawcy, w toku której stwierdzono, iż powyższy wyrób budowlany został wycofany z obrotu, na dowód czego kontrolowany przedłożył kopię faktury VAT nr [...] z [...] października 2018 r. Przedmiotowe postępowanie administracyjne zostało zakończone decyzją [...]WINB z [...] listopada 2018 r., umarzającą postępowanie administracyjne.
[...]WINB 14 grudnia 2019 r., wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej na producenta tj.: [...], który wprowadził do obrotu przedmiotowy wyrób budowlany. Decyzją z [...] lutego 2019 r., nałożył karę pieniężną w wysokości 18 000 zł na ww. podmiot.
Główny Inspektor decyzją z [...] kwietnia 2019 r., uchylił w całości ww. decyzję [...]WINB z [...] lutego 2019 r. i umorzył w całości postępowanie pierwszej instancji z uwagi na fakt, iż organ wojewódzki za stronę postępowania administracyjnego niezasadnie uznał [...]. W konsekwencji czego postępowanie zakończone decyzją nr [..] z dnia [...] lutego 2019 r., nie toczyło się z udziałem obu stron, tj. wspólników spółki cywilnej [...] s.c. [...] (dalej: "Spółka", "Producent").
[...]WINB pismem z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej na Producenta, który wprowadził do obrotu wyrób budowlany o nazwie: element murowy ceramiczny typu U kat. II cegła pełna 250 x 120 x 65 mm, klasy 15 (dalej "sporny/przedmiotowy wyrób budowlany"), nieposiadający właściwości użytkowych określonych przez producenta w deklaracji właściwości użytkowych nr [...], co wykazały badania laboratoryjne przeprowadzone w Polskim Centrum Badań i Certyfikacji S.A. Laboratorium Wyrobów Budowlanych w G..
Postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej zostało zakończone decyzją [...] WINB nr [...] z [...] czerwca 2019 r., wydaną na podstawie art. 36b u.w.b., nakładającą karę pieniężną w wysokości 18 000 zł, solidarnie na Producenta.
Pismem z 9 lipca 2019 r. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji.
Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji Główny Inspektor wskazał, że mając na uwadze, że sporny wyrób budowlany objęty jest normą zharmonizowaną [...] Wymagania dotyczące elementów murowych - Część 1: Elementy murowe ceramiczne, powinien zatem spełniać wymagania określone rozporządzeniem Nr [...].
Organ wskazał dalej, że producent wystawił w 2018 r. dla przedmiotowego wyrobu budowlanego (oznakowanego CE) deklarację właściwości użytkowych Nr [...], w której jako normę, którą zastosował do oceny zasadniczych charakterystyk wskazał [...]. Producent zadeklarował m.in. średnią i znormalizowaną wytrzymałość na ściskanie (odpowiednio 44,7 i 15 N/mm2) oraz absorpcję wody (< 10,4%).
Wyniki badań przeprowadzonych przez akredytowane laboratorium -Polskie Centrum Badań i Certyfikacji S.A. Laboratorium Wyrobów Budowlanych w G., na zlecenie [...] WINB, zgodnie z procedurą badawczą (według normy PN-EN 772-1:2011+A1:2015 Metody badań elementów murowych - Część 1 Określenie wytrzymałości na ściskanie), potwierdziło deklarowaną przez producenta znormalizowaną wytrzymałość na ściskanie. Natomiast badanie w zakresie właściwości średniej wytrzymałości na ściskanie (przeprowadzone według normy PN-EN 772-1:2011+A1:2015) oraz w zakresie absorpcji wody (przeprowadzone według normy PN-EN 772-21:2011 Metody badań elementów murowych – Część 21: Określenie absorpcji wody ceramicznych i silikatowych elementów - murowych przez absorpcję zimnej wody), nie potwierdziło deklaracji producenta.
Zgodnie z rozdz. 5.3.4 normy EN 771-1:2011+A1:2015 średnia wytrzymałość na ściskanie nie powinna być mniejsza niż deklarowana wytrzymałość na ściskanie. Producent zadeklarował średnią wytrzymałość na ściskanie 44,7 [N/mm2], podczas wynik badania wykazał niższą wartość 42,5 [N/mm2].
Ponadto, zgodnie z rozdz. 5.3.7.1 ww. normy średnia wartość absorpcji wody nie powinna być większa niż deklarowana wartość absorpcji wody. Producent zadeklarował absorpcję wody < 10,4 [%], podczas gdy badanie wykazało 12%.
Mając powyższe na uwadze Główny Inspektor stwierdził, że przedmiotowy wyrób budowlany nie spełnia wymagań określonych ustawą o wyrobach budowlanych, albowiem nie posiada on właściwości, które spełniałyby zadeklarowane przez producenta właściwości w zakresie właściwości średniej wytrzymałości na ściskanie oraz absorpcji wody. W ocenie Głównego Inspektora takie działanie producenta wypełnia dyspozycję przepisu art. 36b u.w.b.
Odnosząc się do przesłanek uwzględnianych przy ustalaniu wysokości kary, wymienionych w art. 36j ust. 3 u.w.b., organ wskazał, że istotne znaczenie z punktu widzenia oceny stopnia naruszenia przepisów ustawy mają obowiązujące dla poszczególnych wyrobów budowlanych systemy oceny i weryfikacji stałości właściwości użytkowych. Im wyższy system, tym wpływ wyrobu na spełnienie podstawowych wymagań związanych z bezpieczeństwem obiektów budowlanych jest wyższy. Norma zharmonizowana EN 771-1+A1:2015, która obejmuje swoim zakresem przedmiotowy wyrób budowlany, wskazuje system 4 dla elementów murowy kategorii II (zob. Tabl. ZA.2 tej normy), który został zastosowany przez producenta (por. deklarację właściwości użytkowych [...] z 2018 r.), będący najniższym z systemów.
