Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez E. i F. N. (dalej także skarżący) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 roku nr [...] utrzymał w mocy decyzję nakładającą karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia.
Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Dnia [...] maja 2010 roku w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] nr rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował G. K. Ustalono, że w chwili kontroli wykonywano przewóz osób - pracowników do przedsiębiorstwa E. (trasa K. – L.). Kierowca nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie regularnego specjalnego przewozu osób na w/w trasie.
W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji wystąpił do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] z zapytaniem, czy przedsiębiorcy E. i F. N. posiadają zezwolenie na wykonywanie regularnych specjalnych na trasie K. – L. do przedsiębiorstwa E. W odpowiedzi organ ten poinformował, iż w/w podmiot nie posiada zezwolenia na wykonywanie regularnych i regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym.
Mając na uwadze powyższe ustalenia organ I instancji decyzją z dnia [...] lipca 2010 roku nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 6000 (sześć tysięcy) złotych za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia.
Następnie strona złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie twierdząc, iż organ dokonał błędnej kwalifikacji prawnej wykonywanego przewozu. Zdaniem skarżących o przewozie regularnym można mówić wtedy, gdy przewóz jest wykonywany w z góry określonych odstępach czasowych i określonymi niezmiennymi trasami. Nie spełnia on przesłanek przewozu regularnego, ponieważ nie wykonuje przewozów według stałego rozkładu jazdy. Strona podniosła, iż kierowca zeznał nieprawdę twierdząc, że od 3 lat na linii nie było żadnych zmian.
Dalej wyjaśniła, iż w przedsiębiorstwie, którego pracownicy są jej pasażerami, występuje częsta rotacja, w związku z czym trasa jest zmienna. Przewoźnik otrzymuje w piątek zlecenie, które dotyczy warunków przewozu w następnym tygodniu. Ponadto, w jego ocenie, aby wnioskować o wydanie zezwolenia musiałyby istnieć stałe elementy będące podstawą jego wydania. Skarżący dodatkowo podniósł, że zwrócił się z prośbą do przedsiębiorstwa E. o określenie stałych przystanków, jednej trasy przejazdu oraz stałych godzin odjazdu. W odpowiedzi powyższe przedsiębiorstwo poinformowało, że nie jest w stanie określić wymaganych elementów.
W wyniku rozpoznania odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie wskazał na brzmienie przepisów ustawy o transporcie drogowym, w szczególności art. 87 ust. 1 pkt 2a i ust. 3, art. 4 pkt 7, art. 18 ust. 1, 3 oraz ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania administracyjnego. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego zeznania świadka kierowcy G. K. oraz kserokopie korespondencji przesyłanej drogą elektroniczną między skarżącymi a przedsiębiorstwem E. dotyczą zamówień na jednorazowe przewozy osób w kwietniu i maju 2010 roku. Powyższe wskazuje na fakt wykonywania przez skarżącego zarówno przewozów regularnych specjalnych według rozkładu jazdy przekazanego pracownikom przez pracodawcę oraz przewozów okazjonalnych w przypadku np. wykonywania przez pracowników pracy w sobotę.
W ocenie organu odwoławczego, zmienność godzin jazdy oraz tras związana m.in. z rotacją pracowników nie musi oznaczać, że przewozy nie mają charakteru przewozów regularnych specjalnych. Na poparcie tego stwierdzenia organ wskazał na przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerów autokarem i autobusem (Dz.U.UE.L.92.74.1), w których przewozy pracowników na trasie między miejscem pracy a miejscem zamieszkania wskazano jako klasyczny przykład przewozów regularnych specjalnych. Wykonywanie zatem przez przewoźnika przewozów okazjonalnych poza tym, co jest wykonywane zgodnie z rozkładem jazdy przekazanym pracownikom nie oznacza, iż nie wykonuje on przewozów regularnych specjalnych. Tym samym doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, które skutkujące nałożeniem kary pieniężnej.
Od powyższej decyzji F. N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji. Skarżący zarzucił tej decyzji naruszenie:
- 1) art. 18b ust. 2 art. 20, art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym,
- 2) art. 77 § 1, art. 80 ustawy kpa.
Na poparcie stawianych zaskarżonej decyzji zarzutów skarżący powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę m.in. decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosując przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej zwana p.p.s.a. (Dz. U. nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.).
Zgodnie z art. 134 ppsa Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i orzeka w granicach danej sprawy.
Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna.
Trafnie skarżący zarzuca, iż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja z [...] lipca 2010 r. zostały wydane z obrazą przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1, 80 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym przewozem regularnym jest publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami na zasadach określonych w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r., Nr 50, poz. 601 z późn. zm.), natomiast przewóz regularny specjalny, jak stanowi art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie drogowym to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób z wyłączeniem innych osób. Na wykonywanie przewozów regularnych i regularnych specjalnych, obok licencji na wykonywanie transportu drogowego osób potrzebne jest zezwolenie (art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Brak takiego zezwolenia w toku kontroli wbrew wymogom art. 87 ust. 1 i ust. 3 ustawy o transporcie drogowym skutkuje nałożeniem na wykonującego transport drogowy kary pieniężnej w kwocie 6000 złotych na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 oraz lp. 2.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.
Zastosowanie ww. sankcji możliwe jest jednakże po wszechstronnym ustaleniu, że kontrolowany wykonywał przewóz regularny specjalny w rozumieniu art. 4 pkt 9 w zw. z art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym bez wymaganego zezwolenia.
Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie zgodnie z zasadą oficjalności jest wnikliwe i wszechstronne wyjaśnienie sprawy, które polega na ocenie całokształtu materiału dowodowego w celu ustalenia niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego a następnie zastosowanie odpowiednich norm prawa materialnego. Odbiciem procesu myślowego organu, prowadzącego do nałożenia kary pieniężnej winno być uzasadnienie wydanej decyzji.
W niniejszej sprawie według oceny Sądu organ uchybił wskazanym wyżej zasadom prowadzenia postępowania, albowiem pobieżnie i wyrywkowo ocenił materiał dowodowy w sprawie. Decydujące znaczenie organy obu instancji przypisały zeznaniom kierowcy oraz jednej z pasażerek. W sytuacji, gdy strona zanegowała w odwołaniu prawdomówność kierowcy i zgłosiła wnioski dowodowe m.in. w piśmie z dnia [...] października 2010 r. rzeczą organu II instancji było powtórzenie postępowania dowodowego oraz pełne odniesienie się w uzasadnieniu do decyzji z jakich powodów nie daje wiary dowodom zgłoszonym przez stronę.
Tymczasem Główny Inspektor Transportu Drogowego nie wyjaśnił z jakich przyczyn nie uwzględnił żądania strony w przedmiocie ponownego przesłuchania kierowcy oraz F. N., który dodatkowo przedłożył pismo z firmy E. z dnia [...] czerwca 2010 r., z którego wynika, że przewóz pracowników tej firmy nie odbywa się ani na jednej oznaczonej trasie, ani też o ściśle ustalonych godzinach, pasażerowie nie są również zabierani z ściśle ustalonych przystanków. Dodatkowo strona na rozprawie w dniu [...] września 2011 r. wyjaśniła, że przewóz pracowników nie odbywa się na stałej trasie, wskazywanej przez organy, z powodu remontu drogi i istniejącego objazdu. Wszystkie te okoliczności wymagają ponownego zbadania w celu jednoznacznego ustalenia, czy rzeczywiście przewozy pracowników firmy kosmetycznej odbywały się na stałej trasie i było to regułą natomiast odstępstwa od tej zasady odbywały się incydentalnie, czy też, jak utrzymuje skarżący wykonywany przez niego transport osób nie nosił żadnych cech regularności.
W tym stanie rzeczy skoro sprawa nie została wyjaśniona należycie zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzją organu I instancji należało uchylić stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. Rozstrzygnięcie jak w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i 200 p.p.s.a.