Uzasadnienie
Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "Organ, UP") decyzją z [...] stycznia 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 98 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", w zw. z art. 252 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1410, z późn. zm. dalej: "p.w.p"), umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie odmowy udzielenia P.C. (dalej: "Przedsiębiorca" lub "Skarżący") prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą I. prawa ochronnego na znak towarowy słowny "INFORMATICA" zgłoszony pod numerem [...].
Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
[...] sierpnia 2005 r. Przedsiębiorca zgłosił znak słowny "INFORMATICA" celem uzyskania ochrony dla wybranych towarów i usług. UP pismem z [...] września 2007 r. odmówił udzielenia ochrony dla wszystkich zgłoszonych przez Przedsiębiorcę towarów i usług, a odmowę tę podtrzymał pismem z [...] stycznia 2008 r. Ponadto pismem z [...] lutego 2008 r. UP zawiadomił Przedsiębiorcę, że zgłoszone oznaczenie nie posiada dostatecznych znamion odróżniających i tym samym nie może być udzielone prawo ochronne w zakresie niektórych towarów i usług. Organ wyjaśnił, że zgłoszony znak językowy oznacza w języku włoskim i hiszpańskim informatykę, tj. ogół dyscyplin naukowych i technicznych określających metody przedstawiania, magazynowania, przesyłania i przetwarzania informacji. UP wywiódł, że jest to wyrażenie używane w potocznym języku, którego nie można przydzielić jednemu podmiotowi gospodarczemu. Organ zaznaczył przy tym, że zgłoszony znak pozbawiony jest charakterystycznej grafiki, która pozwoliłaby na odróżnienie go w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego od innych podmiotów działających w tej samej branży.
Przedsiębiorca pismem z [...] marca 2009 r. podniósł, że organ dokonał błędnej klasyfikacji towarów i usług mogących się kojarzyć z informatyką i podkreślił, iż wskazana w zgłoszeniu klasa 38 nosi nazwę "Telekomunikacja" i nie można jej utożsamiać z informatyką. Ponadto Przedsiębiorca wskazał, że zgłoszona nazwa jest oryginalna, jednostkowa i fantazyjna a tym samym nadaje się do odróżnienia wszystkich towarów, dla których został zgłoszony. Zaznaczył, że przez dodanie końcówki "-ICA" zgłoszony znak znajduje się w analogicznej sytuacji do innych znaków, którym UP udzielił ochrony.
UP decyzją z [...] lutego 2013 r. na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 1-3 w zw. z art. 145 ust. 3 p.w.p. odmówił udzielenia prawa ochronnego na słowny znak towarowy "INFORMATICA" w zakresie niektórych towarów i usług wskazanych w zgłoszeniu. W uzasadnieniu Organ podtrzymał swoje stanowisko o braku dostatecznych znamion rozróżniających zgłoszonego znaku w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego. UP podkreślił, że oznaczenie to nie przekazuje informacji o pochodzeniu towaru bądź usługi, gdyż jest jedynie elementem opisowym. UP wyjaśnił także, że każde zgłoszenie rozpatrywane jest indywidualnie i w sprawach innych znaków słownych zakończonych końcówką "-ICA" organ mógł dojść do innych wniosków niż w rozpatrywanej sprawie.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Przedsiębiorca pismem z [...] kwietnia 2013 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym to wniosku wniósł o zawieszenie postępowania. UP postanowieniem z [...] września 2013 r. zgodnie ze złożonym wnioskiem zawiesił postępowanie.
Przedsiębiorca pouczony, że niezłożenie w terminie trzech lat wniosku o podjęcie postępowania skutkuje uznaniem za wycofane wniosku o wszczęcie postępowania, nie złożył w terminie stosownego wniosku. Z uwagi na powyższe UP przywołaną na wstępie decyzją z [...] stycznia 2017 r. umorzył niepodjęte na wniosek Przedsiębiorcy postępowanie odwoławcze.
Na powyższe orzeczenie Przedsiębiorca pismem z [...] marca 2017 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, nakazanie organowi wznowienia postępowania i wydania decyzji zgodnej z przepisami oraz zasądzenia kosztów postępowania.
W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że decyzja z [...] lutego 2013 r. odmawiała udzielenia prawa ochronnego tylko dla niektórych towarów i usług, w związku z czym wnosił o jej uchylenie w części odmawiającej prawa ochronnego, a organ nie był uprawniony do rozstrzygania o niezaskarżonej części decyzji. Przedsiębiorca stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana bez oczekiwania na prawomocne rozstrzygnięcie w sprawie unieważnienia znaku "e-Informatica" ([...]), co powoduje, iż narusza ona art. 7 k.p.a. Skarżący zarzucił, że organ miał świadomość działania niezgodnego z intencją Przedsiębiorcy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.
Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia 23 stycznia 2017 r. umarzająca postępowanie odwoławcze w sprawie odmowy udzielenia P. C. prawa ochronnego na znak towarowy słowny "INFORMATICA".
UP decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. odmówił udzielenia prawa ochronnego na słowny znak towarowy informatica. Od decyzji tej Zgłaszający złożył wniosek z dnia [...] kwietnia 2013r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym to wniosku wniósł o zawieszenie postępowania. Organ
Na podstawie art. 98 § 1 kpa, Urząd Patentowy postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. zgodnie z wnioskiem Zgłaszającego zawiesił postępowanie.
Organ powołując się słusznie na art. 98 § 2 kpa. wskazał, że jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania strona nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. O treści tego przepisu strona została pouczona w postanowieniu o zawieszeniu.
Strona nie złożyła ona wniosku o podjęcie postępowania w prekluzyjnym, trzyletnim terminie. Termin prekluzyjny jest terminem nieprzywracanym. W tych okolicznościach Organ winien przedmiotowe postępowanie odwoławcze umorzyć.
W ocenie Sądu Organ prawidłowo powołał się na stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 17.06.2015 r. (II OSK 3734/13) "...w sytuacji, w której zawieszone było postępowanie zażaleniowe na wniosek strony wnoszącej zażalenie, a nadto postępowanie to nie zostało podjęte w okresie trzech łat od daty jego zawieszenia, to obowiązkiem organu administracji było umorzenie postępowania zażaleniowego. Postępowanie administracyjne nie może się bowiem toczyć w sytuacji, gdy w trakcie postępowania strona wycofa żądanie jego wszczęcia (zażalenie), a postępowanie to może toczyć się wyłącznie na jej żądanie. Skutek ten występuje również, gdy formalnie brak jest wycofania wniosku przez stronę, lecz przepis prawa (art. 98 § 2 Kp.a.) nakazuje uznanie wniosku wszczynającego postępowanie za wycofany.
Zatem, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, postępowanie staje się bezprzedmiotowe, co z kolei skutkuje wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania (vide: wyrok NSA z dnia 26 września 2001r., w sprawie V SA 381/01, Lex nr 78917; wyrok NSA z dnia 14 lipca 201 Ir., w sprawie I OSK 1180/11, Lex nr 1082581).
Po upływie trzech lat, o których mowa w art. 98 § 2 k.p.a. tworzy się stan równoważny ze stanem określonym w art. 105 § 2 k.p.a. Ustawodawca ustanowił bowiem fikcję prawną wycofania przez stronę żądania wszczęcia postępowania - tj. wystąpienia przez stronę o umorzenie postępowania, które organ odwoławczy ma za zadanie rozważyć w kategoriach dopuszczalności.
W tym stanie rzeczy skoro nie pojawiła się inicjatywa podjęcia zawieszonego postępowania, to UP podjął właściwe rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania odwoławczego.
Zdaniem Sądu należy uznać, iż Organ wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Organ - rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu, uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz.718 ze zm.) orzekł jak w sentencji.