Główny Inspektor zauważył, że przedmiotowy wyrób budowlany nie spełnia dwóch (z trzech przebadanych) deklarowanych przez producenta właściwości użytkowych. Natomiast zakres odstępstw faktycznych od wartości deklarowanych właściwości w zakresie średniej wytrzymałości na ściskanie wynosi 4,92%, zaś absorpcji wody 13,33%. Tym samym, organ stwierdził, że stopień naruszenia przepisów ustawy jest w badanej sprawie umiarkowany.
Główny Inspektor wskazał również, że począwszy od 1 stycznia 2017 r. (data wejścia w życie przepisów dotyczących kar pieniężnych), jedynie [...] WINB w toku kontroli przeprowadzonej u sprzedawcy: [...] miejsce kontroli: [...], ul. [...], stwierdził nieprzestrzeganie przez producenta przepisów ustawy o wyrobach budowlanych w zakresie takich samych wyrobów (element murowy ceramiczny typu U kat. II cegła pełna 250 x 120 x 65 mm, klasy 15), tj. stwierdził nieprawidłowości formalne w deklaracji właściwości użytkowych oraz brak oznakowania CE i informacji towarzyszących oznakowaniu CE. Biorąc pod uwagę te ustalenia organ stwierdził, że wyroby producenta były dotychczas dwukrotnie kontrolowane, w tym raz poddano je badaniom, które wykazały, że wyrób nie spełnia deklarowanych właściwości. Wobec powyższego, zasadnym jest nieznaczne zwiększenie wysokości kary pieniężnej.
Organ wskazał następnie, że organ wojewódzki, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wziął pod uwagę m.in. współpracę z organem w trakcie prowadzonego postępowania, przyczyniając się do jego szybkiego zakończenia. Powyższe stanowiło okoliczność łagodzącą przy ustaleniu kary pieniężnej. Jednak producent nie udzielił odpowiedzi na wezwania [...], mające na celu ustalenie liczby wyrobów budowlanych wprowadzonych do obrotu lub udostępnionych na rynku krajowym niezgodnych z wymaganiami ustawy, co utrudniło prowadzenie postępowania odwoławczego. Zatem powyższa okoliczność przemawia za zwiększeniem wysokości kary pieniężnej.
Główny Inspektor biorąc pod uwagę stopień naruszenia przepisów ustawy (umiarkowany), jak również okoliczności obciążające okoliczności (brak współpracy z organem prowadzącym postępowanie odwoławcze oraz uprzednie naruszenie przepisów ustawy), stwierdził, że adekwatną do okoliczności sprawy i stopnia zawinienia producenta byłaby znacząco wyższa kara pieniężna. Jednak mając na uwadze art. 139 K.p.a., organ wskazał, że nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.
Odnosząc się do podnoszonego przez Skarżącą zarzutu dotyczącego wymierzenia kary w wysokości przekraczającej wartość towaru, Główny Inspektor wyjaśnił, że żaden przepis prawa w ustawie o wyrobach budowlanych odnoszący się do kwestii wymierzania kar, nie uzależnia ustalenia jej wysokości od wartości zakwestionowanego wyrobu budowlanego.
Główny Inspektor wskazał też, że stwierdzona przez organ wojewódzki niezgodność wyrobu z deklarowanymi właściwości użytkowymi ma charakter trwały i nie podlega usunięciu w ramach postępowania naprawczego (w przeciwieństwie do nieprawidłowości formalnych, które da się usunąć). Dlatego też w badanej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania wskazany przez producenta art. 36j ust. 4 u.w.b.
Główny Inspektor nie zgodził się również z producentem, że kara pieniężna nałożona przez [...]WINB była krzywdząca, gdyż maksymalne zagrożenie ustawowe za popełniony przez producenta delikt administracyjny wynosi 100 000 zł.
W skardze z 9 listopada 2019 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżył decyzję Głównego Inspektora z [...] września 2019 r. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
- 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez rozpatrzenie w sposób niewyczerpujący, bez uwzględnienia słusznego interesu wspólników Spółki jako strony postępowania oraz nie uwzględnienie okoliczności mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie postępowania w związku z pominięciem podniesionych w odwołaniu okoliczności wskazujących na zasadność zastosowania przepisu art. 30 oraz art. 36j ust. 4 u.w.b.
- 2) art. 11 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez brak wskazania przez organ I instancji w jakikolwiek sposób zindywidualizowanych podstaw i warunków zastosowanych do ustalenia w oparciu o ogólne kryteria wskazane w art. 36j ust. 3 u.w.b., wymierzonej kary pieniężnej oraz określenie tych kryteriów przez organ II instalacji w zaskarżanej decyzji w sposób całkowicie swobodny,
- 3) art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 36j ust. 3 u.w.b., przez organ I instancji poprzez brak wskazania w treści uzasadnienia wydanej decyzji zindywidualizowanych przesłanek i podstaw wymierzenia kary pieniężnej w konkretnej kwocie wynoszącej 18.000 zł,
- 4) art. 30 ust. 1 pkt 1 oraz art. 31 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 4 u.w.b., w ten sposób, iż organ ten nie zastosował dyspozycji wynikającej z tych przepisów w postępowaniu kontrolnym prowadzonym wobec Spółki mimo istnienia przesłanek w tym zakresie, co skutkowało następczo uruchomieniem postępowania z art. 36b u.w.b. i wymierzeniem kary pieniężnej,
- 5) art. 36j ust. 3 u.w.b., poprzez brak wskazania przez organ I instancji w ogóle konkretnych kryteriów przyjętych do ustalenia wysokości nałożonej na Spółkę kary pieniężnej oraz określenie przez organ II instancji tych kryteriów zbyt swobodnie, w sposób nie korespondujący z okolicznościami faktycznymi zaistniałymi w sprawie oraz poprzez to nie przekonujący do zasadności określenia kary w nałożonej wysokości.
W uzasadnieniu skargi Skarżący przyznał, że przedmiotowy wyrób budowlany w wyniku przeprowadzonego badania rzeczywiście w zakresie dwóch właściwości użytkowych wykazał wartości odbiegające od wartości określonych w deklaracji właściwości użytkowych nr [...] wystawionej przez Spółkę. Podniósł jednak, że organy prowadzące postępowanie nie wykazały w sposób jednoznaczny, że wyrób ten nie był w stanie spełniać tych kryteriów, a co za tym idzie posiadać w dalszym ciągu przymiot zgodności w wymogami ustawy o wyrobach budowlanych po zrealizowaniu procedury określonej w art. 30 ust. 1 pkt 1 lub art. 31 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 4 ustawy o wyrobach budowlanych.
Zdaniem Skarżącego, skoro taka możliwość istniała oraz istniała procedura, która winna była zostać uruchomiana przez organ I instancji należy dokonać oceny tej okoliczności oraz jej wpływu na dalsze rozstrzygnięcia zapadłe w przedmiotowym postępowaniu.
Skarżący wyjaśnił, że sporny wyrób budowlany był wprowadzany na rynek jak wyrób klasy 15 tj. wyrób z deklarowaną klasą określającą jego przeznaczenie i zastosowanie w zakresie wytrzymałości konstrukcyjnych, w których miałby być stosowany. Jest to spójne z wartością zadeklarowanej wytrzymałości znormalizowanej wyrobu określonej w deklaracji właściwości użytkowych. Wskazanie (zadeklarowanie) w deklaracji właściwości użytkowych wartości średniej wytrzymałości na ściskanie na poziomie zgodnym z parametrem ustalonym w ramach wstępnego badania typu należy uznać za mało racjonalne przy deklarowanym zakresie zastosowania wyrobu w klasie 15, jednak w kontekście obowiązku zapewnienia przez wprowadzony do obrotu wyrób budowlany, mając na uwadze jego deklarowane zastosowanie do konstrukcji przenoszących obciążenia (wytrzymałość znormalizowana 15 N/mm2) czyli konstrukcje projektowane do takiej nośności nie zachodziło ryzyko zagrożenia przez obiekt, w którym byłby wyrób ten zastosowany wymagań podstawowych dotyczących nośności i stateczności konstrukcji czy bezpieczeństwa użytkowania i dostępności obiektu.
Przyjąć należy, że stosowanie wyrobów następuje zgodnie z wymogami projektów budowlanych, a odpowiadają za to profesjonalnie przygotowane do pełnienia funkcji w procesach inwestycyjnych osoby. Wymóg ten wynika także wprost z treści ustawy o wyrobach budowlanych (m.in. art. 4). Zaistniała niezgodność wartości deklarowanej średniej wytrzymałości na ściskanie z wartością ustaloną w ramach badania kontrolnego mogła zostać usunięta w ramach postępowania wszczętego i prowadzonego w trybie art. 30 ust. 1 pkt 1 lub 31 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 4 zdanie 2 ustawy o wyrobach budowlanych. Przedmiotowe wyroby budowlene w wyniku wszczętego przez organ postępowania w oparciu o w/w przepisy ustawy o wyrobach budowlanych mogły zostać bez uszczerbku dla ich deklarowanego zamierzonego zastosowania przeklasyfikowane w zakresie deklarowanej wytrzymałości średniej na ściskanie. Byłaby to wyłącznie czynność techniczna, biorąc cały czas pod uwagę ich zamierzoną deklarowaną wytrzymałość znormalizowaną oraz klasę wyrobu definiującą ich docelowe zastosowanie w konstrukcjach murowych przenoszących obciążenia.
Mogło to zatem nastąpić bez uszczerbku dla zamierzonego zastosowania wyrobu, bez uszczerbku dla spełniania przez obiekty, w których wyrób ten zostałby zastosowany wymagań podstawowych, a także doprowadziłoby to do usunięcia stanu niezgodności pomiędzy wartościami wytrzymałości średniej na ściskanie, a wartości ustalonej w wyniku badania kontrolnego.
Zdaniem Skarżącego, w podobny sposób można było doprowadzić do usunięcia stanu niezgodności w odniesieniu do właściwości użytkowej, którą jest absorpcja wody. Z uwagi na przeznaczenie wyrobu do zastosowania w zewnętrznych murach niezabezpieczonych zadeklarowana została również wartość absorpcji wody jako właściwość użytkowa, przy czym ani norma EN-771- 1:2011+A1:2015, ani przepisy prawa budowalnego nie określają wartości granicznych dla tej właściwości użytkowej przy definiowanym zamierzonym zastosowaniu wyrobu. Jest to zatem wyłącznie kwestia wynikająca z typu wyrobu, właściwości fizykochemicznych surowca zastosowanego do jego produkcji czy techniki wypalania. Oznacza to, że wyrób o nasiąkliwości 10% tak samo będzie zapewniał zachowanie przez konstrukcję murową wymagań podstawowych dla obiektu, jak i wyrób o nasiąkliwości 15%, o ile z daną konstrukcją nie będą wiązały się określone szczególne wymagania konstrukcyjno-projektowe.
