Uzasadnienie
W dniu 12 kwietnia 2005 r. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji skargę na czynność organu polegającą na zobowiązaniu skarżącego do przedstawienia orzeczeń lekarskich i psychologicznych wyrażoną w pismach Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w B. z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] oraz Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Biura Prawnego Komendy Głównej Policji z dnia [...] marca 2005 r. nr [...].
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również na inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Jednakże dany akt lub czynność, na którą złożono skargę, powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego (p. "Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Tadeusz Woś Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa, 2005r. str. 61). Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami) a możliwością realizacji uprawnienia (lub obowiązku), wynikającego z przepisu prawa. Skarga złożona na czynność organu administracji publicznej, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może więc dotyczyć sytuacji, kiedy określone obowiązki wynikają wprost z przepisów prawa.
Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 3 pkt l obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji.
Konieczność przedłożenia orzeczenia lekarskiego organowi Policji wynika więc wprost z ustawy, a skierowane do skarżącego pismo Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w B. z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] stanowiło jedynie przypomnienie o konieczności wypełnienia ciążącego na osobie posiadającej pozwolenie na broń obowiązku. Nie można więc wskazanego pisma traktować jako czynności zobowiązującej skarżącego do przeprowadzenia badań lekarskich i psychologicznych, jak to stwierdził w skardze M. M.. Obowiązek ten istniał bowiem niezależnie od faktu skierowania do skarżącego przez organ Policji wskazanego powyżej powiadomienia.
Również pismo Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Biura Prawnego Komendy Głównej Policji z dnia [...] marca 2005 r. zawierało jedynie przytoczenie podstawy prawnej dla ww. obowiązku przedłożenia orzeczenia lekarskiego.
W związku z faktem, iż zaskarżona przez M. M. czynność nie jest objęta zakresem właściwości sądu administracyjnego, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § l pkt l ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił.