Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną od wyroku z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie ze skargi T. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na nieuzupełnienie przez pełnomocnika skarżącego - radcę prawnego L. S. braków formalnych skargi kasacyjnej.
Powyższe postanowienie zostało odebrane przez pełnomocnika skarżącego w dniu 14 września 2009 r. Pismem z dnia 18 września pełnomocnik skarżącego wniósł do tutejszego sądu zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, w treści którego zawarł wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, uzasadniając, iż Sąd zbyt pochopnie przyjął skutek doręczenia wezwania do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej w trybie art. 73 p.p.s.a., ponieważ w jego skrzynce na korespondencję nie było żadnych zawiadomień awizowanych w dniach 1 i 9 czerwca 2009 r.
Z uwagi na umieszczenie w jednym piśmie dwóch konkurencyjnych środków zaskarżenia, pismem z dnia 7 października 2009 r. Sąd zwrócił się do pełnomocnika skarżącego o wskazanie czy jego pismo z dnia 18 września 2009 r. należy potraktować jako zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2009 r. odrzucające skargę kasacyjną, czy też jako wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej.
Pismem z dnia 23 października 2009 r. pełnomocnik skarżącego jednoznacznie nie określił o przywrócenie jakiego terminu wnosi oraz wskazał, że brak awizo o nadejściu przesyłki sądowej można tłumaczyć "niewyjaśnionymi zaginięciami i opróżnieniami skrzynek pocztowych".
Sąd ponownie zwrócił się do pełnomocnika skarżącego o doprecyzowanie żądania o przywrócenie jakiego terminu wnosi. Pełnomocnik skarżącego w odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 23 listopada 2009 r. wskazał, iż wnosi o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej cyt. jako p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.
Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Na podstawie art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Brzmienie przywołanego przepisu art. 86 p.p.s.a. wskazuje, iż przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757).
Ponadto, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r. II CRN 448/71 - OSPiKA 1972
- z. 7-8 poz. 144).
Pełnomocnik skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nie wskazał okoliczności mogących stanowić przesłanki wyłączające winę w uchybieniu terminu w świetle powołanych wyżej przepisów.
Korespondencja sądowa zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wróciła do Sądu z adnotacją o podwójnym awizowaniu w dniach 1 i 9 czerwca 2009 r.
Art. 73 p.p.s.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie takie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia. Radca prawny wyjaśnił, że nie otrzymał informacji o awizowaniu przesyłki, a brak informacji o awizowaniu można tłumaczyć "niewyjaśnionymi zaginięciami i opróżnieniami skrzynek pocztowych".
W ocenie Sądu samo wyjaśnienie tej treści nie stanowi uprawdopodobnienia, że pełnomocnik przesyłki nie otrzymał i nie może stanowić podstawy do obalenia domniemania doręczenia przesyłki w trybie art. 73 p.p.s.a.
Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga uprawdopodobnienia braku winy w jakiejkolwiek postaci.
Musiałoby więc dojść do uprawdopodobnienia, że w istocie, awizo nie dotarło do adresata i z tego powodu pełnomocnik strony nie wykonał wezwania Sądu w terminie. Z materiałów sprawy nie wynika, aby okoliczność "niewyjaśnionych zaginięć i opróżnień skrzynek pocztowych" została uprawdopodobniona, a przecież jakby miała miejsce, spowodowałaby niewątpliwie reakcję mającą przeciwdziałać dalszym zaginięciom. Dla profesjonalnego pełnomocnika zagubienia przesyłek pocztowych są szczególnie niebezpieczne i zapewne musiałyby wywołać stosowne kroki względem poczty, doręczyciela czy administratora budynku. Żadne takie działania nie zostały jednak wykazane.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że nie doszło do uprawdopodobnienia, iż awizo nie dotarło do adresata i co za tym idzie, opóźnienie w wykonaniu czynności nie było przez niego zawinione.
Zważywszy powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji orzeczenia.