Na rynku jest wiele wyrobów murowych typu U o takich poziomach nasiąkliwości, które z powodzeniem są stosowane w deklarowanym zakresie. Sporny wyrób budowlany nie jest przeznaczony do szczególnych zastosowań, zatem przy stwierdzonej różnicy wartości absorpcji wody wynoszącej 13,33% istniała możliwość zmiany deklaracji właściwości użytkowych i dostosowania wyrobu w zakresie tej właściwości użytkowej do zaktualizowanej jego wartości bez uszczerbku dla warunków zastosowania wyrobu oraz dla wymagań związanych z wprowadzaniem do obrotu wyrobów budowlanych.
Skarżący podniósł, że organ I instancji nie zajął w ogóle stanowiska w przedmiocie podnoszonego wyżej zarzutu naruszenia prawa, zaś organ II instancji jedynie szczątkowo odniósł się do możliwości zastosowania przepisu art. 36b ust.4 u.w.b., w niniejszym postępowaniu nie oceniając podnoszonego zarzutu oraz jego wagi dla wydanego przez organ orzeczenia.
Skarżący dodał, że organ I instancji w wydanej decyzji w ogóle nie zawarł wyjaśnień dotyczących kryteriów ustalenia kary pieniężnej w konkretnej kwocie 18.000 zł, gdyż trudno za takie uznać ogólne wskazanie na treść art. 36] ust. 3 u.w.b. i zawarte w tym przepisie przywołanie ogólnych kryteriów ustalania kary. Sytuację próbował naprawić organ II instancji, ale argumentacja przywołana w uzasadnieniu decyzji organu w tym zakresie jest nieprzekonująca, bardzo swobodna i nadal pozostaje wątpliwość co do podstaw ustalenia kary w orzeczonej wysokości.
Zdaniem Skarżącego, kryteria przyjęte w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji budzą szereg wątpliwości. Organ odwoławczy wskazał, iż stopień naruszenia przepisów jest umiarkowany, gdyż niezgodność objęła 2 z 3 przebadanych właściwości użytkowych. Jednakże wszystkich właściwości zadeklarowanych w deklaracji właściwości użytkowych było 11, zatem skoro nie badano pozostałych to nie ma podstaw, aby przyjmować, że pozostałe 7 także były niezgodne. Stąd pojawia się wątpliwość skoro 2 z 3 właściwości to umiarkowany stopień naruszenia wg organu, to jaki status należałoby zastosować do proporcji 2 z 11 właściwości i dlaczego akurat organ nie przyjął takiego albo jeszcze innego pośredniego stopnia kwalifikowania tego kryterium? Wszak obowiązuje reguła określona w art. 81a K.p.a.
Skarżący podniósł również, że organ uznał, że inne poza prowadzonym przez [...]WINB postępowanie dotyczące produkowanego przez Spółkę wyrobu budowanego to okoliczność obciążająca. Pytanie jednak dlaczego zakres tego postępowania oraz jego skutek nie zostały przez organ przywołane i dlaczego nie miały znaczenia dla oceny tego kryterium. W rzeczywistości to drugie postępowanie prowadzone przez Wojewódzkiego [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczyło jedynie zastrzeżeń formalnych do dokumentacji wyrobu i po jej uzupełnieniu oraz poprawieniu zostało zakończone umorzeniem.
Zatem skala oraz zakres obu tych postępowań nie były w pełni tożsame i porównywalne, szczególnie w zakresie konsekwencji uzasadniających wymierzenie kary pieniężnej. Pojawia się więc wątpliwość, dlaczego takie okoliczności nie są brane przez organ pod uwagę, a jedynie uwzględniany jest "suchy" fakt ilości wszczętych lub prowadzonych postępowań. Takie kryterium jest nieprecyzyjne i nie budzi zaufania oraz wywołuje podejrzenie, że organ dobiera kryteria ustalenia kwoty w taki sposób, aby maksymalnie podnieść jej wysokość, nie zaś aby dokonać jej obiektywnie słusznego ustalenia.
Skarżący dodał, że kolejnym elementem przywołanym przez organ jako element wymierzania kwoty orzeczonej kary jest liczba wyrobów budowlanych wprowadzonych do obrotu niezgodnych z wymaganiami. Organ przy tym kryterium nie czyni żadnych uwag ani ustaleń. Częściowo może być to skutkiem braku udzielenia przez Spółkę odpowiedzi na wezwanie organu II instancji w tym zakresie, jednakże czynienie w tym zakresie prostego założenia, że ilość wyprodukowanych wyrobów jest równoznaczna z ilością wyrobów wadliwych w takich okolicznościach jest co najmniej nieprawdziwe. Kontrola zarówno na etapie wstępnego badania wyrobu, jak i dalej na etapie kontroli jakości w ramach zakładowej kontroli produkcji, a także kontrola wyrobów w ramach badań realizowanych w trakcie procedury kontrolnej dokonywanej w ramach czynności organów opiera się na kontroli statystycznej oraz badaniach statystycznych. Tak jest skonstruowany system pobierania próbek i do tego systemu odnoszą się uzyskiwane wyniki badań i ocen.
