Uzasadnienie
W dniu [...] marca 2005r. (data nadania listu poleconego numer [...]) C. sp z o.o. reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2005r. znak [...] na mocy którego, organ ten uznał zażalenie skarżącej na bezczynność organu 1 instancji za nieuzasadnione. W uzasadnieniu skargi wskazano między innymi, że w/w postanowienie sprzeczne jest w swej treści, gdyż w podstawie prawnej podaje art. 37 w zw z art. 144 k.p.a., jednocześnie stwierdzając, iż postanowienie to jest ostateczne w toku instancji i nie przysługuje na nie zażalenie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej odrzucenie albowiem, zdaniem organu, na postanowienie SKO uznające, iż nie doszło do bezczynności skarga do Sądu nie przysługuje.
Akta administracyjne zawierające zaskarżone postanowienie są dołączone do akt sądowych tutejszego Sądu sygn VI SAB/Wa 15/05 ze skargi C. sp zo.o. na bezczynność organu I instancji
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy przypomnieć, że do zażalenia rozpatrywanego w trybie art. 37 k.p.a. nie mają zastosowania przepisy art. 141 - 144 k.p.a., łącznie z terminami, wnoszeniem środków odwoławczych itp. Wniesienie zażalenia jest jedynie warunkiem wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Ta podstawowa kwestia ma istotne znaczenie zarówno dla oceny charakteru, jak i formy stanowiska, które ma zająć organ wyższego stopnia. Nie ulega wątpliwości, iż stanowisko organu wyższego stopnia wydawane w trybie art. 37 k.p.a. ma charakter wypadkowy (incydentalny), nie rozstrzyga zatem merytorycznie sprawy z zakresu administracji publicznej. Stanowisku organu wyższego stopnia, wydawanemu w trybie art. 37 k.p.a., należy nadać formę postanowienia, co uczyniło SKO przy czym, jak słusznie wskazuje skarżąca, organ zbędnie powołał art. 144 k.p.a.
Należy zauważyć, że nie ma szczególnych unormowań kodeksu postępowania administracyjnego o możliwości zaskarżenia powyższego postanowienia, stronie zatem nie przysługuje prawo podważenia tego stanowiska (postanowienia) w trybie procesowym. Jest to zrozumiałe, zważywszy, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu, gdyż spełniła warunek formalny określony w art. 37 § 1 k.p.a. Skarżąca skorzystała z tej drogi, wnosząc skargę na bezczynność organu I instancji (sprawa VI SAB/WA 15/05). Merytoryczne rozstrzygnięcie zasadności zarzutów, co do terminu rozpatrzenia sprawy oraz bezczynności organu nastąpi w trakcie rozpoznawania skargi na bezczynność organu I instancji.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Uiszczony przez skarżącą wpis sądowy, Sąd zwrócił stronie z urzędu na podstawie art.232 §1 pktl lit.a) p.p.s.a.