Oznacza to, że teoretycznie pobranie z partii wyrobów zabezpieczonych w trakcie kontroli u sprzedawcy w 2018 r. ponownie próbek i ich ponowne podanie badaniu w zakresie tych samych właściwości użytkowych mogłoby przynieść odmienny wynik, zgodny z wartościami deklarowanymi przez Spółkę w deklaracji właściwości użytkowych. Aktualnie tym co jest pewne to fakt, iż w ramach kontroli zabezpieczonych zostało 212 szt. wyrobu i taka ilość znajdowała się w obrocie u sprzedawcy wyrobu. W wydanym rozstrzygnięciu organ II instancji nie wykazał zatem w jakim stopniu oraz w jakim zakresie podniesione wątpliwości zostały rozstrzygnięte w kontekście stopnia wpływu na wysokość orzeczonej kary.
Skarżący podkreślił ponadto, że organ I instancji wskazał w sposób ogólny, że taka współpraca miała miejsce i uznał to za okoliczność łagodzącą wymiar kary, przy czym nie wskazał w jaki konkretny sposób oraz w jakim stopniu. Natomiast organ II instancji wskazał, że współpracy takiej z nim nie było, a wręcz był brak współpracy, co nie przyczyniło się do szybkiego zakończenia postępowania i w ocenie organu ta okoliczność stanowi kryterium obciążające wpływające na podwyższenie wymiaru kary. Skarżący stwierdził, że zarówno jedno, jak i drugie postępowanie nie cechowały się przewlekłym czasem trwania, zaś postawa przejawiana przez Spółkę nie prowadziła do utrudniania postępowania.
Skarżący wskazał, że przyjęcie przez organ II instancji, że brak odebrania wezwań do uzupełnienia informacji o wyrobie było działaniem nacechowanym brakiem chęci do współpracy z organem oraz tym samym zdaniem organu byt to element skutkujący przedłużeniem postępowania i uzasadniający z tego powodu podwyższenie kwoty kary jest wnioskiem a priori, błędnym i krzywdzącym. Powodem bowiem, braku odebrania pism były przyczyny związane z nieobecnością Strony na miejscu w tym okresie oraz ustaleniami dotyczącymi kompetencji i zakresu prowadzenia spraw poszczególnych firm wchodzących w skład Spółki prowadzonej przez wspólników i realizującej kilka odrębnych przedsięwzięć. Okoliczności te odbiegają zatem od założonej z góry przez organ II instancji tezy o złej woli wyrażonej w ramach postępowania odwoławczego przez wspólników Spółki.
Zdaniem Skarżącego organy w ogóle lub w stopniu niewystarczającym wykazały, na jakiej podstawie orzeczona została kara pieniężna dla Spółki w kwocie 18.000 zł oraz dlaczego akurat ta kwota z przedziału od 0 zł do 100.000 zł jest właściwa i adekwatna do stwierdzonego naruszenia przepisów ustawy, a tym samym nie przekonały w sposób konieczny - o ile nawet zaakceptować by jej zasadność - do słuszności decyzji oraz do zaakceptowania jej rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie Sąd dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania [...] (dalej: "Uczestnik").
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest art. 36b u.w.b. Zgodnie z tym przepisem producent, który umieszcza oznakowanie CE albo znak budowlany na wyrobie budowlanym, który nie posiada właściwości użytkowych określonych w deklaracji właściwości użytkowych lub krajowej deklaracji, podlega karze pieniężnej w wysokości do 100 000 zł.
Zgodnie z niebudzącymi wątpliwości ustaleniami organów, dokonanymi w toku postępowania administracyjnego podmiotem, który wyprodukował sporny wyrób budowlany i wprowadził do obrotu, a więc producentem jest Spółka. Zgodnie z art. 2 pkt 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. U. L 88 z 4.4.2011, s. 5 ze zm., dalej: "rozporządzenie 305/2011"), "producent" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która produkuje wyrób budowlany lub która zleca zaprojektowanie lub wyprodukowanie wyrobu budowlanego i wprowadza ten wyrób do obrotu pod własną nazwą lub znakiem firmowym. Jak wynika natomiast z art. 2 pkt 1 rozporządzenia 305/2011 "wyrób budowlany" oznacza każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, którego właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych. Taki też jest cel wyprodukowania i wprowadzenia do obrotu spornego wyrobu budowlanego.
Nie budzą też wątpliwości ustalenia organów, że Spółka wystawiła dla przedmiotowego wyrobu budowlanego, oznakowanego CE, deklarację właściwości użytkowych [...], w której jako normę, zastosowaną do oceny zasadniczych charakterystyk, wskazała EN 771-1+A1:2015 i w której zadeklarowała m.in. średnią wytrzymałość na ściskanie – 44,7 N/mm2 oraz absorpcję wody < 10,4%. Obie jednak zadeklarowane właściwości nie odpowiadały stanowi faktycznemu, badania bowiem przeprowadzone przez akredytowane laboratorium Polskie Centrum Badań i Certyfikacji S.A. Laboratorium Wyrobów Budowlanych w G., na zlecenie [...]WINB, zgodnie z procedurą badawczą według normy PN-EN 772-1:2011+A1:2015 wykazały niższą wartość średniej wytrzymałości na ściskanie – 42,5 N/mm2 oraz wyższą absorpcję wody – 12%.
Powyższych ustaleń nie kwestionuje Skarżący wskazując w skardze, że nie ulega wątpliwości, że dwie ze zbadanych właściwości odbiegały w zakresie potwierdzanych w badaniu wartości od tych wartości, które zostały zadeklarowane w wystawionej dla tego wyrobu deklaracji właściwości użytkowych. Tymczasem zgodnie z rozdz. 5.3.4 normy EN 771-1:2011+A1:2015 średnia wytrzymałość na ściskanie nie powinna być mniejsza niż deklarowana wytrzymałość na ściskanie, a zgodnie z rozdz. 5.3.7.1 ww. normy średnia wartość absorpcji wody nie powinna być większa niż deklarowana wartość absorpcji wody.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 4 u.w.b., wyrób budowlany może być wprowadzony do obrotu lub udostępniany na rynku krajowym, jeżeli nadaje się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych, w zakresie odpowiadającym jego właściwościom użytkowym i zamierzonemu zastosowaniu co oznacza, że jego właściwości użytkowe umożliwiają prawidłowo zaprojektowanym i wykonanym obiektom budowlanym, w których ma on być zastosowany w sposób trwały, spełnienie podstawowych wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 zd. 1 u.w.b., wyrób budowlany objęty normą zharmonizowaną lub zgodny z wydaną dla niego europejską oceną techniczną, może być wprowadzony do obrotu lub udostępniany na rynku krajowym wyłącznie zgodnie z rozporządzeniem Nr 305/2011. Jak wynika natomiast z art. 4 ust. 1 rozporządzenia 305/2011, jeżeli wyrób budowlany objęty jest normą zharmonizowaną lub jest zgodny z wydaną dla niego europejską oceną techniczną, producent sporządza deklarację właściwości użytkowych przy wprowadzeniu takiego wyrobu do obrotu. W świetle art. 8 ust. 2 zd. 3 rozporządzenia 305/2011, poprzez umieszczenie lub zlecenie umieszczenia oznakowania CE producent wskazuje, że bierze na siebie odpowiedzialność za zgodność wyrobu budowlanego z deklarowanymi właściwościami użytkowymi oraz za jego zgodność ze wszystkimi mającymi zastosowanie wymaganiami określonymi w niniejszym rozporządzeniu i innym stosownym ustawodawstwie harmonizacyjnym Unii odnoszącym się do umieszczania tego oznakowania.
W świetle powyższej regulacji Spółka odpowiada za stwierdzone w niniejszej sprawie przez organy niezgodności w zakresie średniej wytrzymałość na ściskanie oraz wartość absorpcji wody spornego wyrobu budowlanego z deklarowanymi właściwościami użytkowymi w tym zakresie w deklaracji właściwości użytkowych Nr [...], a niezgodność ta podlega karze określonej w art. 36b u.w.b.
Skarżący nie kwestionując wystąpienia powyższych nieprawidłowości nie zgodził się z nałożoną na niego karą pieniężną podnosząc w skardze jak również na rozprawie dwie kwestie, które również podniósł na rozprawie Uczestnik.
Po pierwsze, w ocenie Skarżącego oraz Uczestnika, organy nie powinny nakładać powyższej kary pieniężnej ponieważ przedmiotowe nieprawidłowości mogły zostać usunięte bez uszczerbku dla warunków deklarowanego przez Spółkę zastosowania spornego wyrobu budowlanego poprzez dokonanie zmian w deklaracji właściwości użytkowych [...] i przeklasyfikowanie spornego wyrobu budowlanego w zakresie deklarowanej średniej wytrzymałości na ściskanie oraz absorpcji wody, w trybie uregulowanym w art. 31 ust. 1 pkt 1 u.w.b.
Zgodnie z art. 36j ust. 4 u.w.b., właściwy organ odstępuje od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli producent, importer lub sprzedawca podlegający karze przedstawił dowody potwierdzające wykonanie postanowień, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1 i art. 31 ust. 1 pkt 1. Jak wynika natomiast z art. 31 ust. 1 pkt 1 u.w.b., właściwy organ, w wyniku kontroli u producenta albo importera, w przypadku stwierdzenia, że wyrób budowlany nie spełnia wymagań określonych w niniejszej ustawie, wydaje postanowienie zakazujące dalszego udostępniania wyrobu budowlanego, wyznaczając termin usunięcia określonych nieprawidłowości.
Zdaniem Skarżącego i Uczestnika zatem, organy nadzoru budowlanego powinny zastosować procedurę wynikającą z art. 31 ust. 1 pkt 1 u.w.b., odstępując od nałożenia kary pieniężnej.
Odnosząc się do tej kwestii, należy wskazać, że sytuacje, w których ma zastosowanie procedura wynikająca z art. 31 ust. 1 pkt 1 u.w.b., a więc wydanie przez właściwy organ postanowienia zakazującego dalszego udostępniania wyrobu budowlanego i wyznaczającego termin usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, wymienione są w art. 31a ust. 5 u.w.b. Zgodnie z tym przepisem w przypadku stwierdzenia niezgodności, o których mowa w art. 59 rozporządzenia Nr 305/2011, albo w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w oznakowaniu znakiem budowlanym, braku oznakowania znakiem budowlanym, braku krajowej deklaracji lub jej nieprawidłowego sporządzenia oraz w przypadku, gdy dokumentacja techniczna jest niekompletna lub niedostępna u kontrolowanego, właściwy organ wydaje postanowienie, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1 albo w art. 31 ust. 1 pkt 1, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości. W przepisie tym, ani w art. 59 rozporządzenia 305/2011, nie została wymieniona niezgodność wyrobu budowlanego z wymaganiami określonymi ustawą o wyrobach budowlanych, polegająca na niezgodność faktycznych właściwości użytkowych danego wyrobu budowlanego z właściwościami zadeklarowanymi przez producenta w deklaracji właściwości użytkowych.
Z tego względu, Sąd zgadza się ze stanowiskiem Głównego Inspektora, że stwierdzone w niniejszej sprawie niezgodności dotyczące właściwości użytkowych spornego wyrobu budowlanego dotyczące średniej wytrzymałości na ściskanie oraz absorpcji wody, są niezgodnościami nieusuwalnymi w trybie art. 31 ust. 1 pkt 1 u.w.b. Przepis ten zatem nie miał zastosowania w niniejszej sprawie.
Należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w toku postępowania administracyjnego zostało zadeklarowane wycofanie z obrotu zakwestionowanej w toku kontroli partii 212 sztuk spornego wyrobu budowlanego. Okoliczność tę potwierdziła kontrola sprawdzająca u sprzedawcy spornego wyrobu budowlanego, co też skutkowało umorzeniem wobec sprzedawcy postępowania administracyjnego w sprawie niespełniania wymagań art. 4 oraz art. 5 ust. 1 u.w.b. przez przedmiotowy wyrób budowlany, decyzją [...]WINB z [...] listopada 2018 r. Wobec zatem wycofania z obrotu zakwestionowanej partii spornego wyrobu budowlanego, nie było podstaw do wydania również wobec Spółki decyzji, o której mowa w art. 31 ust. 1 pkt 2 u.w.b. Nawet zatem, jeżeli sporny wyrób budowlany mógł zostać ponownie wprowadzony do obrotu po zmianie przez producenta deklaracji właściwości użytkowych, w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 31 ust. 1 pkt 1 u.w.b.
W ocenie Sądu, nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 36b u.w.b., nie stoi w sprzeczności z treścią powoływanego przez Skarżącego, jak i na rozprawie przez Uczestnika, art. 56 rozporządzenia 305/2011, który nie reguluje procedury postępowania w przypadku stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego, że dany wyrób budowlany nie spełnia wymagań określonych rozporządzeniu 305/2011, wykluczającej możliwość nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 36b u.w.b. Treść art. 36b u.w.b., wskazuje na obligatoryjny charakter uregulowanej w nim kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia, że dany wyrób budowlany z umieszczonym oznakowaniem CE, nie posiada właściwości użytkowych określonych w deklaracji właściwości użytkowych. Możliwość odstąpienia od tej kary dopuszczalna jest natomiast tylko wówczas gdy zostaną stwierdzone niezgodności i nieprawidłowości, o których mowa w art. 31a ust. 5 u.w.b., co jak zostało wcześniej wyjaśnione, nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
Z tych względów niezasadny jest w ocenie Sądu zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Głównego Inspektora art. 30 ust. 1 pkt 1 oraz art. 31 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 4 u.w.b., poprzez ich niezastosowanie.
Niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Głównego Inspektora art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez rozpatrzenie w sposób niewyczerpujący, bez uwzględnienia słusznego interesu wspólników Spółki oraz nie uwzględnienie okoliczności wskazujących na zasadność zastosowania art. 30 oraz art. 36j ust. 4 u.w.b. W niniejszej sprawie nie znajdował zastosowania art. 31 ust. 1 pkt 1 u.w.b., a w konsekwencji również art. 36j ust. 4 u.w.b., co Główny Inspektor wyjaśnił wskazując na nieusuwalny w trybie art. 31 ust. 1 pkt 1 u.w.b., charakter stwierdzonych w niniejszej sprawie nieprawidłowości.
Drugą kwestią podnoszoną przez Skarżącego w skardze oraz na rozprawie przez Uczestnika, jest wysokość nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej, która zdaniem Skarżącego i Uczestnika, została ustalona w sposób dowolny bez wskazania indywidualnych podstaw ustalenia jej w wysokości 18 000 zł.
Zgodnie z art. 36j ust. 3 u.w.b., ustalając wysokość kar pieniężnych, właściwy organ uwzględnia w szczególności stopień, okoliczności naruszenia przepisów ustawy, liczbę wyrobów budowlanych wprowadzonych do obrotu lub udostępnionych na rynku krajowym niezgodnych z wymaganiami ustawy, uprzednie naruszenie przepisów ustawy, a także współpracę z właściwym organem prowadzącym postępowanie, w szczególności przyczynienie się do szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania.
Organy obu instancji uwzględniły treść cyt. przepisu, a Główny Inspektor dokładnie opisał w zaskarżonej decyzji wpływ każdej z wymienionych w tym przepisie przesłanek na wysokość nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej. Organ wyjaśnił więc, że zastosowana przez Spółkę do oceny zasadniczych charakterystyk spornego wyrobu budowlanego, norma zharmonizowana EN 771-1+A1:2015, wskazuje system 4 dla elementów murowy kategorii II, będący najniższym z systemów oceny i weryfikacji stałości właściwości użytkowych wyrobu budowlanego. Wskazał, że przedmiotowy wyrób budowlany nie spełnia dwóch z trzech przebadanych deklarowanych przez producenta właściwości użytkowych i, że zakres odstępstw faktycznych od wartości deklarowanych właściwości w zakresie średniej wytrzymałości na ściskanie wynosi 4,92%, zaś absorpcji wody 13,33%. Na tej podstawie organ stwierdził, że stopień naruszenia przepisów ustawy jest w badanej sprawie umiarkowany.
Należy w tym miejscu wskazać, że organy w niniejszej sprawie nie badały wszystkich, jedenastu deklarowanych przez producenta właściwości użytkowych spornego wyrobu budowlanego, tylko trzy właściwości użytkowe i spośród tych trzech właściwości użytkowych dwie okazały się niezgodne z deklarowanymi przez producenta właściwościami użytkowymi. Organy zatem oceniały stopień naruszenia przepisów w oparciu o ustalenia dotyczące trzech zbadanych właściwości użytkowych, a nie jedenastu. Organy, prawidłowo nie poczyniły żadnych założeń co do pozostałych deklarowanych przez Skarżącego właściwości użytkowych, ani o ich zgodności, ani o ich niezgodności z deklarowanymi właściwościami użytkowymi.
Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, że organ przyjął, że pozostałe właściwości użytkowe również były niezgodna z deklarowanym, jak również nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, że organy powinny poczynić jakieś założenia co do niezbadanych w trakcie kontroli właściwości użytkowych spornego wyrobu budowlanego i na tej podstawie dokonać oceny stopnia naruszenia przepisów w niniejszej sprawie. Skoro w przedmiotowej sprawie zostały skontrolowane tylko trzy właściwości użytkowe spornego wyrobu budowlanego, organy prawidłowo oceniły stopień naruszenia przepisów w oparciu o ustalenia dotyczące tych trzech właściwości użytkowych.
Główny Inspektor wskazał również, na fakt, że przed stwierdzonym w niniejszej sprawie naruszeniem przepisów u.w.b., Skarżący tylko raz naruszył przepisy tej ustawy odnośnie takich samych wyrobów budowlanych i że naruszenie to dotyczyło nieprawidłowości formalnych w deklaracji właściwości użytkowych, co organ uznał za podstawę do nieznacznego zwiększenia wysokości kary pieniężnej. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, że organ nie wziął pod uwagę, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, że uprzednie naruszenie przepisów u.w.b., dotyczyło jedynie zastrzeżeń formalnych do dokumentacji wyrobu budowlanego.
Odnośnie liczby wyrobów budowlanych wprowadzonych do obrotu lub udostępnionych na rynku krajowym niezgodnych z wymaganiami ustawy, Główny Inspektor wyjaśnił, że wprawdzie przedmiotem kontroli u sprzedawcy było 212 sztuk spornego wyrobu budowlanego, nie oznacza to jednak, że taka właśnie ilość tego wyrobu została wyprodukowana. Organ wskazał, że pomimo wezwania Skarżącego do podania liczby wyrobów budowlanych wprowadzonych do obrotu, producent nie udzielił odpowiedzi w tej kwestii, co organ uznał za brak współpracy z organem prowadzącym postępowanie, stanowiący podstawę do zwiększenia wysokości kary pieniężnej.
W ocenie Sądu, organ prawidłowo ocenił również i tę przesłankę ustalania wysokości kary pieniężnej, ponieważ nie jest okolicznością usprawiedliwiającą Skarżącego, niemożność odebrania przez Skarżącego korespondencji od organu związana z wyjazdem Skarżącego w sprawach dotyczących prowadzonej działalności. Skarżący mając świadomość toczącego się postępowania administracyjnego w jego sprawie na skutek wniesionego przez niego odwołania od decyzji I instancji, powinien podjąć działania wykluczające sytuację, w której może nie odebrać w terminie korespondencji od organu.
W świetle powyższych wyjaśnień za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy obu instancji art. 36j ust. 3 u.w.b., poprzez brak wskazania przez organ I instancji w ogóle konkretnych kryteriów przyjętych do ustalenia wysokości nałożonej na Spółkę kary pieniężnej oraz określenie przez organ II instancji tych kryteriów zbyt swobodnie, w sposób nie korespondujący z okolicznościami faktycznymi zaistniałymi w sprawie, jak również art. 11 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez brak wskazania przez organ I instancji w jakikolwiek sposób zindywidualizowanych podstaw i warunków zastosowanych do ustalenia w oparciu o ogólne kryteria wskazane w art. 36j ust. 3 u.w.b., wymierzonej kary pieniężnej oraz określenie tych kryteriów przez organ II instalacji w zaskarżanej decyzji w sposób całkowicie swobodny i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 36j ust. 3 u.w.b., poprzez brak wskazania przez organ I instancji zindywidualizowanych przesłanek i podstaw wymierzenia kary pieniężnej w konkretnej kwocie wynoszącej 18.000 zł.
Biorąc pod uwagę wszystkie wyjaśnienia Głównego Inspektora zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczące przesłanek, które organ wziął pod uwagę przy ustalaniu wysokości nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej oraz ocenę wpływu tych przesłanek na wysokość kary, pomimo tego, że organ I instancji w sposób lakoniczny odniósł się do przesłanek z art. 36j ust. 3 u.w.b., nie można zgodzić się ze Skarżącym, że Główny Inspektor określił kryteria przyjęte do ustalenia wysokości nałożonej na Spółkę kary pieniężnej w sposób całkowicie swobodny, nie korespondujący z okolicznościami faktycznymi zaistniałymi w sprawie. Wnikliwe i szczegółowe odniesienie się przez Głównego Inspektora w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do przesłanek uzasadniających wysokość nałożonej na Spółkę kary pieniężnej, sanuje wadliwość decyzji I instancji wynikającą z lakoniczności uzasadnienie wysokości tej kary przez organ I instancji.
Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organ nadzoru budowlanego przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
W świetle powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.